Tien miljoen blogs dobberen momenteel rond op de woelige oceaan van het World Wide Web. En dan komt de mijne er ook nog eens bij...
Het fenomeen van blogging heeft zich de laatste maanden verspreid zoals bladluizen op rozen in de zomer, en geeft nu aan iedereen de gelegenheid zijn of haar persoonlijke beslommeringen de wereld in te sturen onder het mom van een postmoderne stream of consciousness. Een beetje een cyberspace-variant van Mimi Smith in Story dus.
Waarom heb ik dan een blog? Niet omdat mijn leven zo boeiend is, verre van zelfs. Omdat ik me verveel? Ook niet, werk genoeg. Laat ik zeggen dat het is zoals met een tafeltje uit Ikea. Je kan het maar niet in elkaar zetten, maar als het je dan toch lukt, ben je als een kind zo blij. Het kost weinig, en het oogt mooi. Bovendien is het trendy en krijg je je fifteen minutes of fame. En is dat niet wat we allemaal willen?
En eigenlijk ook een beetje omdat het moet voor de lessen mediaconvergentie.
Toch heb ik mijn bedenkingen bij al die hippe internettoestanden die in een sneltreinvaart langs ons heen razen. Maar kijk... Ondanks het feit dat ik me had voorgenomen me nooit in te laten met dat soort dingen – deels omdat het me niet interesseert, deels omdat ik niet geheel overtuigd ben van de voordelen en deels omdat ik begin te flashen als ik nog maar een computer zie – heb ik me recentelijk een FaceBook laten aansmeren. Nu throw ik sheep en join ik netwerken waarvan ik het bestaan zelfs niet kon vermoeden. En dan komt er nu nog eens een blog bij! Druk-druk-druk!
Ik stel me wel drie grote vragen bij al die blitse mogelijkheden. Wat met de kwaliteitsbewaking? Wat met de groeiende digitale kloof? En wat met het onvoorwaardelijke geloof dat sommige mensen hechten aan het internet?
Maar na al dat gezeur is het nu tijd voor mijn lijstje van websites die ons leven voorgoed hebben veranderd:
- In de eerste plaats good old YouTube natuurlijk. Vroeger zeiden we: "Ik zal eens kijken op Google!" Nu zeggen we: "Ik zal eens kijken op YouTube!". En inderdaad, alles is te vinden op de virtuele beeldbank: dat wat je niet zag op het televisiejournaal, genante filmpjes van dronken en kotsende celebs, televisiereeksen, films, gore voyeuristische snapshots en home made video's. En dat allemaal van, voor en door de internet community.
- Shoppen, shoppen, shoppen! We doen het niet langer in trendy winkelstraten, maar gezellig thuis, op de sofa, onder een fleeceke. Werkelijk alles is te koop op eBay: van gsm-batterijen tot kleren, van antiek tot wijn en van postzegels tot appartementen. Met de creditcard bij de hand is een nieuwe sacoche slechts een kwestie van enkele muisklikken. “Virtual shopping for those with no grip on reality.”
- Via MySpace raakte Lily Allen bekend. Internet kan dus wel degelijk ook nadelen hebben. MySpace is een interactieve profielenwebsite die – nomen est omen – de leden de kans geeft zichzelf voor te stellen aan de miljoenen andere gebruikers door middel van foto’s, tekstjes, video’s, muziek, enz... De marketingboys and -girls hebben daar gretig op ingespeeld en Kate Nash en Lily Allen naar het sterrendom gekatapulteerd nadat ze op MySpace werden ontdekt. Ook Gus Van Sant recruteerde de cast voor zijn recentste film ‘Paranoid Park’ via de community.
Hoera, leve het internet! Iedereen (of bijna iedereen) kan shoppen in de supermarkt van de virtuele wereld en zijn karretje vullen met content afgestemd op ieders persoonlijke wensen en voorkeuren... De mogelijkheden zijn onbeperkt. | 