Een reis met een doel

Nieuwe blog en foto's van mijn boot

bootje komt zo

Bakken en stressen

Waar naartoe? Iemand een land aan te raden?

Martinique update, einde of begin

Ha,  hier ben ik eindelijk weer.   Tijd voor een update?  Tijd voor update!

maar wat heb ik te vertellen?   Episode Diginav?   Wel dat is voorbij.   Ik had het graag anders zien verlopen maar na die 2 maand werd duidelijk dat ik beter kon vertrekken want het zou niet goed komen en zelfs psychologisch ging het er zeker niet op vooruit.   Iets ging daar absoluut niet.  Ene grote chaotische boel en  hij staat er hier overal voor bekend voor zijn zeer moeilijk karakter en er zijn er al veel van gaan lopen.  Spijtig want hij is de enige die nog authentieke reparaties uitvoerd en zijn niveau is zeer hoog.  Gene slechte gast,  zeker niet maar om mee samen te werken...

Fotoke van zijne athelier,  qua rommel valt het nog mee.

Dus voila,  gene diginav nimeer.  
Het is hier een beetje kalm de laatste tijd.   Er lopen hier nog wel een paar jongeren rond en er valt nog wel te werken indien gewenst maar veel valt er niet te beleven eigenlijk.   Soms denk ik dat dat aan mij ligt,  dat ik niet genoeg actie onderneem of veel meer zou kunnen doen.   Dat ik meer mensen moet gaan opzoeken om vanalles mee te gaan doen maar zo zit ik dan ook niet echt in elkaar en ik ben ook niet de enige die vind dat er hier eigenlijk niet veel valt te beleven.   Ik denk dat die zon toch ook ne grote rol daarin speelt,  ge wordt daar lui van,  ge kunt ni gemakkelijk gaan sporten wanneer ge wild enzo.    Ik ga wel regelmatig eens free-diven (ik ga dat nu zo beginnen noemen want snorkelen is niet de juiste verwoording,  dat is iets passiever)    Ik heb nu iemand leren kennen die me wel bevalt,  dezelfde humor enzo,  dat doet wel eens goed.  Ik heb er ne kajak van geleend en zo peddel ik soms eens rond in de baai,  met een ankertje en snorkelgerief... plons.  
Ik weet nu wat me zo bevalt aan dat 'free-diven',   voor mij is dat een soort van yoga.  Rustig worden,  ni te veel nadenken om geen zuurstof te verbuiken en dan op ne meter of 10 diepte gaan zitten of heel rustig rondpeddelen.  Het is een andere wereld daar.

En verder verblijf ik op nen boot die ik via diginav heb kunnen lenen.   Voor hoelang nog,  dat weet ik niet.  Het rare is wel dat ik de 3e ben die op die boot zit maar niemand weet waar de eigenaar naartoe is...    Ik klaag niet allesinds,  ik zit daar goed!
 En ik denk dat ik niet hier ga blijven,  het is misschien maar een gevoel en ik sta nu terug open om het nog eens te overzien maar iets hier in Martinque is niet wat ik zou willen.  Ik ben ook al 2 keer stevig gevallen.  Eerste keer had ik zeer graag eens op film willen zien want dat moet de moeite geweest zijn,  ik weet niet hoe het juist is gebeurd maar het was nipt,  anders lag in het water met een zak vol gereedschap en een sonde (dieptemeter - elektronica).   
2e keer ben ik uiteindelijk naar het ziekenhuis gegaan en hebben ze me met 8 draadjes in men scheenbeen terug laten gaan.   ... misschien is dat botenleven toch niets voor mij?
Ik ben er dan ook wel gevoelig aan maar ik denk dat de franse mentaliteit hier in Martin,  de grote haven voor zeilboten en yachten, me niet ligd.    

De plannen zijn dus niet echt duidelijk.   Ik had graag in september  op vakantie gekomen in Belgie :) voor den trouw van Jokke.   Bram,  Jean en mijne verjaardag meepikkend maar dat is nu duidelijk,  dat gaat niet lukken.  Tenzij ik nog nen boot vind die nu nog de overtocht doet,  dan kom ik nog wel af maar diene trouw gaat niet lukken.  met het vliegtuig nu is te duur:  enkele reis 500€ naar parijs..    Ik kan ook binnen een paar maanden ofkomen maar het is nu het kalm seizoen en in het hoogseizoen is de kans groot dat ik ergens werk of voor mezelf of weet ik veel maar het gaat druk zijn!    Waar ik dat seizoen ga doorbrengen weet ik nog niet.  

Ik wou naar Sint Martin gaan omdat ze daar Engels,  Frans en Nederlands praten (om te werken zou ik liefts engels hebben,  dat ligt me blijkbaar beter) maar daar zou het ook wel de beste plek zijn om gemakkelijk en goedkoop veel dope te vinden dus ...  hm,  misschien niet de beste optie.   Ik ga wel eens gaan kijken en mijn eigen gedacht vormen maar dat eiland is klein en vrij plat.  En wat er daarna gebeurd zie ik nog wel,  allesinds ,  ik moet terug in gang schieten.  
Wat ik momenteel wel aan het doen ben is studeren!  Ik heb er altijd een gefrustreerd gevoel aan overgehouden dat ik men hogere studies niet heb afgemaakt dus nu ben ik een beetje opmezelf bezig en tot nu toe gaat het nog wel vrij goed...  maar er blijven nog altijd 650blz over.    Ik weet nog wel effe wat doen dus.

Enkele foto's

dat ziet ge hier dus overal;   van die auto's die langs de kant..  na één dag ontbreekt er een wiel aan en een maand later blijft er niets meer van over...   echt nie in panne vallen hier en uw auto nen dag laten staan,  echt ni!
Ook het noorden,  in de buurt van de vulkaan.  Ben niet zeker of dat dat die nu op de achtergrond is,  omgeven door mist

Zovan die bordjes vind ge hier af en toe,  geweldig

ach ja,   da ben ik.

sorry,  geen betere foto's want het scherm van mijn fototoestel is naar de k*****  dus het is natte vinger werk.  Soit,   dit is de nationale sport hier.   Groot vierkant zeil voor zo'n bootje met veel volk erin die de boot in evenwicht probeerd te houden.

... en dat is eigenlijk zowat alles van foto's dat ik heb.  

.. en dat is ook zowat alles wat ik momenteel te vertellen heb.   Ik ga proberen iets regelmatiger die blog bij te houden want na zo'n lange tijd vind ik dat ook maar niks.  

Arré,   Groet,  Kobe

Martinique

Bon,  ik ben ni echt helemaal in de stemming om hier lang achter dit scherm te plakken (ik vraag me eigenlijk af of die plastieke stoel hier onder mijn gat geen hoopje gesmolten blubber wordt als ik hier te lang blijf zitten) dus ik ga hier snel wat opflansen ivb Martinique en bananen...

Wat het laatste was dat ik geschreven heb weet ik niet juist en dat ga ik nu ook niet nakijken want anders smelt ik misschien wel samen mét de stoel onder mijn gat tot één grote hoop blubber met krullen..  en ik ben er nog niet helemaal uit of dat een mooi zicht is.

Ik ben dus in Martinique..
het is hier warm...
het is hier tof...

Voila,  kort maar krachtig zeggen ze dan!

Nee,  ik wou ook nog wel effe kwijt dat ik me hier momenteel wel goed voel.   Na 6 maand heb ik het gevoel een beetje thuis te zijn;  het is hier Frankrijk met palmbomen!  De voorbije 6 maand heb ik wel eens een gemis gevoeld van soort - en leeftijdsgenoten en door hier toe te komen is dat gevoel helemaal omgeslagen.  
Ik ben hier ook direct in gang geschoten om een slaapplaats en werk te vinden.   Nu verblijf ik in een boot die iemand me heeft "geleend".     Geen grote luxe maar juist voldoende comfort.   Beetje licht,  beetje gas,  een koffiepot en een kookpot EN een koelkast!

Qua werk ben ik naar een elektronicawinkel gegaan met een cv en daar ben ik me sinds gisteren stillekesaan aan het inwerken.  Geweldig!  Lang geleden dat ik me nog eens verschanst had tussen bergen elektronicaborden,  oscilloscopen,  voedingen,  soldeersel en alles wat ge maar nodig hebt om reparaties uit te voeren,  gewoon helemaal wat ik vroeger altijd had willen doen!   Ik ga proberen mezelf bij te scholen want dat is wel nodig en dat gaat misschien dikke puréé worden mezelf kennende maar misschien ook niet.  Misschien vind ik mijn richting inneens helemaal terug door mijn "droom" van vroeger toch nog waar te kunnen maken?!   Soit...   moeilijke substansie.

Ik zal dan maar over bananen beginnen...  Wat ik daarover kwijt wil is dat het lang gelden is dat ik er nog één gegeten heb.

Ondertussen zit ik 10cm lager dus ik ga het hierbij laten.  Terug naar de boot frans brood met goei boter,  emental en appel gaan eten; hmmm!

Vervolg

Wel,   het vervolg is dat we weer een beetje meer richting groenland zijn gevaren (een paar mijl) en gestrand zijn in Saint Lucia.   Gisteren lagen we in de Pitons bay,  heel mooi plaatse met 2 vette 'bergen' naast de baai een mooi afgelegen strand met mensen erop ... beetje verder een resord-hotel toestand waar ge veel centjes moet betalen om iets te bekomen en geweldig harde windstoten die tussen die 2 bergen doorkomen.. ,  dat was Piton.  Vandaag zijn we naar de Anse Cochon gezeild met een 15 tal knopen wind en een geweldig rustige zee (geef mij maar 40 knopen en een geweldig onrustige zee .. o:)) 

Anche Cochon lijkt mij een baai waar veel  boten stoppen (het is hier niet zo ruim,  ik heb het over een bootje of 10) voor een dagje voor anker te liggen en te gaan snorkelen of op het strand te gaan liggen.  Op het strand zelf zitten ook groepjes locals plezier te maken hier en daar en eigenlijk heb ik dat tot nu toe nog niet veel gezien.  Ofwel was het een afgelegen baai met niemand,  ofwel was het eerder een baai en strand uitgebaat door 1 of ander persoon waar ge eigenlijk enkel komt om centjes uit te geven aan die persoon ofwel was het een baai waar geen boten komen en dat heb ik op deze reis met capricous niet gezien.

Morgen zeilen we verder naar de eindbestemming en dat is dan de eindbestemming van mijn reis met capricous..  Weeral 3 weken gepasseerd!  Tijd gaat snel hier,  ik verschiet ervan!   Van daaruit is het niet moeilijk een lift te vinden naar Martinique waar ik terug in gang ga schieten qua werk om mijn rekening weer aan te vullen en ik hoop daar ook een tijdje te blijven en goede vrienden te maken want ik mis ulle soms echt wel serieus!

Arr'e (ik krijg hier het accent weer niet op de e) hier nog 2 fotokes van een uitloper van 'e'en of ander klein eilandje waar ik effe ben gaan uitwaaien.

Door de Caribbean met Caprious

Het laatste wat ik te vertellen had was dat ik uiteindelijk toch niet met een boot mee ben gezeild richting Curacao maar een betere boot ging zoeken.   Wel,  een paar dagen later heb ik er een gevonden die me wel interessant leek,  'Capricous'   Weer een grote luxueuse boot eigenlijk (ooit gebruikt voor charter trips,  48 voet,  26 ton).  Veel ruimte en een slaapplaats voor mezelf.   

Zijzelf zijn ook aangename mensen.    Jhon is 53 en Cherley is er 78 denk ik..   Ik kan goed met Cherley opschieten en met John kan ik ook wel eens goede gesprekken hebben en hun manier van reizen en denken staat me wel aan.

Hun plannen waren richting Saint Lucia (vlak onder Martinique) te zeilen en er een paar weken over doen er te geraken.  Maw,  veel eilandjes aandoen en alles op het gemak.   Tot nu toe valt het wel goed mee.   Exact 2 weken geleden zijn we vertrokken.   Ik moet zeggen dat afscheid nemen van Trinidad en de mensen die ik daar kende moeilijk was maar dat gaat nog meer gebeuren dus ik kan maar beter aan die gedachte wennen.  

'S avonds zijn we vertrokken richting grenada,  een 70tal mijl verder en de enige nachttrip dat komen zou.  Wat meegespeeld heeft om het 's nachts te doen was de volle maan.   Al zeilend een volle maan boven uw hooft hebben 's nachts is echt de moeite waard!

In grenada hebben we een paar baaitjes aangedaan (waar ik er 1 nacht ben opuit kunnen trekken opzoek naar volk van mijn leeftijd,   er was daar een grote medische unif in de buurt met een bar.  Deed goed nog eens 'ander' volk tegen te komen) en zijn dan richting Carriacou gevaren.   Tussenin hebben we een nacht doorgebracht op 'ronde island'  een ongeveer onbewoond eiland met 1 goede ankerplaats.  We lagen er alleen.




Hier ben ik beste snorkelplaats tegengekomen ooit!   Niet dat Trinidad een goede plaats was om te snorkelen maar toen ik hier in het water sprong heb ik mijn ogen wel effe opengetrokken,  zo helder dat dat water was!!  Ge kon wel 30 meter diep kijken,  prachtig.   Hier ben ik ook mijn eerste haaike tegengekomen.   Ik dacht 'amail,  was da voor ne geweldig grote vis daarginds op de bodem'  en toen ik daar aankwam bleek het om een haaitje te gaan...  het was ni groter dan ne meter denk ik.

Daarna dus Carriacou waar we weer 2 baaikes hebben aangedaan met weer de vaste gewoonte van snorkelen,  lezen,  hun met iets helpen als er iets te helpen valt.  's avonds apperitief en ewa kletsen,  eten en slapen om dan 's ochtens rond 7 op te staan met een tas koffie om de dag rustig te beginnen.  Meestal is het dan tegen 10u boot gereed maken om verder te zeilen..

een baaitje in Carriacou met in de verte Union Island

Waar we 3 nachten hebben doorgebracht was Tabago keys,  een must voor als ge in de buurt zijt!!  Tabago Keys bestaat uit een paar piepkleine eilandjes,  helder blauw water en veel rifs voor veel snorkelplezier.  Het is een soort van natuurreservaat eigenlijk.  Geweldig was dat.    Goede fotos heb ik er niet van maar onder mijn fotoalbum staan er een paar denk ik.     En nu zitten we weer iets meer naar het noorden in de buurt van een dorp/stad en het is zaterdag avond ....  tijd voor mij om er eens op uit te trekken.  Dat is ook nodig af en toe!   Ik moet toegeven dat zo rondzeilen het nadeel heeft dat ge vast zit op de boot en eigenlijk niet veel mensen tegenkomt.  Hopelijk dus,  kom ik vanavond iemand tof tegen... .

Vele groetjes

in en onder Trinidad

Hier ben ik al ... euhm,  mja, of hier ben ik eindelijk.   Ik moest wachten op een paar mooie fotokes om hier ergens tussen te voegen en de batterijen van mijn fototoestel waren op...  goed excuus?  

Ondertussen zit ik hier een week of 8 denk ik.  Misschien worden het er 9 maar veel langer gaat het niet meer duren.   Ik heb hier goede en minder gemakkelijke tijden gehad en nu is het tijd verder te trekken voordat ik helemaal te lui word in men paleis hier.   Ik vraag me af hoe ik de voorbije weken het best kan beschrijven..  Er is veel en ni veel gebeurd.  Het is niet gelopen zoals gedacht maar het is wel een interessante tijd geweest voornamelijk omdat ik weer een hele hoop heb bijgeleerd,  mensen heb leren kennen en er terug afscheid van heb moeten nemen.  Feestjes gebouwd, uitstapjes gedaan, gewerkt, gesport en gesnorkeld,  me goed en slecht heb gevoeld.   Hartverwarmende tijden heb gehad alsook me enorm eenzaam gevoeld..   Allesinds,  het is anders aan het lopen dan gepland en het heeft me doen inzien dat ik verder moet trekken. 
Als ik eergisteren avond niet van gedacht was veranderd zat ik nu op een 9.5meter boot met een 60j oude zweedse kapitein opweg naar Curacao maar ik ben dus van gedacht veranderd.  De reden is dat ik besloten heb mijn tijd te nemen om een boot te vinden die me echt interesseert (en niet zomeer de eerste de beste die me mee wil nemen).  Ééntje die gaat naar een bestemming waar ik ook naar toe wil en ééntje met interessante mensen erop. 

Endus,  nu zit ik hier terug in een op en top gekuiste boot die helemaal klaar was gemaakt voor alleen te laten voor een paar maanden.  Wel een lekker gevoel eigenlijk.  Ik heb dan ook maar de tijd genomen om eindelijk men blog eens aan te vullen.  

De eerste 2 weken hier waren vrij plat.  Ik kende niemand en hier is ook niet veel te doen.  Ik ben regelmatig gaan snorkelen en werkte ook hier en daar een paar uur op boten.  De 2 weken daarop kende ik inneens veel volk.  3 boten met veel jong volk.  Feestjes en uitstapjes waren het gevolg.

Zo zijn we eens naar Chacachacare gegaan;  een eiland dat tot 20 jaar geleden werd gebruikt om lepra patienten onder te brengen.

Het rare was dat hier dus 3 boten lagen met jong volk erop die elkaar van tevoren niet kende en dat ze allemaal ongeveer dezelfde dag vertrokken zijn.   Nadien heb ik hier niet veel jong volk meer gezien... 

Foto's van een bbq laatste avond:

Achteraf ben ik een paar keer op uitstap geweest met men bootbuurvrouw;  op verkenning in Trinidad.

Foto's van een rit naar het strand:

Er waren serieuse golven die dag.  Schoon zicht was dat!



Zo heb ik hier Jo en JP leren kennen.  Jo van US en JP van Frankrijk.  Toffe gasten van rond de 50.  Samen zijn we eens een vriend van Jo gaan helpen met het bouwen van een huis.  Cement mengen enzo.  Eerst werken en dan bbq.  Tof om zo'n dinges te doen.  Kennis maken met locals en hun manier van leven.  Op deze foto JP.



Prachtig uitzicht van daar in de buurt


Ben eens met auto centrum Trinidad gaan verkennen.  Toffe wegen om over te cruisen enzo,  lekker ontspannend. 


Verder nog eens een uistap gedaan naar een waterval.  PRACHTIG was dat,  alleen de foto's zijn minder goed gelukt (mijn scherm is kapot dus alles is met de natte vinger gedaan.   De natuur was echt geweldig.  Effe stappen en dan kwam ge in een kom terecht met een rustige maar hoge waterval,  één van de mooiste dinges die ik hier gezien heb.

Voila,  overladen met foto's.  Geniet ervan,  ik geniet er allesinds van langs deze kant.

Greetz

wat een kloteleven eigenlijk (vergeef me mijn uitspraak)

... De zon is weer bijna onder en ik voel me verbrand,  ik heb een blijn op mijn teen van al het snorkelen,  ik heb vandaag maar 20eur verdiend door een printer en een tweede pc scherm aan te sluiten,  ik heb de slechste muziek opgezet die ik maar kon vinden en ik heb een veel te koude pint uit de koelkast gevist en nu ik heb me achter de laptop gezet om dit allemaal effe te melden,  wat een kloteleve toch...

Ok,  zo erg is het nu ook allemaal weer niet,  het enige dat nu tegenvalt is dat er een prachtige zonsondergang is;  maar ik kijk niet want ik typ...  misschien kan ik ook typen en kijken tegelijkertijd maar dan zou het zomaar eens kunnen dta ik nochg mere fauten tyiep dus,  ogen terug op het scherm gericht.

Zo wou ik even mededelen dat kapitein Joost de boot verlaten heeft en dat ik nu zijn boot voor 4 maand ter mijne beschikking heb!  Oh,  ik klaag niet hoor..  spijtig dat zijn wasmachine maar 3 kg tegelijkertijd kan verwerken en dat we weer een van de slechste plaatsen hebben gekregen op het vaste land (tussenhaakjes, dat is waar de boot nu staat,)
(foto boven;  zo ziet een gemiddelde staanplaats eruit)
(foto boven;  en zo ziet onze staanplaats eruit)
(foto boven;  uitzicht vanop de boot)
(foto boven;  uitzicht vanop de boot naar achteren toe...)

Even kort samengevat,  ik voel me alsof ik 'gratis' in een 4 sterren hotel verblijf en dat is niet mis! Normaalgezien hadden we tussen de andere boten gestaan maar ze kregen hem daar niet geplaatst door een te zachte ondergrond op een bepaald moment dus hebben ze ons helemaal op het einde geplaatst en ik denk eigenlijk dat dit één van de beste plekken is die er te vinden zijn!  Wat een uitzicht!  En vlak bij het dinghydok,  dat is ook aangenaam,  zo voel ik me veiliger (als dat bootje gepikt wordt dan heb ik afgesproken dat ik een bootje van dezelfde waarde ongeveer verschuldigd ben en dat zou gemakkelijk rond de 1800eur kunnen liggen).

Stap 2 is nu dus van kracht;  ik ga hier een paar maanden blijven en probeer me in te werken.  Zo heb ik al wel een paar centjes verdiend.  Het is ongeveer een dikke maand geleden dat ik nog aan mijn zichtrekening heb moeten zitten voor geld en dat wil ik zo houden. 

Momenteel ben ik veel bezig met snorkelen.  Ik kon maar niet begrijpen hoe duikers zo diep konden gaan aangezien ik al zoveel last heb van mijn oren op amper 2.5 meter diepte maar dat is nu ook van de baan,  het klaren lukt als gesmeerd en dat geeft me een geweldig gevoel!  Vandaag ben ik met het dinghy een paar mooie plekjes gaan zoeken en trein me vooral op het diep gaan,  rustig blijven en sterke longen krijgen. 
(één van de plekjes,  rechts ligt het dinghytje)
Ik heb zo'n klein ankertje meegenomen en afgemeten hoeveel touw eraan zit en ergens op een aardige diepte uitgegooid;  tot 10 meter lukt al aardig.   Veel spectaculairs heb ik nog niet gezien behalve een paar grappige vissen,  een paar troggen (ik denk toch dat dat zo noemt) en een reuze schildpat op stap (en dat vond ik wel 'spectaculair'). 

Goed,  ik weet niet hoeveel fouten ik getypt heb maar daar ga ik niet heel de nacht van wakker liggen (hoogstens een uurtje) maar ik ga het hierbij laten,  potje koken en filmke zien (ook geweldig om nog eens te doen na lange tijd).  Morgen een paar uur werken,  snorkelen en leven.

Gegroet

Trinidat, stap 2

Zo,  het zeilgebeuren met deze boot is achter de rug.  Naar het schijnt zitten we nu in Trinidat en het is hier mooi.  We zijn de dag van carnaval aangekomen maar hebben dit niet mogen ervaren want we hebben een foutje gemaakt blijkbaar;  we hadden ons laten vertellen dat inklaren niet ging lukken nu het carnaval was dus welle op ons gemak een dutje aan het doen voor we ook een naar dat spectakel gingen zien tot er opeens 6 zwaar uitgeruste havepolitie ofzoiets strategisch op de boot stonden;  "waaron hebben jullie nog niet ingeklaart,  wat kan daar de reden van zijn?"  Heel de boot doorzocht op wapens en (euhm voor mij onbekende) andere zaken.  Het gevolg is dat we niet naar carnaval zijn kunne gaan.

Goed,  nu liggen we hier en we liggen hier niet alleen (met de boot) en voor mij begint  hier de volgende stap;  me inwerken.  Trinidat is een land waar veel boten samenkomen voor werken uit te voeren en om een paar maanden op de wal gezet te worden om zo het huricaan seizoen te ontlopen dus hier zijn boten zat.  Zo gaat ook Joost (kapitein) zijn boot hier voor 4 maand achter laten op de wal. Nu is het zo dat Joost me op veel manieren probeerd te vergoeden voor bewezen diensten (ondertussen betaald hij al een maand alles voor mij) en zo bied hij ook nog zijn boot aan als onderdak!  Voor mij is dat geweldig natuurlijk want ik denk dat ik hier een paar maand ga blijven.  Zelfs het dinghy kan ik blijven gebruiken evenals een laptop,  walkie talkie en alles wat er maar op die boot is!  Ongelooflijk en ik zie dat helemaal zitten.  Ik ga proberen me hier een beetje bij te scholen alsook gewoon te werken. 

(in de verte zie je de mastjes van andere zeilboten)   Ondertussen heb ik al werk op een prive boot ivb installeren van nieuwe apparatuur enzo,  straks weet ik meer. Mja,  dat gaat hier allemaal vlug en het heeft wel iets dat bootgebeuren;  met het dinghy van hier naar ginder,  woorden wisselen met andere voor anker liggende boten of een voorbijscheurend dinghy,  ... veel beweging allesinds.   Mooi weer ook natuurlijk (30-35 graden),  hier en daar interessante gebeurtenissen en een mooie omgeving.

Het gaat wel goed,  ook met mij gaat het goed genoeg al mis is vrienden en familie soms enorm alsook mijn vertrouwde leventje van vroeger maja,  daar draait het nu eenmaal om dus ... alles kids!  (ik hoop wel ergens eens een vette goa party tegen te komen,  olalaa, dat zou geweldig zijn!)

Gegroet

Suriname

Wat ik nog effe van Suriname kwijtwou is dat het uiteindelijk dan toch geweldig was.  In het begin was het moeilijk en wou ik zo snel mogelijk van de boot weg (vlak na de overtocht) maar uiteindelijk is dat goed gekomen.  De eerste week lagen we slecht geankerd en zaten we nog te dicht op elkaar maar de 2de en 3de week lagen we goed en zijn de zaken beginnen veranderen;  we lagen tegen Domburg,  een gezellig klein dorpje, afgelegen en rustig met nog een paar andere zeilboten als gezelschap. 's avonds zaten we (maar vooral zij) gezellig op de wal een biertje te drinken.  Zelf zat ik daar ook regelmatig maar ik ben ook veel terug naar Paramaribo (hoofdstad Suriname) afgezakt en dat nam tijd in beslag (zo ongeveer een dag...) Ik ben daar dan blijven slapen her en der omdat ge 's avonds niet meer teruggeraakt en op die manier zaten Joost en ik allesinds niet meer te dicht op elkaar (Peter  had eerder de boot al verlaten), zo werd de zaak voor mij ook een beetje opengetrokken.  Verder ben ik ook nog eens de 'jungle' ingetrokken en daarvan had ik dit al eens getypt ;

Juist terug van uit de "jungle".  Ben met een van die geweldige busjes voor 6eur 130km verder gereden en ben daar naar een bekend stukje natuur gegaan.  Bwoa,  ik moet zeggen,  ofwel ben ik verwend ofwel ligt het aan iets anders maar ik vond dat nu zo geweldig ook weer niet maar goed,  ik heb er wel het maximale uitgehaald!   's nachts ben ik 2uur stappen verderop gaan slapen en heb me daar heel de dag mee beziggehouden (snapt ge mijn zinsconstructie?) (eerst die 2uur gestapt met de rugzak en dan nog een uurtje of 3 eer ik een plek had gevonden waar ik het zag zitten alleen in de jungle een nachtje door te brengen.  Ik had wel geinformeerd of dat gevaarlijk was hoor, geen zorgen.  Ook had ik gedacht dat ik 's nachts hem wel eens zou knijpen maar dat viel tegen,  niks speciaal horen kraken of kruipen,  enkel een paar luide kikkers voor de eerste uren.  Verder heb ik alles tevoed gedaan en in hoog tempo,  goed voor de conditie;  Een km of 40 in het totaal gestapt en gelopen (vandaag 14km met complete trekrugzak in 1u06)  Voelt goed te weten dat ik wat aankan.  Ma goed,  dat was wat ik de voorbije dagen gedaan had.

Verder was het een mooi land en sympathieke mensen, alleen heel vreemd dat zij zeer beschaaft nederlands praten,  gewoon zoals het hoort,  geen dialecten of speciale woorden dus communiceren ging goed.  Ook daar te aanschouwen zijn heel veel hollandse stagaires en andere hollanders (wat mij alleen maar meer hollanders om me heen geeft en dat komt mijn eigen taalgebruik blijkbaar niet ten goed),  mooie natuur en feestjes met allemaal dezelfde jenre muziek en dat is R&B/hip hop achtig. 

Dat hebben we ook weer gehad.

Kort verslag van de overtocht (Cabo Verde-Suriname)

De overtocht zelf wil ik toch ook nog effe neerpennen want eigenlijk is dat wel iets om niet te vergeten.  Niet dat ik het direct zou vergeten maar dat ligt dan niet aan het feit dat dit iets spectaculairs was; vol hoge golven en stormen,  weer en wind,  noodkreten en mannen over boord… nee zo ni dus.  Het was er eentje van “ah de wind komt vanachter dus we zetten 2 zeiltjes op de boom en lalalalaa”, 14 dagen en 2000mijl verder zijn we met dezelfde zeilopstelling aangekomen op Suriname. 

Opzich is het natuurlijk wel wat,  we hebben eigenlijk perfect zeilweer gehad 14 dagen aan één stuk door.  Jammer, ik had wel eens een paar serieuze golven of een klein stormpje willen meemaken.  Maar ergens is het ook niet te onderstachatten. Alles bijeen is zo’n reis heel vermoeiend; alles beweegd aan één stuk door en het is dus constant spieren gebruiken om u in evenwicht te houden.  Koken bv is niet echt een lachertje;  van links naar rechts, van boven naar onder… roeren:  overbodig J,  en dan het sociale aspect kan ook wel eens euhm.. ‘vermoeiend’ zijn!

Wat zo’n reis dan wel als uitdaging met zich meebrengt ligt meer op een ander vlak vind ik.  2 Weken met niets anders dan water om u heen op een relatief kleine boot met 2 mensen die ge van tevoren niet kent... .  Nu viel dat allemaal goed mee maar wat ik toen ook nog zij was dat als het nog eens 2 weken langer had geduurd het echt een serieuze uitdaging zou worden de stille momenten en verveling te leren apprecieren (en ik krijg hier die 2 puntjes niet op de e) evenals verdraagzaam blijven en sociaal wezen.

Een gemiddelde dag hield in dat er veel tijd wordt verdreven door nietsdoenerij,  lezen, schaken,  zeveren.  Er werd brood gebakken en gekookt en 's nachts houd om de beurt iemand 'de wacht' voor 2 uur.   Simpel... maar het heeft wel iets,  alles bijeen tot nu toe een goede ervaring!

Foto's toegevoegd

even kort samengevat het begin

Om een lang verhaal kort te maken en dit geheel een begin te geven...  .

Ik heb een lange tijd naar mijn eigen gevoel serieus liggen aanmodderen in mijn dagelijkse doen,  mezelf nooit goed in de hand hebbende en ik wou daar beslist eens en voor altijd mee kappen!  Het is met vallen en opstaan gegaan maar uiteindelijk is het beginnen lukken en dit zeker dankzij de vele hulp die ik heb gekregen,  merci allen! 

Zo ben ik nu waar ik nu ben en dat is blijkbaar Suriname..  wist ik veel dat die zeilboot waar ik mee mee ben gelift hier naartoe zou zeilen en wist ik veel dat ze hier Nederlands praten… .  

Het zit namelijk zo dat ik de geweldige tip heb gekregen dat als ga naar Amerika wild gaan ge dat even goed kunt proberen te doen door een lift te krijgen van een zeilboot die de overtocht gaat maken en op Canarische eilanden vertrekken er zo rond december zeer veel dus daarheen was het vliegtuigticket vanuit Belgie, 25nov 2007.  Daar heb ik dan een yacht gevonden (een hollandse man/kapitein van 60 en nog een andere hollandse lifter waren de medereizigers) en rond 10 dec. ging de reis richting Cabo Verde,  is wel tof (5 dagen gezeild,  beetje dolfijnen gezien,  gezwommen,  nachtwatchen,  socializen, ..).  Daarna hebben we er 14 dagen over gedaan om Suriname te bereiken (aankomst 10 jan.) en eind deze week wordt het Tabaco of Trinidat. 

Van daaruit kan ik kan ik weer een paar kanten op,  het is de bedoeling mij ergens te settelen voor een tijdje en me in die zeilwereld in te werken als elektronicus want daar is zeer veel werk in (Er zijn ongeveer zoveel zeilyachten met elektriciteitsproblemen als dat er zeilyachten zijn) en de zeilwereld is iets apparts / dynamisch met veel beweging en voortgang,  veel interessante ontmoetingen en mogelijkheden zo heb ik me laten vertellen want zelf was voor mij dit alles onbekend.

Wat aan deze trip die geen vaste bestemming heeft en als tijdsduur;  "hopelijk lukt het mij jaren weg blijven of zelfs niet terug te keren" , vooraf ging was het verkopen van al mijn spullen (veel dank aan diegenen die zich nu nog ontfermen over niet verkochte zaken!).  Een moeilijke beslissing voor een materialist als ik maar zeker de moeite waard en absoluut noodzakelijk om te kunnen doen wat ik nu doe.

En tot nu toe gaat alles eigelijk perfect;  ik heb  snel een boot gevonden en interessante mensen ontmoet en op de boot zelf heb ik om te beginnen zijn koelsysteem kunnen repareren en later nog zeer veel tijd gestoken in de stuurautomaat (printplaat die opgeblazen was) en andere zaken en zodoende heb ik veel krediet opgebouwd bij de kapitein alsook mijn zelfvertrouwen opgekrikt.  Het kan niet beter,  de stap in het onbekende is nu al iets minder onbekend en ik heb er vertrouwen door gekregen dat het wel eens zou kunnen lukken allemaal... op alle vlak!