Dag allemaal,

nog even een berichtje om de blog officieel af te sluite... al twijfel ik er aan of iemand dit nog zal lezen. Bedankt aan iedereen die mijn belevenissen in Engeland gevolgd heeft. Het was zeker de moeite waard en ik zal alles wel uit de doeken doen als ik u tegenkom in het echte leven.

Groeten,

Tijn

Het is compleet af zoals het been van Wasilewski: begin deze week was de thesis afgerond, afgedrukt en ingebonden. De presentatie donderdag is ook vlot verlopen: binnen de tijd gebleven en de vragen toch deftig beantwoord. Met andere woorden, de MSc in Airport Planning and Management zit er officieel op. Het enige wat rest is de thesis nog fysiek gaan overhandigen deze woensdag.

Na de decompressie zijn de laatste paar dagen dan ook voornamelijk gevuld met mezelf aanporren om iets te doen. Het zwart gat vervult zijn rol voortreffelijk want ik heb in NIKS zin op het moment: heerlijk! Al kan ik niet klagen: naast het opruimen van mijn kamer en het inladen was de tijd doorspekt met golf, cinema, films, Bedford, Milton Keynes, poolen en keukengezwam. Dientengevolge heb ik dus niet met mijn duimen zitten draaien... ik beheers de kunst van het lui zijn toch niet zo goed. Na een tijdje voel ik mezelf te nutteloos voor woorden en moet ik iets ondernemen.

Als het einde de vorige keer al in zicht was, kan ik nu zijn/haar (echt géén idee) adem ruiken. Stilaan is de fase van “de laatste keer dit en dat” aangebroken, de campus is aan het leeglopen (er is ondertussen al een hoop nieuw nietsvermoedend hoopvol volk aangekomen, nieuw kanonnenvlees voor Cranfield hahaha) en we zijn stelselmatig de frigo aan het leegeten en de flessen aan het opsouperen. Daarenboven is mijn kamer terug tot maagdelijk witte spelonk getransformeerd nadat al mijn gerief in dozen en valiezen gepropt is. “Waarom?” vraagt de getrainde en kritische lezer zich nu af? Wel ik zal u dat eens vertellen zie: omdat de French Guy er al van tussenuit geknepen is. Normaal gezien ging ik samen met hem terug naar België, maar een jobinterview gooide roet in het eten... zot als hij is, wilde Nicolas mijn gerief toch nog naar ons thuis te rijden.

“Toen waren ze nog met vier”... echt wel gek om afscheid te moeten nemen: ingrijpend maar toch een banaal ogenblik. We hebben ons vijven op een “laatste avondmaal” getrakteerd in The Swan en nog een Cranfield pub crawl voltrokken (de volle twee pubs!) om zijn vertrek wat luister bij te zetten. De volgende dag is hij vertrokken met een ferm overladen auto (al een chance dat ik er niet meer bij moest), zonder GPS, met een zelfgetekende kaart en met een pint glas vol afscheidsberichten. Hij is goed en wel aangekomen en terug weggeraakt uit België... We zijn in ieder geval van plan van mekaar (inclusief Tomek) nog eens tegen het lijf te lopen (al zullen we het dan toch moeten plannen schat ik hahaha). Ondertussen heb ik het wat opgegeven om mijn gedachten over Cranfield en de ervaring hier te overpeinzen... verwacht dus geen mooie eindconclusie. Maar al bij al is het zeker de moeite waard geweest.

Toch was er nog één ding dat het wat punten gekost heeft. Mijn Bulldog vlucht: ik had er nu al zo lang over zitten twijfelen.... hoewel ik opgelucht was nadat ik me had ingeschreven was ik zenuwachtiger voor de vlucht dan voor mijn thesispresentatie. De ochtend zelf werd ik dan ook wakker met migraine, dikke miet als ik ben. Desalniettemin had ik er echt goesting in... maar dan kwam het: het vliegtuig was in onderhoud en zou de hele dag niet de lucht in gaan. Daarenboven zit het schema vol tot en met 11 september: jammer! Dat zag ik toch niet direct aankomen... ironie kan toch zo komisch zijn en steken tegelijk hahaha. Geen luchtavonturen dus. Nu rest enkel nog het uitbollen (nog maar 4,5 dag stel u voor) en het veelvuldig afscheid nemen.

Tot binnenkort (nu dus echt wel),

Tijn

Ok dan, vorige week had ik een blog geschreven maar kennelijk ben ik die domweg vergeten te plaatsen. Vandaar met enige vertraging:

Het is zover,

De vervaldatum van het eten dat ik kocht, reikt voorbij de einddatum van mijn verblijf in Engeland: het begin van het einde is in zicht.

Al vond ik dat de laatste twee weken geen nadeel. Tot nu toe is mijn tijd terug in Engeland geen hoogvlieger geweest. De verlof in de Provence was één van de beste die ik heb gehad en dat maakte het terugkeren er niet plezanter op. Vooral de eerste week sloeg dik tegen. Het terug beginnen schrijven aan de thesis, dag in dag uit van ‘s ochtends tot ‘s avonds in de weinig inspirerende omgeving van Lanchester Hall Reception (witte muren zijn saai!) en het feit dat iedereen in hetzelfde schuitje zit geeft een slechte mix. Je kan over niets praten want iedereen is aan de thesis aan het werken... dus het enige dat je voor ogen hebt is het schrijven van die thesis.  

Stilaan komt er licht in de zaak... tegen het eind van deze week of het begin van de volgende zit het schrijven er op. Mijn promotor heeft al 80 % van mijn thesis bekeken en hij vond het best in orde dus dat zit wel goed. Ik hoop dat ik er rap genoeg vanaf ben zodat ik toch nog een beetje kan uitbollen hier vooraleer ik terug naar huis moet. Het aftellen is echt wel begonnen: ik moet al vanalles regelen in verband met de laatste betalingen en van die dingen. Onderhand begint iedereen te beseffen dat het bijna gedaan is... nog 23 dagen op dit moment.

Gelukkig kunnen we af en toe nog wat ontsnappen aan de thesis-zever. Om kort samen te vatten: na één nederlaag (nipt 1-0 tegen een stel voze Engelsen, echt als de Britten op een veld komen kan je er écht niets meer mee aanvangen: het was dan ook bijna vechten op het plein) en twee 3-0 overwinningen zijn we 5^e geëindigd van de 16 in het voetbaltoernooi, we hebben de nieuwe hobby gestart om buiten op de cricket green iets te gaan drinken ’s avonds, we hebben Johann bezocht in High Wycombe voor een pub crawl en een midnight BBQ, we zijn naar de driving range geweest waar ik voor het eerst heb gegolft (het is inderdaad enorm posh gedoe) en ondanks mijn geklungel dat wit ding toch al een 150 yards ver heb gemept en we zijn op een uitje geweest naar Londen: het Imperial War Museum, een bucket-o-chicken in de KFC en de pubs afgeschuimd (foto's). We zijn de Mitesh serieus aan het bezoedelen: dieje jongen dronk vroeger echt nooit... en aangezien hij maar 45 kilo weegt heeft hij ook niet zoveel nodig.

Aan de ene kant sleept de tijd zich voort omdat alle dagen op elkaar lijken, aan de andere kant gaat het razend snel. Het zal in ieder geval vreemd zijn als het einde er plots is. Tot dan maken we er hier nog het beste van.

Tot zover het eerste bericht. Sinds vorig weekend is er nog niet veel wereldschokkends gebeurd. De voze Engelsen hebben uiteindelijk de finale op penalties verloren en iedereen was daar ferm content mee. Tijdens die laatste match hebben ze letterlijk iemand zijn schoen kapot getrapt: helemaal opengescheurd...

Verder heb ik het laatste hoofdstuk van mijn thesis afgeschreven... nu komt het er op aan om alles terug door te nemen, wijzigingen aan te brengen, inleiding en conclusie te shrijven en lay-out, referenties en bibliografie te fiksen. Daarna kan ik aan de voorbereidingen voor mijn presentatie beginnen die op 3 september zal plaatsvinden. Ik heb de luxe van proper op tijd klaar te zijn al past het maar net. Anderen staan nog iets verder van hun doel af. Loic is bijvoorbeeld pas gisteren beginnen schrijven.

Ondertussen heb ik ook de moed verzameld om mijn naam op de lijst voor een Bulldog-vlucht te zetten: iedereen die iets in verband met luchtvaart studeert heeft recht op twee gratis vluchten in een sportvliegtuigje. Een paar van mijn collega’s hadden het al gedaan en kwamen terug met verhalen over loopings, hammerheads en stall-speed en dat maakte me niet meteen warm om het ook te proberen. Nu is dus gebleken dat dieje kerel ook gewoon rustig rondvliegt als je een mietje bent zoals ik. Het grave is wel dat je de kans krijgt om zelf (beperkt) de controle over te nemen en eens een paar manoeuvres mag uitproberen. Ik ben nu al schijtes-zenuwachtig. Op 4 september is het zo ver.

Nu iedereen dicht tegen de deadline zit is het hier zo kalm als iets. Veel mensen zijn al klaar en hebben hun biezen al gepakt. De anderen zitten zowat full-time voor de computer. We zijn gisteren wel nog Inglourious Basterds (géén typfout) van Quentin Tarantino gaan zien: veruit de meest brutale film die ik al gezien heb. Echt geen respect voor filmgenres, geschiedenis of morele kwesties: geweldig! Het expliciete geweld (niet veel maar o zo ruw) geeft het geheel een pittig sausje. Zeker de moeite waard.

Stilaan begint het uit te bollen hier. Nog een week en ik kan de thesis (waarschijnlijk) finaal vaarwel zeggen. 

Tot binnenkort,

Tijn

Twee weken en een hoop zweet later: vorige week was het hier niet meer te doen. Dik door de 30 graden en geen zuchtje wind: de bib wordt dan echt een sauna. En dan moesten we de Cranfield World Cup ook nog shotten op de warmste dag van de week: niet goed. Maar het heeft natuurlijk ook schone kanten. Zo hebben we vorige week tot één uur ’s nachts midden in de velden bij Newport Pagnell naast een rivier gezeten met een stel Italianen. Het deed enorm film-achtig aan, geweldige locatie. Interessante dingen geleerd ook van die Italianen: hoe duur het wel niet is om een Gondoliere te worden (één van hen woont in Venetië) en hoe hard ze Berlusconi wel niet haten.

Verder is er vooral veel gewerkt. Vorige week heb ik alle boeken die ik moest doornemen erdoor gedraaid en deze week was het schrijven geblazen. 5 dagen en 9000 woorden later raad ik niemand aan een thesis te schrijven. Het ambetante is dat zelfs al werk je van 9 tot 6, je toch nog het gevoel hebt dat je meer moet doen. Ik was mezelf een beetje aan het voorbijlopen: wilde zoveel mogelijk achter de rug hebben voor ik hier morgen mijn biezen pak. Het schuldgevoel is dan ook niet min op dit moment: er efkes tussenuit knijpen met nog maar 1.5 maand te gaan. Maar het komt wel goed, gewoon genoeg poeier geven in augustus en het zit wel moustache. Belangrijker is van het te laten voor wat het is en ook écht met vakantie te gaan.

Daar heeft dit weekend wel goed aan gedaan: deze zaterdag stond de Flight of Legends Airshow in het Duxford Imperial War Museum op het programma. Samen met Maarten van ATM, Tomek, Nicolas en zijn zus (die hier op bezoek is maar geen woord zegt omdat ze wat verlegen is om Engels te spreken) de auto in en op weg. Ik had mijn tickets al in februari gekocht en keek er dus echt naar uit. En het heeft absoluut niet teleurgesteld. Een veertigtal legendarische vliegtuigen passeerden de revue waaronder Spitfires, Hurricanes, B17 (Flying Fortress), Fokker DR I (De Rode Baron), Douglas DC3, P51 Mustang, Messerschmitts, Junkers Ju 52 en de Blériot 11 (echt een vliegende schoendoos die met touwtjes aaneen hangt).

Een 3.5 uur durend spektakel in de lucht, gecombineerd met het gluren naar de freaks die er rondliepen. Aangezien het zowat het grootste evenement van deze soort is in Europa loopt het daar vol met enthousiastelingen van alle landen, vaak verkleed en volledig in hun rol. Het was echt indrukwekkend: de vliegtuigen, de manoeuvres, het gebulder van de motoren: mooi, mooi. En proper verbrand naar huis gekomen zoals het hoort! Foto’s vind je hier. De filmpjes van de show oploaden is nogal moeilijk: als je écht geiteresseerd bent moet je me er maar eens naar vragen (al besef ik heel goed dat ik de enige seut ben die er in geinteresseerd is). We hebben de dag afgesloten met een bezoek aan The Swan, een pub in de buurt van de campus. Kwestie van de buurt toch minstens een béétje te verkennen.

Verder hebben we de punten van het groepswerk ontvangen. Zoals gewoonlijk waren ze goed maar niet super. Echt frustrerend als je weet dat letterlijk alle feedback die we gekregen hebben heel lovend was. Ik maak me geen illusies meer voor mijn thesis. Hoewel ik al een pak meer gedaan heb als de meesten hier zal ik er niet echt voor beloond worden vrees ik. Maar ja, de punten zijn belange na niet belangrijk... ik moet gewoon mezelf wat in de gaten houden en niet al te zot te veel te doen (de woordlimiet van 20.000 woorden gaat er echt vlotjes aangaan: mijn appendices gaan lekker dik zijn)

Morgen ben ik terug op weg naar België om dan meteen weer te vertrekken naar Frankrijk: Provence here we come.

Groeten,

Tijn

Wat is er erger dan twee weken in een Engelse bib zitten? Twee weken naar België komen om daar OOK in de bib te zitten. Voordeel is wel dat ik zowat alles te pakken heb om mijn thesis te schrijven. Vooral mijn interview op Zaventem heeft veel zoden aan de dijk gezet. Het komt er nu op aan om mezelf niet te hard in het zak te zetten door te veel te willen doen... alhoewel: ik denk dat dat al te laat is. Ik zit momenteel van 9 tot 6 in de bib boeken te lezen en info op te stapelen tot een niet meer te overziene puinhoop. 85 bronnen down, een 40-tal to go! Het zal wel beteren als ik begin te schrijven schat ik. De proffen waren in ieder geval content over mijn thesis progress presentation, het komt dus wel goed.

Mijn eerste verblijf in Engeland was nogal kort. Om 4 uur aangekomen en om 3 uur ’s nachts kon ik mijn boeltje weeral bijeen pakken: op naar Parijs voor de Paris Air Show op het vliegveld van Le Bourget! Feitelijk was het meer een citytrip: 2 van de 3 dagen hebben we Parijs rondgezworven. Een paar mensen waren nog nooit in Parijs geweest en dus hebben we alle sights nog eens geseet: eerst naar Mont Martre en de Sacré Coeur, de Moulin Rouge en het café van Amélie Poulin en daarna van Place de l’Etoile met de Arc de Triomphe langs de Champs Elysées door Parc des Tuileries naar het Louvre en verder naar de Notre Dame. De laatste dag mocht de Eiffeltoren niet ontbreken natuurlijk. Zelf ben ik nog even bij Bart langs geweest op La Défense: hij doet er een stageproject bij la Société Générale. Op zijn minst gezegd indrukwekkend en vooral ook enorm plezant van hem nog eens te zien.

Het beleg in deze sandwich was de Paris Air Show: best te omschrijven als een autosalon voor vliegend materieel. Aangezien binnen er allemaal enorm interessante standjes waren van bedrijven die schroeven en veren produceren (zonder zwans) hebben we het merendeel van de dag buiten gespendeerd op de static aircraft exposition. En we zullen het geweten hebben: dik door de 25 graden, knalblauwe hemel, geen klak, geen water en dan uren op een betonnen tarmac zonder schaduw rondzwalpen. Maar het was het meer dan waard: een geweldige verzameling van militaire en commerciele vliegtuigen en helikopters. De vluchtdemonstraties mochten er ook zijn: vooral de toeren die ze uithaalden met de Airbusfamilie (A319-A320-A380) waren indrukwekkend om te zien. Het hoogtepunt was de privé-rondleiding door Airbus: de voorstelling van het nieuwe model (A350) in een 3D-cinema, rondleiding op het originele A380 flight-test prototype en op een hagelnieuwe A319 (vers uit den oven): chic-chic!

Kortom een goede drie dagen gehad, alleen geen escargots kunnen eten, damn. Foto’s hier. Kers op de taart was de bezopen Brit naast mij in het vliegtuig: hij werkte in Frankrijk, had daar AC/DC in concert gezien en kwam nu naar Londen om “te zuipen, drugs te snuiven en nog eens naar AC/DC te gaan zien”. Op een vlucht van 50 minuten heeft hij twee fleskes wijn, een fleske champagne en twee blikjes bier achterover geslagen en heel het vliegtuig zal het geweten hebben. Vooral toen hij iedereen voor homo begon uit te schelden omdat ze het laatste van zijn champagne niet wilden opdrinken begon het gênant te worden. Ronduit hilarisch, zeker toen hij begon te brullen wat hij als ontbijt ging eten de volgende dag: beans ay! With bu-ah! Not butter, no. It’s bu-ah ay! And tea ay, black tea aaaaah! With a bit o grease floatin’ on top, yeah! Na vijf minuten kwam ik niet meer bij. Verder had easyJet onze valies nog om zeep geholpen. Officieel waren ze “niet aansprakelijk” voor zulke voorvallen. Zonde voor hen dat wij de hele regelgeving omtrent baggage vorige semester behandeld hebben en weten dat dit onmogelijk is: betalen zullen ze hahahaha!

Op de campus is er echt nog geen zooi veranderd. Naast muuch veel te veel in de bib te zitten probeer ik zoveel mogelijk te sporten. We hebben ook onze eerste match gespeeld in de 7-aside Cranfield World Cup gespeeld. 1-1 tegen mogelijk de beste ploeg op de campus: allemaal beiren van Nigerianen die een pak kunnen shotten... we waren dus content. De campus heeft zich ook van haar beste kant laten zien op de opendeurdag deze week: foto’s toegevoegd hier.

Nog een twee weken bibben en dan zit het er weer even op: vakantie!

Groeten,

Tijn

“Een week even wat thesissen” is toch wat zwaarder gevallen dan verwacht. 5 dagen continu in de bib zitten, het went toch nooit... maar het zal jammer genoeg niet de laatste keer zijn vrees ik. Positief is natuurlijk dat ik mijn basisstructuur beet heb en weet wat ik precies nog moet uitvreten. Negatief is dat ik momenteel 70 boeken en evenveel papers geselecteerd heb die interessant kunnen zijn en dat is veel; té veel. Het gaat er dus op aankomen om een deel gewoon te negeren en daar ben ik niet direct een held in: ik maak het mezelf weer een pak te lastig. Morgen verhuis ik naar België om in een andere bib te zitten, wieieieie! Anderzijds kan ik ook naar Brussels Airport om daar info te verzamelen: dat is toch al een pak beter.

Verder is het hier bangelijk mooi weer maar is er niets te doen. Het merendeel van de studenten is op verlof vertrokken: het is hier dus leeg. Het is zover gekomen dat we een paar keer gewoon zijn gaan wandelen: stel u voor! Ik zie er echt tegenop om de hele zomer in deze situatie te zitten... ik zal wel wat gerief van thuis meepakken om ons hier wat bezig te houden (wie heeft gezegd dat petanque saai is? hahaha).

Goed nieuws is wel dat vanaf gisteren Nicolas zijn auto hier ter plekke heeft. Dat opent natuurlijk wel wat mogelijkheden om dingen te gaan doen: er zijn al een hoop wilde plannen, hopelijk komt er ook iets van. Zijn auto werd afgeleverd door zijn ouders... die mensen spreken amper een woord Engels dus het was allemaal in het Frans te doen. Nog nooit zo een trage conversaties gevoerd hahaha.

De enige opwinding deze week bestond er in dat één of andere grapjas onze voordeur heeft ingetrapt. En dan nog wel van binnenuit... op zijn minst vreemd. Dat je van buiten naar binnen wil tot daar aan toe, maar van binnenuit kan je de deur gewoon openen zonder ID-kaart. We zijn hier dus allemaal op onze hoede voor alle moordenaars, verkrachters en getuigen van Jehova die hier nu allemaal binnen kunnen.

Bij deze nodig ik dus mensen uit die nog op bezoek wilden komen naar Engeland. Als je nog wil komen, dan kan het enkel nog eind juni-begin juli. Het is absoluut geen smeekbede... gewoon ter informatie.

Tot binnenkort in “le plat pays”,

Tijn

Jaja, ik leef nog altijd.... hoewel het nu maar op een laag pitje is. Na zes weken plankgas doet het vreemd aan om niets meer te moeten doen... maar ik heb natuurlijk niet te klagen.

Na de examens begonnen we meteen aan het groepsproject: en we hebben nooit meer achterom gekeken. Een aaneenschakeling van werk, vergaderingen, progress reports en op het einde repetities voor de presentatie. Als teammanager moest ik ook de vergaderingen in goede banen leiden, de sfeer er wat in houden en zorgen dat we de deadlines haalden voor het verslag (100 pagina’s) en de voordracht. Onze groep van zeven (Marion, Camille, Fiza, Yannick, Stephen en Santi) zat goed in elkaar: iedereen was bereid te werken en op enkele discussies na zijn er geen incidenten geweest. Zoals altijd verliep de communicatie bij tijden moeizaam en moest iedereen op elkaar vertrouwen om deftig werk af te leveren.

Tegen het einde was het tijd dat het gedaan was: iedereen was moe en het moe. We hebben de laatste vier dagen toch een goede 50 uren werk verzet en je voelde de spanningen tussen een aantal groepsleden opkomen. Maar al bij al kwamen we goed overeen en was het sferig: om 11 uur zondagavond hamburgers eten en vergaderen... het is weer iets nieuw he. Tegenover ATM mochten we ons gelukkig prijzen: die hebben een pak ambras gehad in hun groepen onvoorstelbaar! En ook grappig natuurlijk...

Het was enorm interessant en we hebben goed werk geleverd. De presentatie was dik in orde: zowel van de professoren als van de industry delegates en de external examinators hebben we complimenten gekregen. “Het niveau dit jaar ligt veel hoger als vorig jaar” en “Dit is de beste presentatie tot nu toe (zijnde de voorlaatste van 5)”: het doet toch deugd als ze uw werk appreciëren. Het is wel jammerlijk duidelijk geworden hoe onvoorbereid de professoren en vooral het secretariaat waren. Vooral omdat dit in scherp contrast stond met de air van professionalisme die ze ophingen rond de presentatie. De beloofde stortvloed van industrie bezoekers was lachwekkend (6 externen waarvan er maar 3 geen externe examinatoren waren. Van die 3 was er maar 1 van een respectabel bedrijf), de uitnodigingen en CV-boeken waren 2 weken voor de presentatie nog niet verstuurd, ze wisten niets van de organisatie en gaven ons tegenstrijdige info, mails werden niet beantwoord en de secretaresse heeft enkele keren ook gewoon plat gelogen. Zonde, want de rest van het jaar zat alles goed... nu was het echt beschamend. Vooral omdat dit “onze kans was om ons te bewijzen voor de belangrijkste werkgevers” en “ professionalisme absoluut vereist was”. Triestig, het doet u vooral weer twijfelen aan de waarde en de reputatie van de school.

Rondleiding in auditorium: chique zaal, geen foto’s, belachelijk hoe fake professioneel + de staff is echt onmogelijk onvoorbereid (uitnodigingen, cv boek, opdracht zelf, liegen, mails niet beantwoorden)

Hieronder een aantal schema’s van wat we zoal ontworpen hebben. De opdracht luidde in het grof: “ontwikkel een niewe commerciële luchthaven op de locatie van een oud militair vliegveld in Cornwall (Zuid-West Engeland) en bespreek trafiek voorspellingen, route ontwikkeling, luchtzijde ontwerp, terminal ontwerp, landzijde ontwerp en strategie voor competitie, transport en milieu-impact.”

Na de presentatie kwam het verwachte feestje er eigenlijk niet echt van. Iedereen was moe en het werd nog eens duidelijk dat we allemaal niet zo goed aan elkaar hangen. Desalniettemin was het wel plezant en hebben we ferm goed weer gehad tijdens de afsluitende BBQ... wat moet je meer hebben? Na de cursus feedback sessie (lees: “som alles op wat er fout was aan dit jaar”, toch wat gênant) was het jaar officieel afgesloten. Nu kunnen we aan de thesis beginnen.  

We hebben al onze resultaten ook ontvangen... ik zit gemiddeld op 71 dus ik kan niet klagen. Romano zei dat deze APM klas uitzonderlijk hoge resultaten boekt en dat we trots op onszelf mochten zijn: niet slecht.

Maar het was niet enkel werken de laatste weken. Ons ma, Marieke en Joannes zijn op bezoek geweest in Londen. We hadden dikke chance: het was dat weekend belachelijk warm en we hebben per toeval de parade van de “changing of the guard” gezien. Daarnaast heb ik een aantal nieuwe plaatsen in Londen ontdekt in Notting Hill, St. Paul’s Cathedral en Chinatown. Na Londen hebben we genoten van de 3 liter fles Duvel die ze mee hadden uit België. Het was een dikke hit in de keuken.

Verder hebben we Nicolas zijn verjaardag uitgebreid gevierd: we hadden hem een hoop crappy cadeautjes ingepakt en een taart opgeschoept in de Costcutter. Geen feestmaal maar we hebben ons wel goed geamuseerd. Trouwens: een zeepbellenblazer en balonnen kunnen heel plezant zijn als je ze combineert. Balonnen vol zeepsop en schuim zijn heel plezant tot iemand ze openprikt: nog nooit was onze keuken zo vuil en zo proper tegelijkertijd. Het was ook het meest ontspoorde feestje van het jaar: achteraf was er vanalles kapot en hebben ze met boetes gedreigd omdat er een paar hadden zitten roken in de keuken.

Zoals beloofd: de foto's van Kent en nog wat sfeerkiekjes hier en hier.

Een lang verslag maar er is dan ook veel gebeurd. Nu nog een week wat thesissen en dan terug naar huis voor een tweetal weken (1-15 juni).

Tot binnenkort,

Tijn

Well-well-well long time no see... na een lange tijd terug in Engeland! Even een recap wat er zoal gebeurd is de laatste maand:

* Mijn laatste echte lessen ooit gingen over statistiek en forecasting: mooie afsluiter :-S

* Mitesh krast heel de achterkant van zijn auto tijdens het manoeuvreren en sterft volledig: nog nooit iemand zo down gezien voor een hele week. Ondertussen is het gerepareerd en blinkt hij zijn auto elke dag op.

* Mijn thesispromotor is Romano (onze course director) dus dat zit wel snor... hij ziet het alleen wel lekker ambitieus: “tijdens de examens toch minstens elke dag drie uur aan de thesis spenderen”... jot, geen probleem! Natuurlijk!

* De laatste dagen in Engeland had ik geen les maar heb ik goed kunnen vullen met 6 uur datamining per dag voor mijn forecasting-assignment. Een vijf-jaren-voorspelling van de traffiek op Brussels Airport vergt toch wat werk kennelijk.

* 24 maart: mijn vader en Anne komen aan in het pittoreske Cranfield om een nog meer pittoreske trip door Kent aan te vatten. Ik heb voor drie dagen mijn karretje mogen aanpikken en het was zeker de moeite, al zat het weer een beetje tegen. Kent staat bekend als “The Garden of England” en dat is niet gelogen: qua natuurpracht kan het tellen. Daarenboven bezochten we middeleeuwse stadjes (Canterbury, Rye, Chiddingstone), we stonden op de witte krijtrotsen aan Beachy Head (waar de wind echt onmogelijk strak stond), aanschouwden de Seven Sisters (eveneens krijtrotsen), bezochten Hever Castle (het kasteel van de Boleyn familie waar heel de interessante historie met Anna Boleyn en Henry VIII zich afspeelde) en proefden van de atmosfeer (én goed eten) in eeuwenoude pubs. Ons verblijf in de Bulltown Farmhouse (een indrukwekkende B&B boerderij van 700-800 jaar oud) was memorabel. Bij mij zit de goesting er in ieder geval in om Kent in betere weersomstandigheden beter te verkennen. Foto’s volgen binnenkort.

* 28 maart: Afscheid van Kent en mijn travel posse en op naar Londen voor de Eurostar richting.... Parijs! Daar vervoeg ik Bert om Bart te bezoeken die ginds aan HEC studeert. Achteraf gezien echt enorm stom dat ik maar voor 20 uur (!) in Parijs kon zijn. Desalniettemin was het gezellig: goed gegeten, goed gelachen en een goede “giraffe” Leffe gedronken (zie foto's). Het was echt plezant om eens van het nachtleven in Parijs te proeven en die mannen nog eens terug te zien.

* Terug in België.... een verwarrende en vermoeiende tijd: hoewel het plezant is om terug te zijn en iedereen terug te zijn moet ik me focussen op de examens. Aangezien ik er vier heb op vijf dagen moet alles echt wel geleerd zijn voor ik terugkeer naar Engeland. De dagen vliegen voorbij door  de combinatie van leren en ’s avonds mensen ontmoeten. Maar het deed deugd om terug “normale” mensen te zien. Bijkomende chance: de kasseiklassiekers worden gereden terwijl ik thuis ben... iedereen ook genoten van de Quick-Step dominantie? Verder heb ik kunnen bijdragen aan de historische overwinning van de Harmonie Concordia ploeg op het paastornooi in Gooreind. Het was geleden van toen ik tien was of zoiets dat ik nog eens iets gewonnen had en het was echt geweldig: Disney had er geen beter scenoario voor kunnen schrijven. Een mooie combinatie van inzet, geluk en bij tijden ook goed voetbal heeft ons aan de zege geholpen hoewel we op papier lang niet de beste ploeg hadden. Schoon weekend gehad dat zeker... enkele foto’s hier, misschien volgen er nog meer later.

* 18 april: de Eurostar op naar het eiland om een stevige week af te werken. Examens op ma-di-wo en vrij en dan de forecasting taak afwerken tegen de volgende maandag. Het heeft bloed en zweet gekost maar geen tranen. Vooral het feit dat elk examen drie uur schrijfwerk vergt en in de namiddag wordt afgelegd maakt dat je echt niet meer veel goesting en tijd hebt om u voor te bereiden voor de volgende dag. Dan voel je ook hoe rap je alles weer vergeet: een tiental dagen geleden had ik alles nog geleerd maar het nakijken was echt wel nodig. Maar het is nooit tot echt nachtwerk gekomen dus ik kan niet klagen en alle examens zijn propertjes afgewerkt. De vermoeidheid slaat nu wel toe en alle kansen op bijslapen zijn ook verkeken: na de examens + Nicolas zijn verjaardag + bezoek van Johan en Germaine (Franse vrienden) = bbq’n, CSA en pokernachten. Het is in ieder geval beter dan leren...

* Ik ben wel content dat ik naar huis ben gegaan om te blokken: er is hier echt niets gebeurd en ook niets veranderd (ECHT niks!). Als je een tijd weg bent geweest voel je toch dat het absoluut goede gasten zijn, maar dat het leven thuis toch een pak meer te bieden heeft (in plezier, maar ook in verplichtingen en problemen)... Soit, we hebben hier belachelijk goei weer, de campus is op zijn mooist (bloemen overal, bomen in bloei en continu sportende mensen op de grasvelden) en we hebben een bbq (een roestig geval van de vorige bewoner van mijn kamer dat hier al een jaar buiten staat). Dus het leven op Cranfield is schoon... vooral omdat mijn taak tegen morgen zo goed als in de sjakoshe (of zoiets) is.

Morgen starten we aan het groepsproject en ik heb er hoegenaamd geen goesting in. Ze hadden ons echt wat meer pauze moeten gunnen... maar goed: de NHL playoffs zijn gestart dus wat moet je meer hebben?

Groeten,

Een “busy but rewarding week” gehad. Mijn voorlaatste taak heb ik vandaag op de bus gedaan dus het einde van dat kapitel begint in zicht te komen. Stilaan begint het wel tijd te worden: ik schat dat ik al een goeie 250 pagina’s aan assignments geproduceerd heb... en de thesis moet nog komen. Maar veel werken betekent: een goed gevoel hebben achteraf en dat ontbreekt er niet aan. Vooral als uw course supervisor u tijdens een evaluatiegesprek zegt dat je één van de star pupils van het departement bent. Nu niet dat het superbelangrijk is, maar plezant is het natuurlijk wel. Daarbij bood hij me ook de mogelijkheid om te doctoreren op Cranfield... maar daar hebben we alle twee eens om gelachen: stilaan weet ik het wel zeker dat er geen doctor in mij schuilt.

Zijn beloning was een waslijst van klachten en suggesties hoe het beter kan tijdens de student representative vergadering: stank voor dank op hoog niveau hahaha. Het was wel ferm ambetant om alle negatieve dingen op te hopen, maar ik heb er achteraf naar gepolst en hij vond het allemaal niet zo erg: dat hoort bij de job en het is onze taak als reps om hem er op te wijzen. Er is ook boven water gekomen dat we één van de meest apathische klassen zijn die ze ooit gehad hebben: niet echt een verrassing.

Verder heb ik nog eens 90 minuten achter een bal gehost... weer verloren (3-5) maar het was op zich niet zo slecht. We gaan er vooral conditioneel aan in het laatste kwartier van de match. Het zou wel eens mijn laatste match kunnen geweest zijn hier: het seizoen zit er zo goed als op en ik ben bezig / thuis binnenkort.

Donderdag dan eindelijk nog eens een luchthavenbezoek: London City Airport. Ferm goede uitleg en rondleiding gekregen: echt interessant en we hebben bijna alles mogen zien. Vooral de luchtzijde (waar er veel bedrijvigheid was) is altijd graaf om te zien. Foto’s kan je hier vinden, filmpjes zijn er ook maar die zijn nogal groot om te uploaden.

Vrijdag was het enorm gezellig: Marcel en Andreas van ATM waren er ook... ik denk dat de avond kwalificeert als één van de beste tot nu toe: goed gelachen zegt. Alleen de whiskey die Sean mee had trok op niks: ik wist niet eens dat er whiskey van de witte producten bestond (zonder zwans)! De maandag hebben we het dan nog eens lichtjes over gedaan toen de Nick van Brussel terug kwam. Hij was enorm enthousiast en had hopen Belgisch bier mee... Grappig is dat hij verhalen vertelt over mijn eigen hoofdstad maar dat ik er geen bal van ken: ik moet er dringend eens naartoe want kennelijk kan je er interessante dingen zien hahaha.

Samen met Bart en Johan ben ik de zaterdag Londen nog eens rondgetrokken... het “vroege” opstaan na vrijdag deed wel zeer maar het was dik de moeite waard. Een ferm gezellige dag gehad hoewel ik de monumenten natuurlijk al een paar keer heb gezien... maar het zijn de mensen waarmee je gaat die de ervaring maken he. Vooral bij Covent Garden met het straattheater is er altijd wat te beleven.

Deze week staan mijn allerlaatste officiële lessen op het programma. Het doet wel gek aan: hoewel het schooljaar nog 6 maand duurt is het psychologisch al zo goed als gedaan. Het is vooral tijd dat ik nog eens naar huis kan en een hoop mensen kan terugzien. Want ook al is het hier best tof, het feit dat er zo weinig te doen is begint toch te wegen op den duur. Nog een drietal dagen les en zoveel mogelijk werken aan mijn laatste taak en dan trek ik naar Kent.

Groeten,

Tijn 

“Back to reality” was het deze week echt wel... serieus gewerkt aan de taak tegen vrijdag. Maar ik heb er wel teveel werk in gestoken: 11 pagina’s assignment en 48 pagina’s appendices. Waarschijnlijk was het overbodig maar alles was relevant dus dan wou ik het niet zomaar laten liggen. Ik ben eens benieuwd wat voor feedback ik ga krijgen op deze taak want tot nu toe lijkt het onbelangrijk hoeveel werk je in een taak steekt: je krijgt toch altijd 60-70 %.

Door heelder dagen aan die taak te werken was het hier maar wat saai. Daarenboven ben ik woensdag voor de tweede keer een match mee gaan shotten: weer in Birmingham net als vorige keer. Nu weet ik hoe een oorlogs-flashback moet voelen: hetzelfde veld, dezelfde onnozele tegenstanders en hetzelfde Engelse hakbijlvoetbal. Deze keer was de arbiter wel in orde en dus viel het allemaal nogal mee qua vetzakkerij. We hebben lang de match in evenwicht gehouden maar 1 goal telkens aan het einde van de helft heeft ons de das omgedaan= 2-0. De match was best ok, maar we spelen te weinig voetbal: het is meer flipperkast en dan kan ik toch niets voor de ploeg betekenen. Het was het dus niet echt waard om weer 4 uur in de bus te moeten zitten.

Maar het is lang niet allemaal kommer en kwel, integendeel. Maandag hebben we een knappe zege geboekt in de zaal en heb ik een goede thesis-onderwerp-voorstellings-presentatie gehouden. Alle andere studenten kregen een vlaag vragen en commentaar over hun hoofd maar bij mij hadden ze weinig op te merken. Vooral de complimenten van proffen en studenten waren plezant natuurlijk.

Verder hebben we deze week de draad van gezellige avonden in de keuken weer opgepikt want de laatste paar weken was iedereen (in de keuken maar ook de studenten van mijn klas) te druk bezig... er werd nooit meer iets plezants gedaan. Tot nu toe was het vanaf woensdag al elke avond koekenbak en het was nodig ook. Indische ei-curry, aardappelgratin met kalkoen in saus en zaterdag letterlijk koekenbak: pancakes jeeeeej. Onderhand voel ik me dan ook een dikke patapoef, maar het is gewoon zo een goed eten! Daarnaast is al het gezwam ook goed te smaken natuurlijk: zo hebben we een hoop Engelse scheldwoorden geleerd van Mitesh, heb ik ontdekt dat Mitesh, Nick en ik hier de enige zijn die al een masterdiploma hebben (dacht echt dat die anderen dat ook al hadden) en is uitgekomen dat the A-Team in Frankrijk “l’Agence Tout Risque” heet.

Donderdag zakten we af naar de karaoke in de CSA en zijn we net iets langer dan gepland blijven plakken. Plots komt Mina, presidente van de CSA, met een probleem aandragen. Haar CSA collega heeft minder dan 24 uur op voorhand afgezegd voor sollicitatie-interviews en ze heeft iemand nodig om in te springen. Jot, geen probleem denk ik dan. Tot als bleek waar het over ging: op dat ogenblik was het 2 uur ’s nachts en de interviews begonnen al 6 uur later, het ging om de positie van CSA general manager (full-time tewerkgesteld door de universiteit) en ik diende het belang van de studenten te verdedigen tegen de druk van de universiteit.

De positie is namelijk een linking point tussen de belangen van de studenten (met name van de CSA) en de univ (die geld aanbrengt en de algemene strategie van alle faciliteiten uittekent) die vaak met elkaar in de clinch gaan. Er was al meer dan 12 jaar geen general manager meer en er was dikken ambras en alles was in het honderd aan het lopen. Mina stopte me een pak van 40 pagina’s CV’s en info over de kandidaten in de handen en 6 uur later mocht ik me aanmelden.... waaaaaa!

Tijdens het ontbijt heb ik de CV’s dan maar snel gelezen en een stel vragen opgesteld om de kandidaten te grillen. Vrijdag hebben we (Mina, het hoofd van het Student Community Centre, het hoofd HR, het hoofd Facility Management, een vertegenwoordiger van de Schoo of Applied Sciences en een Belgische onnozelaar) van 8 uur tot 16 uur interviews afgenomen en gediscussieerd. Het was enorm interessant: de hele politieke spanning tussen studenten en univ-belangen, het doorgronden van de kandidaten, de discussies over hun kwaliteiten,... Achteraf wisten ze me te vertellen dat ze onder de indruk waren dus ik moet het niet zo slecht gedaan hebben: fijn fijn. Vooral omdat de voorzitter op voorhand al zijn twijfels had uitgedrukt over het nut van een student bij aan tafel te hebben. Tussendoor heb ik dan nog moeten crossen om mijn taak af te printen en op tijd in te leveren.

Daarom nu dan ook een luizakken-weekend: meer dan voetballen, eten en niks doen is er nog niet van gekomen... morgen aan een nieuwe taak starten en dan is het de laatste stretch tot aan de examens.

Groeten,

Tijn

De laatste tijd stroomt het bezoek hier binnen als een een stel stromende dingen. Eef vertrok zondagmiddag en woensdagochtend kwam mijn moeder al op bezoek... ik heb niet te klagen.

Eerst heb ik me zondagavond wel nog door de film Iron Man moeten slepen: geloof me, veruit het duurste piece of shit dat ik heb gezien. De volgende dag ging het niveau niet bijster veel de hoogte in. We hadden de mogelijkheid om een kijkje achter de schermen te nemen van het Nissan Technology Development Centre Europe hier in het technologiepark. Hoewel het veelbelovend klonk, was het in de praktijk niet geweldig. De rondleiding door de testfaciliteiten was nog de moeite maar duurde maar 40 minuten. De overige 5 uur (!) werden gevuld met presentaties... ik heb het er dan ook niet uitgehouden tot het einde.

De volgende dagen zaten anders wél vol met nuttige dingen. Samen met mijn moeder heb ik Milton Keynes onveilig gemaakt en alle winkels en marktjes afgeschuimd. Daarenboven zijn we niet minder dan drie keer in de Giraffe gaan eten waar ze de meest malse BBQ Baby Back ribs serveren en de zotste dozen als serveersters hebben. Altijd dik de moeite om daar te gaan eten. Ow ja btw even een goede raad: help nooit een Engelse oude knar op de bus... de kans dat hij superranzig is, meer haar in zijn neus en oren heeft dan op zijn kop, zich al vijf weken niet meer gewassen heeft en in zijn broek gekakt heeft (zonder zwans!) is namelijk erg groot.

Verder was onze dag in Cambridge ook een succes.... hoewel het veel weg heeft van Oxford is het toch helemaal iets anders. Cambridge is grootser en de colleges zijn van tijd belachelijk groot en oud en ze hebben om de vijf meter een halve cathedraal gebouwd. Oxford is kleiner maar wat geraffineerder (de gebouwen zijn ook minder oud), minder middeleeuws dan Cambridge. Het is vooral gek om te zien dat er in zo een gebouwen overal studenten op kot zitten en er les krijgen. Soit, het was chique, maar ik zou in feite terug moeten gaan in de zomer: als alle bloemen en bomen in bloei staan moet het daar echt geweldig zijn. Foto’s op deze pagina.

Woensdag arriveerde niet enkel mijn moeder, maar ook de tickets voor de NHL Season Premiere in oktober met de Detroit Red Wings... voor de eerste keer in mijn leven heb ik online in de rij gestaan: ik wist niet eens dat het bestond. Na 40 minuten heb ik dan toch mijn handen kunnen leggen op een stel tickets... al goed, want de 26.000 beschikbare tickets waren binnen het uur (!) al uitverkocht. In ieder geval: den dizze gaat in oktober de beste hockeyploeg ter wereld zien... en dat vind ik niet zo erg.

De Spanish Party in de CSA op vrijdag was geslaagd: iedereen had er veel goesting in en ik heb na een tijd nog eens een paar gasten van ATM teruggezien... dat was al efkes geleden. Tegen het einde van de avond was iedereen behoorlijk in de olie en zijn we nog een twee keukenafterparties binnengevallen. Vooral de Marcel was weeral enorm grappig aan het doen: je zou hem ooit zat moeten kunnen zien.

Nu al het bezoek voorbij is en ik een goede twee weken amper een klop voor mijn assignments gedaan heb, is het back to reality natuurlijk. De volgende twee weken zullen voornamelijk assignment-gekleurd zijn (en het is geen mooie kleur).

Groeten,

Tijn

Aangezien Eef deze week op bezoek was is het er niet van gekomen om den blog aan te vullen: tijd om de achterstand in te halen...

Onderhand al 14 dagen geleden waren vrienden van de Nicolas op bezoek: de Johan (al eens langs geweest in de eerste semester) en nog twee andere Franse Engelsen of Engelse Fransen, gelijk wat ge verkiest. Een mooie aaneenschakeling van eten, drinken, dartsen, poolen, pokeren en rondjes rijden met den auto op het besneeuwde rugbyveld. De Fransen hadden een goede bees op en dat was er aan te merken... maar ik kan niet klagen: ik heb wel 15 pond met de poker gewonnen en het was enorm plezant.

De aandachtige lezertjes hebben het al opgemerkt: er lag hier inderdaad nog sneeuw. Het heeft hier alles tesamen een 16-tal dagen gesneeuwd en het laatste beetje is vandaag nog altijd niet weg. Van het sneeuwvliegtuig schiet wel niet meer al te veel over jammer genoeg.

Vorige week vrijdag kwam Eef aan en kwam er een einde aan de typische Cranfield-zonder-les-saaie-dagen-van-werken-aan-assignments-aan-een-traag-tempo. Het hoogtepunt was de Formule 1-wagen die ze tentoon stelden op de campus (zie foto's)... geen vette dus. Vrijdagavond betekent natuurlijk keukengezelligheid en het moest ook deze keer niet onderdoen voor de voorgaande sessies. De Loic was echt ferm grappig: het heeft 25 minuten geduurd vooraleer we hem buiten kregen op het einde van den avond. Kennelijk kan een zatte Fransman een kwartier een vampier nadoen zonder zich te vervelen...

De volgende dag konden we lekker vroeg uit ons bed: we gingen naar Londen. De Johan was jarig en nodigde een hoop vrienden uit voor een kroegentocht in de namiddag. Eef en ik hebben ervan geprofiteerd om ervoor nog efkes den toerist uit te hangen. Het Design museum, de buurt rond de Tower Bridge en het British Museum mochten er aan geloven. Tijdens al het gehosseklos zijn we nog vlotjes verkeerd gelopen en heb ik de camera van een stel toeristen op de grond gekeild... het zal ze leren om te vragen of ik een foto van hun wou trekken. We hebben pas bij de derde pub de pub crawl vervoegd en op tijd de Nicolas en den Tomek gered van de 8 pints-dood. De Loic was jammer genoeg de avond ervoor al slachtoffer gevallen aan de feestvreugde en was er dus niet bij. De zondag stond er een luie dag en een octopus-vis lunch op het menu met complimenten van Nick: jammie! Foto's alhieder.

De voorbije week was meer dan nuttig: de Airport Business Management module was de beste tot nu toe en de Airport Marketing workshop was eveneens dik de moeite. Maar vooral de industry delegates waren zeer welgekomen van keer: iemand die werkt voor ACI in Brussel, een junior capacity manager van Schiphol en vooral: het Head of Airport Policy van Brussels Airport. De laatste (een Waalse die vlekkeloos Nederlands sprak btw) was zeer geïnteresseerd naar wat ik allemaal deed/gedaan had/werkervaring die ik opgedaan had/mijn sterktes en zwaktes. Toen bleek dat ze iemand diende te recruteren en “dat ze er niet mee inzat om met iemand jong samen te werken”... Jammer genoeg is de positie die ze aanbood niet echt mijn ding. Maar ze heeft me uitgenodigd om met enkele stafleden van de luchthaven te komen overleggen over werkmogelijkheden: goed goed! Daarenboven kende ze de persoon die alle info heeft die ik nodig heb voor mijn thesis... proper zeg ik dan! Een hele interessante, goede babbel. Ook met Mr Moxon (lesgever hier) heb ik ook een goed gesprek gehad over het hoe en wat van werken.

Eef en ik hebben nog een hoop plezante dingen gedaan van de week zoals in de Giraffe gaan eten en “The Curious Case of Benjamin Button” gaan zien. Enorm goede film trouwens, absoluut een aanrader. De vrijdag hebben we met Tomek en Nick nog Aerochallenge gespeeld (bedankt he Berten): een soort luchtvaart-monopolie... plezant!

Ondertussen is Eef terug naar huis vertrokken en kan ik “back to reality”, taak 1: de was doen.

Nog een paar aanraders: kijk eens een aflevering van Total Wipeout op youtube, echt plezant. En check ook efkes dit verhaal. Waarschijnlijk hebben jullie er al iets van opgevangen maar de foto’s alleen al zijn volledig geschift. Vooral de hele soap die zich nu aan het ontwikkelen is rond dit voorval (er zijn al 6 mogelijke vaders) is tragisch/hilarisch.

Groeten en tot de volgende,

Tijn

Jullie hebben er waarschijnlijk al iets van gehoord: het sneeuwt hier als gek. We maken hier de zwaarste sneeuwval mee in 18 jaar; er zou in totaal al meer dan 30 cm gevallen zijn. Hier op de campus blijft er momenteel nog een tapijt van een 15-20 cm liggen. We hebben nog geen nieuwe sneeuwman gemaakt... maar dat heeft andere mensen niet tegen gehouden om de handen uit de mouwen te steken: er staat hier een heuse A380 in sneeuw! Sfeerfoto’s toegevoegd op deze en deze pagina.

Door al die sneeuw is Engeland nog meer om zeep dan het normaal al is. Op een gegeven moment zeiden ze op de radio dat er een file stond van 60 miles alstublief! Wegen, treinen, vluchten, bussen,... alles is op zijn gat gevallen deze week. Zelfs de bib, de CSA en de Costcutter minimarkt op de campus hebben de deuren vroeger dan normaal gesloten op verschillende dagen. Daarenboven verwachten we nog meer sneeuw de komende drie dagen en het strooizout is op: dat belooft. Maar aangezien ik nergens naartoe moet, mag het gerust nog wat verder sneeuwen.

De meeste departementen hebben deze week de handdoek in de ring gegooid: geen les. Wij daarentegen hebben onze module (op de laatste 3 uur na) volledig gekregen. Airport Strategic Planning and the Environment, best interessant maar jammer genoeg niet altijd schitterend gegeven. Er was wel één enorm interessante workshop: we kregen de luchthaven van Barcelona in 1999 voorgeschoteld en mochten een masterplan in elkaar boksen voor de komende 30 jaar. Achteraf kregen we dan te zien wat ze in het echt gedaan hebben. Jammer genoeg warer er van keer geen industry delegates te bespeuren... dus geen nieuwe interessante mensen leren kennen.

Voor de rest was het maar een kalme week... vooral ook omdat ik de drinksessies van keer gemist heb. Vorige vrijdag had ik een pak migraine en de zondag ben ik op tijd ontsnapt om de Superbowl te kijken. Die avond hebben Nick, Nicholas en Tomek zich echt volledig in de vernieling gedronken. Ik had hespenrolletjes in kaassaus gemaakt en dat hebben we afgerond met een Judas en wat wodka-sprite. Toen echter om 3 uur ’s nachts de Nicholas zo zat als een kanon nog efkes mee naar de Superbowl kwam kijken werd er iets duidelijk. Die gasten hebben 2 liter wodka met zijn drieën soldaat gemaakt. De volgende dag zagen ze dan ook wel in dat ze er van keer echt over gegaan waren.

Straks ga ik nog met de Nicholas en zijn bezoek naar de Six Nations Cup rugby kijken... Volgende week weer een weekske “verlof”.

Groeten,

Tijn

Na een korte pitstop in België terug naar het isolement van Cranfield: toch altijd even wennen. Het ambetante is dat alles een beetje samen begint te komen: assignments, thesis en het zoeken naar een job voor volgend jaar. Op geen één van deze vlakken ben ik al ver gevorderd wat echt een slecht gevoel geeft. Daarom voel je je continu verplicht om te werken, terwijl aan de andere kant je niets liever zou doen dan NIET werken. Volgende week hebben we weer een module, dat is altijd plezant: best interessant en een goede manier om uw gedachten te verzetten.

Voor mijn thesis hoopte ik zoveel mogelijk verder te kunnen bouwen op mijn thesis van vorig jaar: kwestie van minder research te moeten doen. Dat is jammer genoeg maar deels gelukt: een MSc thesis moet kennelijk meer analytisch en minder beschrijvend zijn dan een Belgische masterthesis. Het onderwerp dat ik nu heb ingediend zie ik echter best wel zitten en recycleert toch nog grote stukken van wat ik al heb... benieuwd of het goedgekeurd zal worden. Het gekke is dat qua lessen en assignments het niveau hier niet zo hoog ligt, maar voor de thesis zijn ze opeens belachelijk veeleisend. Aangezien ik een dikke miet ben begin ik dan weer direct schrik te krijgen natuurlijk.... Eerst zal ik mijn taken maar eens afwerken en dan zien we wel weer.

Mijn terugreis was trouwens best entertainend. Om elk risico uit te bannen vertrok ik 2 uur op voorhand uit Kalmthout met een trein die rechstreeks naar Brussel-Zuid rijdt... kat in het bakkie denk je dan. Niet dus: algemene stroompanne en geen treinverkeer tussen Kalmthout en Antwerpen! De auto in en naar Berchem (met dank aan Eef), waar dan bleek dat daar ook geen trein reed. Het NMBS personeel wist niet meer te zeggen dan “dan moet ge maar den auto pakken he meneer”. Het enige wat nog kon was dus een taxi van Berchem naar Brussel-Zuid te pakken: geen probleem want tijd genoeg... of niet?

Eerst wist de chauffeur niet dat er verschillende stations in Brussel waren, laat staan waar Brussel-Zuid was. Nadat hij al 2 kilometer al rijdend met zijn Tom-Tom aan het klungelen was heb ik het maar opgezocht voor hem. De autostrades waren volledig vrij dus geen stress: we zullen een half uur voor het sluiten van de Eurostar check-in aankomen. Maar in Brussel vonden ze het nodig van zowat alle straten af te zetten omdat er een of andere politieke kwiet ginder was: verkeerschaos! We hadden al 25 minuten gedaan over drie kilometer en het aankomstuur werd maar verder en verder uitgesteld. Merci aan Tom-Tom voor de “alternatieve route” functie! Toch nog te laat aangekomen aan de Eurostar maar ik mocht er wel nog op... Als klap op de vuurpijl heeft mijn valies het in Londen ook nog begeven: een ferme dag.

Taxichauffeurs zijn trouwens zalig, we hebben efkes rap zowat alle verkeersregels overtreden: te rap rijden, voorrang afpakken, mensen de weg afsnijden, over volle lijnen rijden, over dorpels rijden, spookrijden, 360° draaien op een kruispunt, ambras maken met een waal die aan zijn venster kwam kloppen en van die frastsen. En als ze naar hem toeterden naar hem in Brussel dan was dat omdat ze “in Brussel geen Antwerpenaren kunnen verdragen”. We hebben ons goed geamuseerd: het was dan ook een toffe pee.

Ondertussen heb ik mijn examenresultaten ontvangen: 55 % op Air Transport Fundamentals (wat bij iedereen wat aan de lage kant was), 84 % Management Fundamantals en 88 % Quantitative Research Methods. Ik heb dus absoluut niet te klagen!

Tot de volgende,

Tijn

Dag allemaal,

De eerste post in het nieuwe jaar... de beste wensen voor iedereen. Hij heeft lang op zich laten wachten, excuses voor het lange verslag. Het waren dan ook best twee bewogen weken.

De grootste reden hiervoor was de deadline van twee assignments. Aangezien de tweede week de Airport Operations module plaatsvond werd het er niet minder druk op. Maar ik heb me niet laten kennen: de twee werkskes waren op tijd af. Akkoord: als ik iets had gedaan tijdens de kerstverlof dan was het allemaal niet zo nauw geweest, maar het was het waard om een vrije vakantie te hebben.

Voor de rest is het best verwarrend om terug te zijn. Eénmaal je terug thuis bent geweest voel je terug wat je mist en hoe afgelegen het hier wel is. Het doet je direct weer twijfelen of je wel blij bent met wat je aan het doen bent. Vooral het eerste werk stak echt dik tegen: ik heb officieel mijn buik vol van groepswerken. Elke vergadering was puur tijdsverlies... ik moest alle moeite van de wereld doen om mijn groepsleden hun mond te laten opendoen. Engagement, professionaliteit en niveau van het geleverde werk was nul. (cfr: één bronvermelding was naar een blog, alstublieft!). Het is niet dat ik mezelf als supergemotiveerde, professionele mens beschouw, maar dit sloeg echt alles. Het resultaat was dat ik me weer dik in het zak heb laten zetten en uiteindelijk het meeste werk heb verzet. Het frustrerende is dan dat je iets afgeeft waar je niet content van bent... ik weet dat 2 van de 5 groepsleden amper iets gedaan hebben en ik ga echt niet alles herwerken!

Het wordt echt loepzuiver dat een hoop van de studenten in mijn klas hier niet zijn om iets bij te leren. Verschillende van hen zitten hier voor een “double degree” en zijn in feite gewoon op Erasmus... hun motivatie om mensen te leren kennen en om goed mee te werken in workshops, discussies en bezoeken is ver te zoeken. Voor de mensen die naar hier gekomen zijn om iets bij te leren en nieuwe inzichten te verwerven is dat onnoemelijk vervelend: een echt blok aan het been. Stilaan ben ik het beu om vriendelijk te blijven en moeite te doen om contact te leggen. Soit, er volgen nog maar drie weken les en er zijn nog een hoop mensen buiten mijn klas om dingen mee te doen he.

Het tweede werk was een pak beter: Airport Design, het ontwerp van een nieuwe luchthaventerminal op San Juan. Jammer dat ik het moest afwerken tijdens de lesweek (lange en vermoeiende dagen)... maar ik deed het best graag en ben er toch vrij content van.

De Airport Operations module was op zijn minst gezegd ontnuchterend. De organisatie en het niveau lieten veel te wensen over. Geen van de sprekers wist wat de andere in zijn presentatie had betrokken en dus hebben we verschillende keren hetzelfde op ons bord gekregen. Aangezien de module maar 5 dagen duurt is dat echt om uw schoenen van op te vreten. Daarenboven heb ik eigenlijk niets nieuws geleerd. De Industry Delegates waren absoluut niet te spreken over wat er behandeld werd (1000 pond uit de venster, jeeej!). Anderzijds heb ik wel weer contacten kunnen leggen met een paar interessante mensen en zo via-via aan de gegevens van het hoofd Operationeel Management van Zaventem geraakt: nice! Nog een voordeel is dat ik stilaan een goed beeld begin te krijgen van wat ik volgend jaar wil doen... stilaan begint die machine te draaien: de volgende weken heb ik een paar afspraken met professoren om dit te bespreken. 

Toch is het opvallend hoe snel alles weer went: een goede week verder en het is alsof je nooit weg bent geweest. Dat heeft natuurlijk een positieve kant: we hebben ons hier al ferm geamuseerd in de keuken. We hebben nu regelmatig “Candlelight suppers” met een hoop andere mensen. Wat stond er zoal op het menu: Cassoulet au Canard (Franse stoofpot met eend), Indische lamsburgers met Houmous en als klap op de vuurpijl een gebraden kip met een gebraden gemarineerde lamspoot vergezeld van ovengebakken patatjes met rode kool. Dit alles overgoten met Belgische chocolade, Duvel en verschillende soorten Poolse wodka. Eén vrijdag zijn we allemaal nogal over de rooie gegaan: van 6 tot 4 uur ‘snachts bleek toch wat veel. De katers waren dan ook dik gezaaid en zinderden toch een dag of twee na. Vooral Mitesh is hilarisch als hij zat is. Die jongen weegt misschien ocharme 55 kilo: het bleek al snel dat die wodka niet goed verteert.

Daarnaast heb ik geleerd dat de Nicolas absoluut niet tegen bloed kan. Hij kan het echt niet verdragen wat er in Band of Brothers te zien is... meteen ook de reden dat hij geen dokter geworden is. Verder zijn de constructiewerken aan mijn kas volop aan de gang: ik ben officieel Cranfield Gym member. Samen met Nicolas en Loic zijn we ook nog eens naar de MK Lightning (Ijshockey) gaan kijken: een spannende derbymatch tussen de nummer 2 en nummer 4 in de stand, beslecht in overtime (4-3 voor de bezoekers). Het was echt de moeite, genoten van de sfeer en de mega hotdog die ik er gegeten heb.

Voor de rest was er ook nog een bezoek van het Cranfield vliegveld gepland... ik had wel al verwacht dat het geen vette zou zijn, maar het was toch nog teleurstellender dan ik had gedacht. Tekenende uitspraak in de controletoren: dit zijn mijn instrumenten, maar 80 % werkt niet dus doen we alles met papier en een verrekijker (zonder zwans). Maar goed, ik ben wel in een controletoren geweest en we hebben wat fijn brandweermateriaal gezien. Foto’s bevinden zich hier.

Nog twee dagen en ik ben even terug in België... de tijd gaat snel!

Groeten,

Tijn

Zowaar, ziedaar, de eerste semester is klaar! Natuurlijk ben ik wreed content dat de examens achter de rug zijn. Niet dat het zo overdreven lastig was: het was een pak gemakkelijker dan we in België gewoon zijn. Vooral dan nog omdat je mag kiezen welke vragen je beantwoordt, maw: je kan delen gewoon niet studeren. Toch was statistiek voor een hoop mensen hier onoverkomelijk. De dag voor eht examen zaten er een paar dan ook in zak en as. Vreemd was wel dat Andreas (die er met voorsprong er het minst van snapte) er het meest ontspannen bijzat. Hij had waarschijnlijk al vrede genomen met de catstrofe dat het zou worden. Voor mij zit alles wel snor schat ik, hoewel ze naar het schijnt hier belachelijk streng zijn in de verbetering. We zullen wel zien...

Hoewel het grootste deel van mijn dagen aan studeren gewijd was is er toch nog het een en het ander gebeurd. Aangezien het de laatste vrijdag op Cranfield was vonden Nicolas en Tomek het noodzakelijk om er nog eens stevig in te vliegen. Omdat ik die dag mijn eerste examen gedaan had, zaten we al om 5 uur in de CSA: nog nooit zo vroeg aan een avond begonnen. In onze keuken was het dan ook enorm gezellig. Vooral toen Tomek, Nicolas en Loic een wedstrijdje Origami begonnen kon de lol niet meer op. Er is gewoon iets hilarisch aan zatte mensen met een papieren dinousaurus te zien spelen. Gelukkig ben ik op tijd kunnen ontsnappen om de volgende dag toch wat te kunnen studeren. De Franse garde is nog heel de campus rondgegaan en wist de volgende dag niets meer van wat er tussen 12 en 4 is gebeurd.... zonde dat ik dat gemist heb. 

Verder heb ik ook Barcelona-Real Madrid gezien samen met een 30-tal Spanjaarden: over sfeer gesproken. Zelden mensen zo passioneel naar een match op TV zien kijken.

Eergisteren was het de laatste examendag en hadden Mary en Timothy een Christmas Buffet & Party in elkaar geknutseld in het Café Pacific. Achteraf was er dan nog de afterparty in mijn keuken. Het was best een plezante avond maar het werd nog maar eens duidelijk dat onze groep nogal slecht aan elkaar hangt. Het was vooral jammer dat mijn “crew” nogal vroeg naar hun bed is gegaan... maar desalniettemin zat de sfeer er wel in. Als een Arabier u komt vertellen “I like your questions in class” dan kan je toch al van een geslaagde avond spreken. Ik ben al voor minder content geweest hahaha. De laatste dagen regent het hier keukenfeestjes: iedereen is echt wild enthousiast dat ze van de campus kunnen ontsnappen.

België is trouwens wereldberoemd! Tomek en Nick zaten te lachen over een Hongaarse TV talkshow die ze hadden gezien over iemand die zijn noten kwijtgespeeld was en daardoor problemen had met zijn stem. En die presentator maar lachen! Dan heb ik hen met de feiten geconfronteerd door hen het In de Gloria fragment van Boemerang te laten zien. Ze waren wel teleurgesteld dat het allemaal maar een sketch was hahaha.

Ondertussen is Tomek reeds terug in Polen, Nicolas is vertrokken en ik ben zaterdag terug in België. Maar ik besef het nog niet echt. Hoewel het waarschijnlijk nogal druk gaat worden de volgende 14 dagen heb ik er wel al goesting in. Ik heb wel al dik medelijden met Nick die hier gaat zitten verpieteren tijdens kerst en nieuw.... maar hij kan wel efkes naar Griekenland in januari...

Tot snel, deze keer in het echt!

De laatste weken van de eerste semester zijn ingegaan en de examens staan voor de deur. Deze vrijdag, de maandag erna en ook op woensdag hang ik er aan. Maar ik heb niet te klagen: in vergelijking met een Belgische examenperiode is dit belachelijk kort. Daarenboven moeten we ook niet al te veel studeren... het is nog geen "fait divers" zoals Nicholas het noemt, maar het is toch niet iets om enorm wakker van te liggen. De voorbereidingen zijn al aardig gevorderd dus het mag allemaal geen probleem zijn.

Toch begint het stilaan tijd  te worden dat het studeren gedaan is. Een zesde jaar op rij is genoeg! Het wordt stilaan lastig om u nog op te laden om sommige zaken te studeren. Het ambetante is dat een hoop van de lessen niet geexamineerd wordt (goed) en dat ze de stomste stukken over hebben gehouden (slecht). Stomme dingen van buiten leren is niet echt wat ik hier verwacht had en eerlijk gezegd slaagt dat ook wat tegen. Daarenboven wordt het nogal saai na een paar dagen studeren op uw kamer. Zonder lessen en verschillende mensen om te zien word je geconfronteerd met hoe geïsoleerd het hier is. Desalniettemin zie ik het allemaal goed zitten: het is ocharme anderhalve week en 's avonds kan ik me altijd goed amuseren met die kwieten hier in de keuken.

Buiten de algemene groepspaniek over wat er nu net wel en niet geleerd moet worden voor het examen valt er dan ook niet veel te vertellen. Behalve dan mijn eerste officiele voetbalmatch, vorige week woensdag. Enfin, het was meer een gevecht dan een voetbalmatch. De ref floot LETTERLIJK voor niets en de overtredingen escaleerden dan ook nogal fel. Hands, trekken, ellebogen en tackles met twee benen alom. Ik ben best gehavend uit de match gekomen, maar mijn knie doet het goed: dat is het belangrijkste. Het was het jammer genoeg niet echt waard om 4 uur in een minibus te zitten van en naar Birmingham. Vooral niet omdat we met lege handen terug moesten keren: 4-1 den boot in. Maar de sfeer in de ploeg zit best goed; vooral de "burger and chips" in de CSA na aankomst was gezellig. 

Bij gebrek aan tekst (wat jullie niet eens erg vinden waarschijnlijk): de klasfoto's zijn er! Hieronder de groep van Airport Planning and Management (de mijne) en de groep van Air Traffic Management (diejen andere). Kwestie van een beeld te hebben wie er zoal rondhangt in Cranfield University. Vooral diejen ene rechtsboven ziet er nogal schraal uit...

Nog een tiental dagen en dan reis ik af naar België. Ik heb er in ieder geval al goesting in, hoewel het wel lekker druk gaat zijn en vooral veel te snel voorbij.

Tot binnenkort,

Tijn

De week begonnen met een “glitch in the eye” en een “spring in my step”: de airport design module staat op het programma! Op voorhand vond ik het de meest interessante module die we zouden krijgen en ze heeft de verwachtingen zo goed als volledig kunnen inlossen. Het was allemaal enorm professioneel: naamkaartjes voor iedereen en een speciaal gemaakte ring map met alle slides in voor iedereen. Dat is ook niet verwonderlijk: 15 mensen van de luchthavenindustrie volgden de module met ons mee als een 1-week-programma. Daar hebben ze trouwens, hou u vast, 950 pond + 350 pond verblijfkosten voor mogen neertellen (of toch minstens hun bedrijf)... amai mijn voeten. Ze kwamen van overal over de wereld... en toch waren er drie Nederlanders bij: ze zijn de wereld stilaan aan het overnemen ik zweer het u! Het toffe eraan is dat ik met de meesten wat heb kunnen babbelen en een aantal contacten heb kunnen leggen voor later (netwerken remember?).

Het gekke is alleen dat niet alleen onze groep gesplitst is, maar dat er ineens 15 nieuwe gezichten in de mix gegooid werden. Aangezien we elke dag twee theepauzes van een half uur kregen, was het wat ongemakkelijk... Maar tegen het eind van de week was iedereen wat aan elkaar gewend. In de tweede semester zal het echter elke module van dat zijn dus dat belooft...

Hetgeen wat zonde was aan deze module: ze was een pak te kort. Daardoor bleef ze vrij algemeen (de magische woorden: “dat is interessant maar dat kunnen we niet behandelen in 5 dagen” deden me echt mijn kas opfretten: waarom hebben we dan zoveel f*cking weken tijd zitten verdoen met algemeenheden?). Daarenboven betekende dit dat we een luchtzijde van een luchthaven moesten ontwerpen in groepjes op 6 uur tijd: interessante workshop, vooral de discussies met de industriemensen, maar echt veel te kort. Plus: dat betekende ook dat we elke dag les hadden van 9 tot half zes: echt, uw dagen worden opeens een pak korter op die manier.  Maar dit is waarvoor ik naar hier ben gekomen en ik heb de module met veel smaak verslonden... Ook de taak voor dit vak (ontwerp van de terminal bij de luchtzijde die we in de workshop hadden gemaakt) zie ik absoluut zitten.

Wegens korte dagen is er dan ook niets wereldschokkends te vertellen... Behalve dan dat ik gevoetbald heb met een egel als bal. Ik was met Nicholas op weg naar de Social Club om Champions League te kijken, en plots trapte ik tegen iets aan. Ik hoorde een geluid als ritselende bladeren en zag iets wegrollen... in een flits dacht ik: ‘he, precies een egel’... maar dat kon toch niet? Dus wel! Dus een wijze les: als je tegen een egel trapt rolt die dus echt als een balletje over de grond. Voor zover mijn egels nog marcheert schat ik dat hij zei dat hij wel in orde was... wat versuft maar hij was toch verdwenen even later: ik had er echt wroeging van hahaha.

Woensdag kwamen Nicholas en Loic aan mijn arm trekken dat ik absoluut mee moest gaan shotten omdat ze maar met 10 waren. Maar ik kon (en wilde) echt niet want het was weer workshop-tijd... ze hebben uiteindelijk nog een speler opgeschoept en met 7-0 verloren hahaha.

Volgende week kan ik mogelijk wel meeshotten, maar dat betekent verloren studeertijd. Die is stilaan waardevol: de proffen dachten dat het wel grappig is om al het werk tegelijk naar onze kop te gooien in de laatste twee weken. Resultaat: examens over 12 dagen en nog werkske te doen. OK, de werkskes moeten pas afgegeven worden in januari, maar ik wil echt niets doen tijdens de verlof hoor. Het ambetante is dat ik niet weet hoe lang ik nodig heb om de examens te leren... en we hebben officieel maar 6 dagen bloktijd. Dus alle tijd die ik volgende week aan andere dingen besteed kan ik niet leren (ooooooh erg he :-)

Maar het komt allemaal goed: de blok + examens is ook maar 10 dagen dus dat valt mee. Nog een 3-tal weken echt werken en ik sta terug in België... de tijd vliegt en het zal rap zover zijn. Deze vrijdag was het dan ook de laatste keer dat het wat uit de hand gelopen is... Ricard is verraderlijk! Ik ben op het punt gekomen dat ik voldoende mensen goed genoeg ken om altijd plezier te kunnen maken: vooral die gasten hier in de keuken zijn echt geweldig.

Tot de volgende,

Tijn

PS: dit is wat er gebeurt als je uw inkopen over het internet doet zonder naar foto’s te kijken: bubbelgum-douchegel en een zak pasta zo groot als.... euh als iet!

De blog is van keer nogal laat, excuses daarvoor. Het is dan ook vrij druk geweest de laatste twee weken: 6 uur les per dag + werken aan assignments en op een of andere manier gaat de tijd belachelijk snel voorbij.

Ondertussen heb ik wel de laatste statistiekles gehad: woeptiedoe! Het laatste halfuur moesten we vullen met een groepsdiscussie over wat we geleerd hadden... zelden zo een vernedering van een prof gezien. De helft van de klas was het al afgebold tijdens de pauze en de rest kon niet al te veel antwoorden op zijn vragen hahaha. De rest van de lessen was best saai: vooral de 6 uren over managementwetenschap, HR, strategie en organisatiestructuur. Dan denk je dat je daar vanaf bent na den UA: niet dus. Maar we zijn er voorbij: volgende week begint de Airport Planning module, dat zal al een pak beter zijn. Jammer wel dat we niet meer samen zitten met die gasten van Air Transport Management want daar zitten wel een pak sympathieke mensen bij. We gaan wel proberen van elkaar te blijven zien doorheen het jaar.

Maandagavond was het weer raak: Nick had weer een stuk afgewerkt en Nicholas had wat flessen wijn gekocht. Toen Tomek tegen half drie met een fles Wiskey afkwam was het tijd om te gaan slapen. Het was wel enorm gezellig: speed chess gespeeld en goed gelachen. Nicholas vond het een goed idee om nota’s te nemen van alle stomme dingen die we zegden.... ik heb ze nog niet gelezen maar er staat ongetwijfeld een hoop hilarische zever in. Achteraf dachten de mannen dat Eef hen wel supermarginaal moest vinden... maar zij heeft haar ook wel goed geamuseerd schat ik. We moeten gewoon dringend leren van dat niet meer in het midden van de week te doen...

De volgende dag stond er natuurlijk een monumentale berg afwas op het aanrecht en was het fornuis niet om aan te zien... en wie mocht het ontgelden: Nicholas voor de verandering. De properste van allemaal werd nog maar eens goed aan zijn oor getrokken door de kuismadam: ocharme. Als het nog eens voorvalt dan mogen we 60 pond ophoesten. Nog nooit zoveel keer het fornuis afgeveegd als nu hahaha. ’s Avonds heb ik Eef aan het station afgezet en is ze naar huis vertrokken: triestig.

De rest van de week heb ik geleerd wat doodmoe betekent. Om de een of de andere reden lig ik wakker ’s nachts hoewel ik enorm moe ben overdag: gek, gek. Op den duur kan je echt niet meer opletten in de les... en dan nog een paar uur in de bib na de les: damn. Gek wanneer je echt niet meer normaal kan denken en maar wat rondzwalpt. Maar wel goed nieuws gekregen: mijn introductory assignment was in orde zonder dat ik er echt veel werk in heb gestoken. Geruststellend voor de andere paper waaraan ik aan het werken ben.

Weet je wat écht enorm ambetant is: leven zonder wasmachines... die onnozele dingen zijn hier al twee weken kapot en ze weten nog altijd niet wanneer ze gerepareerd gaan zijn. Gevolg: 500 meter klossen met al uw was om dan te ontdekken dat alle machines bezet zijn (er zijn er nu nog maar 10 voor heel de campus: what the hell?!?). Een keer ik een machien vast had heb ik het dan ook niet meer afgegeven: saai hoor om drie kwartier naar rondraaiende was te kijken. Sfeerbeelden toegevoegd hier.

Zaterdag en deze dinsdag was het dan eindelijk zover: mijn eerste matchen gespeeld in vijf maanden tijd. Zaterdag tegen het Cranfield MBA-team: een andere naam voor Maffe Balgevoelloze Antihelden. Er waren er maar twee die wat konden shotten dus we hebben vrij gemakkelijk gewonnen. Maar ik was al lang content, vooral omdat ik gescoord heb... Dinsdag in de zaal was het andere koek: we waren met een man te weinig. Daarenboven, hier in de zaal spelen ze zonder lijnen: het spel ligt maw enkel stil als er gescoord is: DOODGAAN! We stonden dan ook al rap 6-1 achter. Desalniettemin hebben we die mannen in de 2^e helft naar huis gespeeld... hoewel, halverwege hun straat vielen we zonder naft: 6-5 verloren: frustrerend. We zaten er gewoon allemaal te hard door. Mijn knie is echt zo goed als genezen nu, over twee weken nog eens naar de kinesist...

Zondag was het moment van onze we-organiseren-onze-eigen-luchthaven-rondleiding-wel-zonder-het-departement – luchthavenrondleiding. De bus die ik geregeld had kwam er op tijd door dus tot zover was alles ok. Jammer genoeg waren de mensen op de luchthaven absoluut niet deftig voorbereid en waren ze communicatief nogal onvaardig. Het was met andere woorden maar een saaie bedoening. Maar toch hebben we het baggageverwerkingssysteem achter de schermen gezien, weet ik nu hoe alle X-rays, metaaldetectoren en explosievendetectiemachines werken en hebben we weer wat vliegtuigen gezien. Foto’s vind je op deze pagina. De dag afgesloten met de film “In Bruges” in de CSA: absolute aanrader, al was het alleen maar om nog eens Lijnbussen en Belgische rode treinen te zien. Het napraten met Nicholas en Marcel aan de toog was de kers op de taart.

Woensdag: We leren het echt niet => weer een feestje in de keuken. Maar een goed excuss: het was Tomek zijn verjaardag. Een gezellige avond met een hoop Fransen, Polen en een sympathieke Mexicaanse die vlakbij Guanajuato woont (schrijf ik dat juist Wouter?). We moesten het volhouden tot 3 uur want dan zijn Nicholas en Luick (van de voetbal en vriend van Nicholas) naar Marseille vertrokken voor 4 dagen. De volgende morgen heb ik de eerste vier uur les van het jaar links laten liggen... ze waren toch niet belangrijk voor het examen (dus zo een badass ben ik toch nog niet).

Maar daar stopte het niet: donderdagavond feestje in de CSA omdat onze lessen voor vrijdag afgelast waren + afterparty met Tim, Timothy en Santiago. De volgende dag was het natuurlijk traditionele ga-uit-met-Tomek-dag. Eerst leek het een korte avond te worden aangezien geen van beiden fan was van het Duitse Bierkeller Hoempapa – gebrul van een papzak in lederhosen in de CSA. Maar dan vonden we Nick, Shaun (Brit van buurgang) en Mina (Presidente van de CSA) en ging het van onze keuken, naar de andere keuken (waar de Fransen van mijn klas echt ladderzat waren) en dan weer naar onze keuken.

Eindbalans van de week: 3 uur + 4 uur + 5 uur = nutteloze vrijdag en zaterdag. Ik verklaar deze zaterdag dan ook officieel als de meest doelloze dag uit mijn leven. En ik ging nochtans veel doen voor het school... Soit, het was enorm gezellig en we hebben goed gelachen, zelfs toen ik in mijn eigen hand stak met een mes (wat weer heel slim was). Zondag was dan ook een pak rustiger: assignment afgewerkt, statistiek gedaan (jeuj!) en ’s avonds The Forbidden Kingdom gezien in de CSA met Marcel.

Stilaan komen de examens en de deadlines dichterbij... maar het is de laatste rechte lijn tot de kerstvakantie... dus goed!

En zoals beloofd foto's van de paintball: je vindt ze in dit album.

Groeten,

Tijn

Welkom terug dames en heren bij Expeditie Robinson de woestijn-crash-editie! Ziehier het antwoord op de prangende vraag van vorige week:

1) Een schminkspiegeltje

2) Een overjas

3) 1 liter water per persoon

4) Een zaklamp

5) Een parachute

6) Een zakmes

7) Een regenjas

8) Een pistool

9) Een zonnebril

10) Een verbanddoos

11) Een compas

12) Een kaart met vliegroutes

13) Een boek “Eetbare dieren van de woestijn”

14) 2 liter wodka

15) Zouttabletten

Dit is bepaald door middel van jarenlang militair onderzoek dus het zou moeten kloppen... er zit in ieder geval wel een logische uitleg achter.

Deze week stond in het teken van belachelijk moe zijn zowat de hele tijd. We hadden elke dag een volledig gevulde lessenrooster en daarnaast had ik zowat elke avond wel iets te doen tot een uur of 12. Maandagavond was onze klasuitstap naar de bowlinghal de schuldige. Onze Course director Romano Pagliari en Richard Moxon (andere prof) nodigden ons uit op een avondje bowlen om de groepsbanden wat aan te halen. Het was best gezellig maar niet hilarisch leuk... toch goed om nog eens buiten te zijn en de mensen van onze groep weer wat beter te leren kennen. Dinsdagavond trokken Mitesh, Nicholas en ik naar Bedford om de nieuwe James Bond te gaan kijken en woensdagavond stond er een lezing in Londen bij de prestigieuze Royal Aeronautical Society op het programma. Ik was niet echt onder de indruk (van de film noch van de fancy-shmancy society) Vooral het laatste kostte nogal veel tijd voor wat het waard was, maar de receptie achteraf was best gezellig. En de Burger King op de terugweg was dan nog eens uitverkocht ook, damn! De week zat dus vol met activiteiten en enthousiaste industriemensenpresentaties, maar niet met happy-fun-candy-time...

Dat veranderde wel toen Eef aankwam vrijdagavond. Het weekend was echt leuk en zat goed vol. Zaterdag hebben we de markt en het shopping center van Milton Keynes afgeschuimd en ’s avonds zijn we een ijshockeymatch van de Milton Keynes Lightning gaan kijken. De sfeer was best goed: een 800-tal mensen, een enthousiaste omroeper en knalharde muziek maken een goede cocktail. Het niveau was ook een stuk hoger als dat in Deurne (surprise, surprise!), dus het was zeker de moeite. We hebben de dag afgelsoten in het Giraffe-restaurant waar ze de beste babyback ribbekes met BBQ-saus hebben die je je kan inbeelden: yummie!

De hoofdschotel van het plezier-diner moest echter nog komen: zondag zijn we gaan paintballen met 15 man. Op één na kende ik iedereen van in de les of van in de keukens van andere mensen dus het was gezellig. Nadat ze ons hadden gemengd met andere mensen, splitsten ze ons op in een rood en een blauw team; kregen we onze kit (zijnde overall, masker en body-armour) en waren we klaar voor een dag harde actie. 6 playing fields vol schuttingen, hutten en andere obstakels (tanks incluis) met telkens een andere missie (assault-defend, capture the flag, conquer and hold en annihilation) waar telkens twee rondes gespeeld worden: we zijn bezig geweest van half tien ’s ochtends tot half vier! Moe dat iedereen was, niet normaal. Al helemaal omdat je tot over uw enkels in de modder wegzakte en de meeste plekken practisch een moeras geworden waren. We hebben onze schoenen achteraf dan ook van onder een laag modder moeten uitgraven...

Iedereen heeft zich er ferm geamuseerd en kon goed opschieten met iedereen (afgezien van één Brit met zijn eigen paintballgeweer die net iets te enthousiast was). Het rode team (waar Eef en ik in zaten) heeft uiteindelijk over alle rondes heen gewonnen... dat was ook niet moeilijk aangezien Eef een natuurtalent is (dieje zotte Brit vroeg haar zelfs of ze een legeropleiding gekregen had hahaha). Vooral toen ze de “bom” onder dekkingsvuur in het midden van een open plek ging pakken werd de Marshall (= begeleider van de spelletjes) al helemaal wild. Bangelijke tijd en leuke herinneringen aan mensen (per ongeluk) in hun noten schieten en de Marshall (wederom per ongeluk) in zijn gat te schieten. Op het einde nog een intensieve deathmatch om uw ammunitie op te schieten: dan krijg je er wel veel raak. De volgende dag waren we allebei dan ook onmogelijk stijf en stonden we vol “schotwonden”: rode bolletjes tellen over uw hele lijf. Absoluut voor herhaling vatbaar, maar dan wel op een moment dat het minder modderig is.

Van de week was er ook een carrièrebeurs: het bekende formats van bedrijven die mensen komen ronselen met een “spectaculaire” stand en enthousiaste mensen. De beurs was vooral gericht naar technisch begaafde ingenieurs dus was niet echt nuttig voor mij. Maar ik heb wel een luchthaven consulting bedrijf leren kennen en ik heb een kartonnen model van de nieuwe Airbus A380 gekregen dus wat wil je nog meer....

Foto’s van de paintball probeer ik nog vast te krijgen via facebook en dan krijgen jullie ze zeker te zien.

Groeten,

Tijn