|
Tranen bleven maar vloeien
Tranen bleven maar vloeien, net zoals mijn hart maar bleef bloeden. Hoe moet ik nu verder? Een nieuw leven beginnen of mezelf overgeven aan de verleiding van illigaal beminnen? Ik weet het niet meer. Ik word gek. Het was de grootste fout dat ik gemaakt heb. Wat voor iemand anders helemaal niets lijkt, is voor mij uitgedraaid tot een nachtmerrie waarin zijn gezicht telkens verscheen. Wat eigenlijk een droom zou moeten zijn is verandert in een leven met slapeloze nachten en levensloze dagen. Dagen die eeuwen lijken te duren.
Zo cliché allemaal, 'onmogeijke liefde'. Er zijn niet genoeg woorden om de pijn, intense liefde die daarbij hoort te beschrijven.
Ik ben op dit moment aan het zinken in een depressie. Ik ben op dit moment bereid om in de voetsporen te treden van de romantische zielen die hun leven opgaven voor de liefde. Ik ben op dit moment bereid om mezelf op te vreten door medelijden, spijt en schaamte.
Ik vraag me nu af wat hij aan het doen is, waar hij aan denkt, of hij aan het eten is. Of hij ook mag meedoen aan de slapeloze nachten en levensloze dagen. Ik hoop dat hij dezelfde pijn heeft als mij. Maar dan denk ik weer dat ik teveel van hem hou om zo'n pijn toe te wensen aan diegene waarvoor iik mijn grenzen heb verschoven en mijn principes voor heb verloren. Als ik maar wist dat hij mij snel zal vergeten, het zou een stuk verder helpen en mijn pijn verlichten. Omdat ik dan een reden zou hebben om hem te haten en kwaad te zijn. Haat die de plaats van de liefde die ik voor hem heb zal innemen. Zodat ik verder kan met mijn leven en misschien de liefde die we voor elkaar hadden kan herbeleven met iemand anders. Maar ik vrees ervoor. Hoe kan ik hem ken zal het een tijdje duren voor hij mij uit zijn hart verbannen heeft, dat is wat mij zo kapot maakt.
De drang om hem te bellen is groot. De drang om naar hem toe te gaan voor een energieke knuffel die me even van de aardbol doet verdwijnen is dubbel zo groot. Maar helaas, sommige dingen zijn sterker en machtiger en laten jou die dingen niet zomaar toe. Onder anderen, geloof, zelfrespect, eer, hoop en het vertrouwen in God.
Vooral het vertrouwen in God helpt me om over dit dilemme heen te klimmen en vast te houden aan een stevige tak van een grote boom. Het vertrouwen in God en de hoop om ooit iemand beter te vinden waarmee ik de echte liefde kan herbeleven. Hoop dat het mijn geschenk van God is voor de pijn en standvastigheid bij het verlies van een geliefde.
Voor alles wat er ook gebeurd, ieder dillema, iedere pijnlijke gebeurtenis, als je op het einde van de rit terug kijkt, zie je dat je alleen overblijft met God aan je zijde. Hij is enige bij wie wij dan troost kunnen zoeken en vinden. Hij is diegene bij wie we kunnen hopen. Want waarlijk, je kan zoveel willen, krijgen en verliezen. Maar waar je het meesteaan hebt is de hoop in de dingen die je wilt. Mensen kunnen je blij maken, maar kunnen je ook kwetsen. Mensen kunnen je verlaten en sterven. Gebeurtenissen kunnen je ontroeren en bedroeven. Maar God zal er altijd zijn, of je nu gelukkig bent of niet. Zijn raad om in Hem te blijven vertrouwen en zo te hopen in de dingen die je graag wilt zien komen zullen je altijd sterk en overeind houden. Mijn boodschap tot iedere mens op deze aarde is, blijf hopen en zoek je vertrouwen bij God en niet bij een sterfelijk schepsel. Want schepsels gaan dood maar de Schepper is en zal altijd blijven leven.
05:17 - Thursday 9 July 2009
|
