Hoola Poola!

Dawno dawno temu

Lang geleden ...

Bijna het einde van mijn project, weer veel gebeurd in die twee maanden dat er niets op de blog stond :-) ...

Vooreerst heb ik moeten afscheid nemen van Michalis (Griekenland), Durdu (Turkije), Hanna (Zweden) en mijn twee beste vriendinnen hier, Reyes en Olga ... Janken dat we gedaan hebben! Het was een schitterende groep en een schitterende tijd. Nu zijn er sinds een maand weer nieuwe bijgekomen. Twee jongens uit Frankrijk en vier meisjes uit Duitsland. De diversiteit is verdwenen en dat is echt jammer. Ook in onze flat zijn er veranderingen geweest. Nacer, Dalibor en Hania wonen nu bij ons. Het was even aanpassen maar ook dat is gelukt.

Michalis Goodbyeshow: prachtig voorbeeld van een aaneenklittende groep! V.l.n.r.: Durdu, Olga, Reyes en Michalis!

De kerst heb ik hier doorgebracht. Reyes en ik waren uitgenodigd bij onze bazin thuis, dus we hebben een echte Poolse kerst gehad. Een weekje ben ik thuis geweest om Oudjaar te vieren.

Wigilia in het hiis van pani Hania

In Fundacja gaat alles nog zijn gewone gangetje. ik werk nu samen met Antoine (Frankrijk) en Iris (Duitsland) maar Reyes gaat toch boven alles. We zijn nog altijd bezig met papier maken en andere handvaardigheden. Mijn Pools is hard verbeterd. Ik spreek het nog niet al te vlot, maar ik kan toch iets communiceren.

Verder  doe ik nog steeds wat ik daarvoor deed: genieten van mijn tijd hier, van mijn nieuwe vrienden en van Polen. Er staat nog een reisje naar Bialystok en Wroclaw op het menu, dus genoeg dingen te doen. Ik mag ook nog bezoek ontvangen uit Belgie. Volgende week komen Willem, zijn mama en zijn zusjes op bezoek, ik kijk er al naar uit!

Lopen op de bevroren zee!

9 maart kom ik terug, voorgoed. Wat daarna, is nog even koffiedik kijken. Zobaczimy ...

na razie,

b.

Maszkanapka! Sto lat!

Czesc!

Alweer zoveel feestjes gehad ... zoveel dat de buren zijn komen klagen en de huisbaas ons liever ziet vertrekken ... feestje 1 was een Turks feestje. Benan had heerlijk gekookt, er was raki en natuurlijk komen de orientaalse dansen boven ... Feestje 2 was dat van Akaki, voor zijn verjaardag. SUPER, MASZKANAPKA! En het laatste was dat voor mijn verjaardag :-) Heel veel lieve woorden, dikke, vette knuffels en 'n supercadeau! Een chocolademassage en een saunabeurt ... en een tortillataart ... oh boze! Het hele weekend was eigenlijk geweldig, met Elise in huis ... zottin :-) Maar een prachtvriendin! En om middernacht heeft iedereen van mijn flat een verjaardagslied gezongen uit hun land ... daar werd ik toch stilletjes van ... om nooit meer te vergeten ... Op het werk hadden de mannen 'Sto lat' voor mij gezongen en ik werd overladen met kussen en cadeautjes. Echt heel ontroerend, des te meer omdat ik dat nu niet verwacht had. En dan heb ik maar getrakteerd met echte Belgische rotte patatten :-)

Akaki met de Maszkanapka

MASZKANAPKA!

Monika, moj mentor

Benan en de tortillataart

ja, Olga, Elise i Benan

Sto lat, sto lat, niech zyje zyje nam, sto lat, sto lat, niech zyje zyje nam, jeszcze raz, jeszcze raz, niech zyje zyje nam, niech zyje naaaaaaam!

Michal

Verder is hier alles nog steeds heel erg ok. Het werk, tja, is perfect. wat 'n leuke, open mensen ... eindelijk! We zijn constant bezig met kaarten en kransen te maken, met naar de gymzaal te gaan, met te gaan zwemmen, te koken, te ...ze zijn hier echt bekommerd om de mensen met een handicap en ik voel me als een vis in het water. Hania, de bazin, heeft zelfs al aan het coordinatiekantoor CWM gevraagd of we niet langer kunnen blijven. Met veel plezier! Twee weken geleden heb ik krieken met frikadellen gemaakt voor de mensen en het smaakte hen! En Reyes en ik zijn begonnen met de Engelse les. En nu zeggen ze elke morgen: Hello! Een plezier om de dag mee te beginnen :-)

Monika i ja i frikadellen met krieken!

buziaki,

b.

MotofoDel en chocoTof!

Czesc!

Belgisch bezoek gehad! Myriampje en tanja zijn langs geweest voor een lang weekendje en het was super! Wat deed het deugd om nog eens in mijn eigen taal te praten met mensen die ik graag zie. Ze hadden ook een koffer vol chocolade en bier bij, waarvoor hartelijk dank! Nee, ze hebben me flink verwend, ik voelde me bijwijlen de gast i.p.v. de gastvrouw! We zijn de eerste avond lekker gaan eten en hebben de andere vrijwilligers ontmoet. Zalig om eens over iemand te kunnen praten als ze het niet kunnen verstaan ;-) Ook Maite, de oude vrijwilligster uit Luik, was op bezoek. Vier Belgische grieten  samen ... De volgende dag zijn we naar park Oliwa geweest, en het aangrenzende kerkhof bezocht. 1 november bomvol volk en bomvol kitsch. Maar 's avonds blijven de kaarsjes branden op het kerkhof en dat is adembenemend. 's Anderendaags hwas het stralend weer en hebben we een strandwandeling gemaakt langs de klif van Orlowo. Met die herfstkleuren ... magnifiek gewoon! En uiteraard hebben we ook Gdansk bezocht en veelvuldig een warme chocomelk gaan drinken. Kortom, het waren vier dagen waarvan ik enorm van genoten heb, mijn batterijen zijn nu wel weer opgeladen! En met die voorraad Belgische chocolade kom ik de donkerste dagen wel door! Motofodellen, BEDANKT!!!!!!

Belgische grieten, Wallonie en Vlaanderen verenigd!

Tanja, Myriam, Maite i ja

Jesien!

Tez jesien!

Myriam's Angels

Klif van Orlowo

En Chocotoff reist overal mee ...

Op het werk is alles nog steeds in orde. Donderdag ga ik krieken met frikadellen maken, volgende week starten we met de Engelse les en verder hebben we heel veel te doen. De kerstperiode komt eraan en het is kaarten maken geblazen! Ik ben zelfs al een soort talent voor kerstkransen aan het ontwikkelen. Vorige week heeft Fundacja trouwens een tentoonstelling geopend met het werk van 'de mannen'. Toch zalig om te zien hoe 'die mannen' erkenning krijgen voor hetgeen wat ze doen en voor wie ze zijn ...

Iza i jej obraz

Slawek

Gosia, Mariola, Reyes i ja

Zo, dat was het dan alweer. In negen dagen krijg ik weer Belgisch bezoek, dit keer van mijn beste vriendin, Carin. Op mijn verjaardag ... no, to dobrze!

buzka,

b.

Podrozalam ...

Do Sztokholmu, do Krakowa ...

De laatste twee weken heel wat afgereisd. Het weekend van 13-14 oktober ben ik samen met Reyes naar Stockholm geweest. 'n Zeer fijne stad, bijna een utopie, maar duur!  Het deedmeook een beetje denken aan Antwerpen: alle mensen lopen er hip bij, veel trendy cafe's. Het grote verschil: in Stokholm zag je overal andersgekleurde mensen maar evenwaardig als de Zweden. Veel beter geintegreerd. Dat we daar maar eens een voorbeeld aan nemen. We hebben de oude stad, Gamla Stan, bezocht, het Vasa-museum (museum van een oud wrak, lang lang geleden gezonken oorlogsschip), het Astrid Lindgren-museum en het chocoladefestival! Genoeg chocolade op voor een heel maand, me dunkt.

De week daarna had ik afgesproken met Elise om naar Bieszczady te reizen, de bergen in het zuidoosten van Polen aan de grens met Slovakije en Oekraine. 16 uur lang met een trein vol zatte Oekrainers!!! In de 'bergen' zelf was het verschrikkelijk koud, nat en het ging sneeuwen. Reyes en ik besloten om dan maar naar Krakow te gaan. Kaziemierz bezocht, de joodse wijk van Krakow en de fabriek van Oskar Schindler. En dan terug naar huis. Blij dat ik terug op mijn plekje zat, in mijn eigen bed kon slapen. En terug kon gaan werken.

Want dat is nu echt wel fijn. We gaan zwemmen, aerobics doen, voetballen, we leren papier maken, keramiek maken en ik maak bloemstukjes dat het een lieve lust is! De opvoedsters zijn echt geweldig, heel normaal, geen nagellakkende truttemiekes, maar mensen met motivatie en een groot hart voor hun mannen. Het doet echt deugd om terug in dit 'milieu' te zitten en ik haal er heel wat energie uit.

En het vrijwilligersleven in Gdynia gaat voort. We leren de nieuwe vrijwilligers beter kennen en het klikt wel. Het is nog altijd een beetje aanpassen maar nog 'n maandje of twee en dat lukt allemaal wel. Vrijdag zijn we samen uitgeweest, gisteren samen Gdansk bezocht (en 2 uur moeten rondlopen eer we een restaurant vonden dat plaats genoeg had voor 10 man). En dan te bedenken dat ik nog maar 4 maanden te gaan heb. Za szybko!

Aikaki (Georgie), ja i Nacer

Reyes i ja

Michalis and Stefania (Italie)

buziaki,

b.

La douce France ...

Bonjour!

Weer veel te vertellen maar waar te beginnen?

Midterm traing in Kazimierz Dolny deze week. Prachtig maar saai stadje, zelfs Oosterwijk is boeiender! Maar het is wel prachtig omgeven langs de rivier Vistula. En dan nog de goudgele herfstbomen erbij ... waaaauw. Maar het beste van al was dat ik daar een zeer fijn mens heb leren kennen. Elise uit Frankrijk. 5 dagen aan een stuk babbelen, lekker lang tafelen zoals alleen Belgen en Fransen dat kunnen doen. Zalig! Maar het leukste van al is dat we samen een toekomst-project hebben ... we willen graag een uitwisselingsproject doen met Belgische en Franse jongeren uit problematische opvoedingssituaties, ergens in de bergen in Polen. het zou fantastisch zijn mochten we daarin slagen. En ik heb al leuke vooruitzichten voor als ik terug naar Belgie kom na mijn EVS.

Elise et moi

Het werk is ook super. Er wordt er namelijk GEWERKT! Ik heb papier leren maken. En ik krijg verantwoordelijkheid! Samen met Ania, een van de gehandicapte mensen, ben ik alleen naar de stad gereisd. Het zijn echt heel leuke mensen en ze geven ons iets te doen! Beter kan het niet, he :-)

Gisteren hebben we afscheidsfeestje gehouden voor Teresa. Woensdag vertrekt ze terug naar Spanje ... En ook de verjaardag van Nacer (Frankrijk) gevierd. 't was alweer een superfeest, maar ook 'n beetje triestig. Maar het klikt goed met de vrijwilligersgroep en bijna iedereen blijft hier om samen Kerstmis te vieren ... ik ben een zondagskind :-)

Nacer, ja en op de achtergrond Pani Justyna en Pani Maria, mijn bazen!

Kochamy Cie, teresa!

je vous embrasses,

b.

niespodzianka!

Czesc,

Hoeveel er toch kan veranderen op een dag ...

Donderdag 6 september heb ik Michalis uitgewuifd (hij is verhuisd naar een andere flat), is Hanna verhuisd naar een andere kamer, is Katia op mijn kamer komen wonen, is Benan, de nieuwe Turkse vrijwilligster, gearriveerd en heb ik mijn ouders mogen ontvangen voor 6 dagen! En nog het meest verrassende van al: ik heb (alweer) een nieuwe job.

Onze nieuwe flat, v.l.n.r.: Ik, Reyes, Katia, Ola, Hanna en  Benan. Allemaal grieten!

Het bezoekje van ma en pa is zeer goed meegevallen. Ze hadden twee dozen vol Belgische lekkernijen mee: spekken, pralines, bier, pure choco, korreltjes, krieken en uiteraard kwaliteitschocolade (want hier ist toch gene vette). We hebben Gdynia, Gdansk, Sopot, het Teutoonse kasteel van Malbork en Hel bezocht maar het hoogtepunt was toch wel de wandeling van Sopot naar Gdynia langs het strand en de kliffen. En maar stenen rapen! Ze waren ook uitgenodigd voor Katia's verjaardagsfeestje en zo hebben ze alle vrijwilligers kunnen ontmoeten: Turken,Oekrainers, Spanjaarden, Fransmannen, Zweden en uiteraard Polen. Het is eens iets anders dan de KVLV of de Boerinnenbond, he ;-)

Het nieuwe werk dan. Vorige week had ik mid-term-gesprek, en daar heb ik verteld dat we alweer niets te doen hadden en dat de mensen ons gewoon niet nodig hebben. Twee dagen later deed het hoofdkantoor een voorstel: of we niet graag naar Fundacja Sprawni Innaczej wilden gaan. Maar dan zou of Reyes of ik naar Gdansk moeten verhuizen, naar een buurt met zero sociaal leven. Dan blijf ik nog liever 6 uur op een stoel zitten! Maar gelukkig voor ons konden we er beginnen, zonder te verhuizen. En nu ben ik dus drie dagen gaan 'werken' in deze nieuwe organisatie.

Het is soort Ateljee voor volwassenen met een matig mentale handicap. Ze maken er keramiek en werken er met papier-mache. Deze week en volgende week zijn een deel van hen (ze zijn normaal met 26) naar Denemarken (op uitnodiging van de Deense koningin, Michalis en Teresa mochten mee), en dus is het vrij rustig. Maar - en ik kon mijn oren niet geloven - ze hebben een P-L-A-N voor de komende weken. Een Plan! Deze week was het plan: naar de vuurtoren, naar het bos en naar de zoo. Maar wat mij tot hier toe het meest bevalt,is hoe de begeleidsters met de mensen omgaan: als mensen. Ze eten samen, ze werken samen, ze gaan samen op stap. Er is weinig onderscheid tussen de begeleidsters en de mensen met een handicap. Ze zien die mensen gewoon graag. Pani Justyna, de baas,is de vrouwelijke versie van 'den Theo'. Pani Maryja is nog een jonge psychologe en ze WERKT, ze heeft geen decollete van hier tot aan Krakau en of haar nagels nu breken of niet, daar maakt haar niets uit. Verder zullen we nog moeten zien, want als de andere groep uit Denemarken terug is, dan gaan Reyes en ik naar een andere werking,waar ze met papier-mache werken. Of ze daar ook zinvol werk leveren, zal ik moeten afwachten. Teresa en Michalis zijn er in ieder geval heel content over.

pozdrawiam serdecznie,

b.

Kurwa ... Parole, parole, parole

Kurwa, kurwa, KURWAAAAAAAAAAAAAAAA!!! (Poolse vloek)

En daar heb ik maar 1 reden voor: het 'werk'. Laten we het beschrijven als 6 uur op stoel zitten koekeloeren. En dat is het. To wszystko. Twee weken lang ben ik nu al aan het koekeloeren op die stoel. En als ik iets doe, wordt het me direct weer afgepakt. Ik hielp Piotr met schrijfoefeningen. Hij moest op piepkleine lettertjes schrijven opblaadjes voor lagereschoolkinderen maar Piotr heeft ernstige problemen met coordinatie. Frustrerend voor hem want het lukt hem niet om zo pietepeuterig te schrijven. Dus ik maak oefenbladen voor hem met grote letters en hij schrijft non-stop, met 'n glimlach op zijn gezicht. Maar wat doet de verantwoordelijke voor de media-klas? Ze zet me in de mandenvlechten-klas want de verantwoordelijke daar voor is er niet. De mensen doen niets, ik doe niets (want wat weet ik in godsnaam over manden maken???) en we geraken allemaal gefrustreerd.

Wat doen die begeleidsters daar dan? Bondig samengevat: koffieklets houden en nagels lakken. Ongelooflijk! Nog nooit zo'n hoop onprofessionelen bij elkaar gezien. Als zij al niets doen,wat zouden in godsnaam de vrijwilligers dan moeten doen? Vandaag heb ik er nogmaals over gepraat met het coordinatiecentrum maar daar verwacht ik ook niets meer van. Reyes en ikzouden graag Engelse les geven omdat die mannen daar supergeinteresseerd in zijn,maar van de begeleidsters daar krijgen we niet veel steun.

*zucht* Maar ik zie de mensen graag dus 'n paar fotootjes.

Krystian, Krzysztof, Bohdan, Basia

Marzenna i Piotr

Krzysztof i ja

Andere dingen. Ondertussen hebben we ook afscheid moeten nemen van Enguerran, de Fransman en van mijn dierbare Maite, mijn Waals mateke. Ze heeft de Belgische patriot in mij doen opleven dus ik kijk ook met veel ergernis naar hetgene er in Belgie nu aan het gebeuren is. Enfin, voor Maite hebben we nog een super-afscheidsfeestje kunnen geven en als ik terug in Belgie ben, gaan Maite en ik superfeestjes houden:-) Parole,Parole, Parole!

Maite en ikke/Maite et moi

En terwijl de ouden gaan, komen de nieuwen: Karla uit Duitsland (spraakwaterval is een understatement), Nacer uit Frankrijk, Dalibor uit Macedonie en Iryna uit Oekraine. Donderdag komt de Turkse, Benan en dan zal ook onze meester-kok Michalis moeten verhuizen naar een vreselijk appartement in Gdansk. Ondertussen is ook de Oekrainse Katia bij ons komen wonen en vanaf volgende week zal ik mijn kamer delen met haar.

Donderdag komen eveneens ons mammie en ons fokkie op bezoek en ze zijn al direct uitgenodigd op het verjaardagsfeestje van Katia! Dus bij deze, mama, bakt al maar een verjaardagstaart!

Pocalunek,

b.

Bye bye Miss Germany Pie - Bialowieza

Czesc,

Terug in Gdynia, alweer met gemengde gevoelens. Als ik hier ben, mis ik thuis, als ik thuis ben, mis ik hier. Subiet ontwikkel ik nog een gespleten persoonlijkheid!

Enfin, het is hier nochtans een beetje triestig nu. Dit weekend afscheid moeten nemen van Julia en Gudrun, Maite en Enguerran volgen nog. Het zal weer heel erg k*k zijn. Het is toch maar leeg hier in de flat, zo zonder Julia. En zonder Gudrun, geen feestjes meer. Het gaat saai worden! Vrijdag hebben we voor hen een afscheidsfeestje gehoude, inclusief cadeau's, afscheidsvideo's en emotionele speeches. Blijt blijt.

Nasze mieszkanie! (bez Reyes :-(): Julia, Olga, Hanna, Michalis i ja

Do zobaczenia, Gudrun!

Zaterdagmorgen ben ik naar Bialowieza vertrokken, het enige oerbos in Europa, op de grens van Wit-Rusland en Polen. Er wonen daar nog bizons, wolven, herten en de hele rim ram dat je bij ons niet zo gauw meer in de bossen vindt. Een groot deel van het bos is strikt verboden voor de leek en al maar goed ook. Want hier laten ze het bos nog echt bos zijn. Geen gekap, geen gehak en vooral geen geschiet op de beestjes. Toch fascinerend dat er toch nog plaatsen op de wereld zijn waar nog geen mens is geweest! Ik heb me daar dan maar een wandeling door het bos aangeschaft met een uitstekende gids (vleugje Poolse kritische humor, zalig). Helaas geen bizons in het wild gezien, maar als ik bizon was, ik zou me toch ook niet laten tonen aan een stelletje lelijke toeristen. Ik ben dan maar bizons gaan kijken in het reservaat. Helaas een minieversie van Planckendael maar ik heb ze toch maar gezien. Ik ben ook nog gaan fietsen langs eenzame wegen en warempel, ik had geen schrik om een of andere 'loekebeir' te zien. In Belgie leven we echt wel in angst, met al die Dutroux's. Ik had meer schrik van de 27 soorten muggen die lagen te wachten op heerlijk vers buitenlands bloed.

Aanschouw en wees verbaasd:

Allee, ik ga me klaarmaken op naar de Jaarmarkt in Gdansk te gaan. Wie weet vind ik er nog een mooi amberjuweeltje. En om de Belgen jaloers te maken: het is hier WEL mooi weer, hehehe.

pozdrawiam,

b.

Jestem Belgijka, jestem Polka (troche)

Czesc,

dawno dawno temu, lang lang geleden ...

Mijn 18 dagen Belgische vakantie zitten er bijna op. Het is druk geweest, leuk, minder leuk ... Mijn batterijen zijn in ieder geval opgeladen en mijn ogen zijn nog iets wijder open gegaan.

Momenteel heb ik niet meer te vertellen dan dat :-) Ik ben blij nog eens iedereen gezien te hebben, maar nu is het jullie toer hè! Komt maar af!

Als ik terug ga, volgende week woensdag, zal er heel wat veranderen. Gudrun, Julia en Enguerran zullen weldra voor eeuwig terug naar hun thuisland vertrekjken (blijt blijt), Michalis gaat verhuizen naar een andere flat, de anderen moeten hun flat in Gdynia Centrum uit (daar gaat hun sociale leven) en er komen een heleboel nieuwe vrijwilligers. Uit Georgie, Macedonie, Oekraine, Italie, Frankrijk, Duitsland en Turkije. Langs de ene kant is het best spannend maar de anderen zal ik missen! Enorm!

Misschien toch nog wat Polen-foto's: van het prachtige Gdansk (toch wel mijn favoriete stad tot hier toe), het Latino-Salsa feestje in Poklad met de Spaanse vrienden van Teresa, een excursie naar de haven met de manne van de Warsztaty en 'n avondje uit in de Ierse pub in Gdansk.

Gdansk

Op 'cruise' met de manne van de Warsztaty

Bartek i ja

Latino-feestje inclusief Spaanse specialiteiten

Durdu met iets Spaans

En fotoshoot in Ierse pub

Enguerran, ja i Michalis

Maciek i ja

Enguerran, Gudrun i ja

Tot de volgende!

buziak,

b.

Co co coooo ...

co co coooooo (lees: tso tso tsoooo)!

Oftwel de lijfspreuk van Artur, een van de manne van Warsztaty. Ik ben nu anderhalve week bezig in Warsztaty en ik moet zeggen, het bevalt me best! Ik hou me vooral bezig met Slawek, een beer van een vent van 34 maar met een zeer groot kinderhart. Nu is het in Warsztaty zeer rustig: heel wat mensen zijn op verlof, maar best wel gezellig. We zijn naar Shrek gaan kijken, vandaag hebben we gezelschapsspelen gespeeld en vorige week was er een videoproject. Mijn Pools gaat elke dag beter! En de mensen zijn me er al gewoon, het klikt echt met hen. Ik heb soms al momenten gehad dat ik aan het w-e-r-k-e-n was, jaja. Hoewel het nu wel tien keer beter is (maar hout vasthouden, natuurlijk), heb ik toch ook nu mijn bedenkingen bij de werking. De begeleiders doen niets anders dan kletsen in de 'pokoj socialny' en eten godganse dagen (en maar niet dikker worden, he!). De manne kunnen er wel terecht als ze vragen en hulp nodig hebben, maar toch ... hoe kan je hen nu echt begeleiden als je maar zelden met hen samen werkt of zelfs in dezelfde kamer bent. Plus dat er daar nogal mannen bijzitten die sociaal-emotionele begeleiding nodig hebben. Het heeft me aan het denken gezet: behandelen wij in Belgie onze volwassenen met een verstandelijke beperking als kleine kinderen en laten wij hen te weinig vrijheid of zijn 'wij' gewoon superbegeleiders? ;-) ... Heel interessant om daar over na te denken (voor mij dan toch, beroepsmisvormd als ik ben).

Slawek

Blazej

Niet alleen van de Poolse werkmentaliteit ben ik geschrokken - of toch althans die in de sociale sector die ik heb mogen ervaren - ook over homo's, abortus, huwelijk, de Kerk ... worden er hier soms hevige discussies aangegaan. En blijkbaar volstaat het hier om enkel te trouwen in de Kerk, het boterbriefje van het gemeentehuis heb je niet meer nodig. Schokkend voor iemand die het scheiding tussen Kerk en staat gewend is - en maar goed ook .... Zelfs de regering hier is ultrakatholiek en oerconservatief. Maar ze nemen wel drugs, sjoemelen dat het een aard heeft (maar waar niet?) en ze zeuren over Tinkie Winkie en zijn/haar seksuele geaardheid. Oh Boze ... Maar de mensen zijn hier tof, de feestjes zijn hier tof en het eten is tof, verder geen klagen :-) Maar dan besef je maar al te goed wat voor paradijs Belgie eigenlijk kan zijn.

Iets anders nu: Twee weken geleden zijn Olga, Reyes en ik naar Poznan gereisd, een stad ergens in het Zuidwesten van Polen. Een zeer mooie stad, ware het niet dat alles is heropgebouwd na WOII en de sfeer heel 'clean' is en de authenticiteit verloren is gegaan. Maar niettemin gezellig, met al die terrasjes en bars ... En bezocht wat elke toerist bezoekt: het stadhuis, de oude markt, de kathedraal en bootje varen.

Voila, dat was het weer. Verder op het programma deze week is het straattheaterfestival in Gdansk, Ladies Jaz Festival in Gdynia en nog ergens een feestje onderwege ...

Buziaki,

b.

noc swietojanska

Czesc,

Ik heb net mijn aller-aller-laatste dag erop zitten in OREW!!! Vanaf maandag start ik met het andere werk, de Warsztaty. Hopelijk wordt dan alles beter.

Vandaag dus de laatste dag en het was dan toch wel een leuke dag, zeker?! We zijn op uitstap geweest, naar een instelling gelijk aan OREW maar op het platteland. Het was in een heel fijne omgeving, in de vallei, in een boerengat (echt wel letterlijk te nemen) met een prachtige natuur en gezonde lucht. Er was een kampvuur, we hebben met kar en paard een toertje gemaakt en de kinderen mochten paardje rijden (hippotherapie). Er was een buffet van allerlei koekjes en heerlijke ovenverse aardbeiencake - de beste die ik ooit (in Polen) gegeten heb. En natuurlijk mogen de worsten niet ontbreken op het kampvuur. Maar een voldoeninggevende afsluiter, beter kon niet.

Vanaf volgende week werk ik dus met mijn volwassenen, ik kijk er echt naar uit. Gisteren was het een super-dag: ik heb wel niet veel uitgestoken maar de sfeer is er zoveel anders dan in OREW: er wordt gelachen, moppen getapt ... het is eigenlijk een grote gemeenschap en er heerst een echt 'samen-gevoel'. En mijn Pools gaat er ook al op vooruit: zeven uur constant Pools praten en ernaar luisteren, pfff, vermoeiend! Maar de enige manier om het te leren.

Gisteren hebben we een feestje gehad in Kalibo, een vreselijk ingericht party-etablissement zoals ge ze enkel terug vindt in Polen (beeld je in: everzwijnkoppen en opgezette buizerds aan de muur). Het was 'n soort afscheidsfeestje voor Beata en Karolina, maar laten we het maar houden op een feestje :-) En ik heb de eerste Hollanders van het seizoen ontmoet. Ik vroeg me al af waar ze bleven. Het deed heel raar om terug Algemeen Nederlands te moeten praten. Lastig om te switchen tussen Pools, Engels Nederlands en een vleugje Frans...

Oh, en nog even over de midzomernacht (Noc Swietojanska) vorige week zaterdag: er werd weer veel met vuur gespeeld om de zomer te verwelkomen en er was een optreden van Maria Paszek, een theatrale Poolse met een ingestudeerde act. Not my cup of tea, maar allee, dat hebben we ook alweer gehad. Het hoeven niet altijd wilde feestjes te zijn ...

Dit weekend gaan Olga, Reyes en ik naar Poznan, een vleugje cultuur opsnuiven, terwijl de anderen met hun lui gat op de festivalweide van Heineken Open'er Festival zitten ... geeft mij maar Werchter!

Buziaki!!!

b.

impreza, impreza, impreza ...

Czesc,

Ik weet het, het begint een beetje saai te worden en het lijkt inderdaad alsof ik niets anders te doen heb dan feestjes bij te wonen of zelf te organiseren ...

Vorige week hebben we in onze flat een ge-wel-dig feestje gehouden, het was SUPER! Elke vrijwilliger had eetbaars of drinkbaars gekocht of gemaakt van zijn land: er was Zweedse wodka, Spaanse Sangria, Oostenrijkse broodsmeersel, Oekraiense fruitsla, Griekse wijn en - hoe kan het ook anders - Belgische chocolade, bier en jenever. Er waren een dertigtal mensen op afgekomen, Michalis had van de vrijwilligers en de mentors een superpresentatie gemaakt en getoond op groot scherm. Vrolijke sfeer, en dit en dat ware het niet dat we ook onze buren hadden uitgenodigd. Waarop die buren er toch wel misbruik van gemaakt hebben zeker ... in die 4 maanden tijd dat ik hier nu ben heb ik nog maar eenmaal een crimineel feit meegemaakt en dat dan nota bene door onze buren ... ze waren van plan om Hanna's camera te stelen, maar gelukkig hadden we het op tijd in de mot. Rafal heeft hen buiten gesmeten, maar Hanna heeft toch wel een ferme opdoffer gehad ...

Reyes, ja, Beata, Karolina i Gudrun - OREW

En gisteren hebben we ook weeral een feestje gehad, met BBQ ergens in Kaszuby, in iemands rijke ouders hun buitenverblijf. Het was de eerste keer dat ik eens niet in een kitscherig huis kwam. Enfin, het was gezellig en dit en dat en deze morgend zijn we een bezoekje gaan brengen in Kamienne, een soort Poolse Stonehenge, maar dan veel minder indrukwekkend. Kwestie om toch eens iets anders te schrijven en te tonen dan feestjes, he.

Om dan toch maar eens over het werk te beginnen: vanaf volgende week maandag start ik in mijn nieuwe organisatie! Ze hebben me onmiddellijk al een job gegeven. Ik zal met Slawek werken rond agressie en rond betalen. Ik ben benieuwd wat ik er van zal bakken. Dus nog een weekje in OREW. Het zal wel een week van zitten en niets doen worden maar toch een positieve noot: ik heb twee fantastische Poolse grieten leren kennen, Karolina en Beata. Ik heb ook nog een Belgie-dag gehouden. Met deze kindjes weet ik begot niet hoe ik een Belgie-dag moet houden, dus heb ik maar geschilderd met chocolade. Poolse, weltverstaan.

Vandaag vieren ze hier in Gdynia de midzomernacht, daar moet ik natuurlijk aan deel nemen deze avond ;-)

pozdrawiam,

b.

Bede miec firanki!!!!!!!!!!

Czesc,

Laten we hier nog maar eens iets zetten, he. Het zal weer een hele boterham worden. Niet dat er nu zo'n spectaculaire dinge gebeuren, maar kom ...

Waar was ik gebleven? Het vorige weekend, het weekend van Mateusz-party! We waren weer uitgenodigd in zijn huis (of beter gezegd: dat van zijn ouders) in Kaszubie, bij de zee. Een stuk of dertig man waren aan het feesten geslagen sinds vrijdagavond tot zondagavond ... en als ge de reputatie kent van de Polen, dan moet ik er geen tekeningetje bij maken ... als geheelonthouder (ahum) was het best grappig om te zien, maar soms ook ronduit genant. En dus deed ik maar mee ;-) Maar op zijn Belgisch dan. Voor Mateusz hadden we een Borat-badpak gevonden - het was een schot in de roos! Alweer een geslaagd feestje, dus.

1 dag werken, de rest van de week zo goed als vrij. Woensdag organiseerde onze coordinerende organisatie, CWM, een youth-dag, een dag waarop jongeren konden kennismaken met allerlei vormen van vrijwilligerswerk. Ze hadden aan de Europese vrijwilligers gevraagd om hun steentje bij te dragen. De jongeren (pubers) hadden nauwelijks ooit een woord Engels gesproken. We voelden ons heel exotisch! Heel raar, ik ben het zo gewend om alle talen van de wereld te horen, maar als je hier op de trein Engels spreekt, beginnen de kleintjes te giechelen en te tellen - one, two, three - en de oude madammen grijpen hun sjakosj steviger vast. Een buitenlander is hier nog altijd zeer buitengewoon.

Donderdag was het hier een feestdag. Reyes, Olga en ik hebben die de hele dag op het strand doorgebracht. Ik word een volleerde beach babe want ik heb zelfs al een witte short gekocht! Het was in ieder geval zalig en lekker lui, even helemaal niets moeten doen of niets moeten denken. Hoewel ik me soms toch ergerde aan het Baywatch-gehalte hier ... overal zongebruind (het solarium doet hier gouden zaken), perfect lichaampje in de perfecte bikini ... aaaaaargh!

Zaterdag naar Hel geweest. Wat eerder op de hemel leek. Hel is een schiereiland, 70 km van Gdynia (als je op de boulevard in Gdynia loopt en het is helder weer, kan je Hel goed zien) en vroeger was het een vissersdorpje. Nu is het uitgegroeid tot een heus toeristenparadijs, maar niettemin de moeite waard om te bezoeken. Prachtig strand, de duinen, het bos ... en bruin dat ik zie!

's Avonds was er nog een pittige discussie over de properheid in de flat. Het kwam er op neer dat diegenen die het meest zeggen, het minst doen ... Dat weten we dan ook alweer. Maar nu is de grote kuis gedaan en sprankelt onze flat van frisheid en netheid.

Ondertussen heb ik hier ook twee maal goed nieuws gekregen: ik krijg fatsoenlijke, lichtdichte gordijnen EN ik kan mogelijk in twee weken veranderen van werk! Zagen beloont ECHT wel ...

En vandaag voor het eerst (!) het gevoel gehad dat ik nuttig was op het werk. Er waren 6 kinderen en ik heb warempel niet stilgezeten. Zo kan het dus ook. Maar ik verander toch, na!

Nog even ter informatie: ik kom terug naar Belgie van 22 juli tot 6 augustus. Mensen die hier graag op het strand willen komen liggen (of mij een bezoekje willen brengen) zullen moeten wachten tot ik terug ben.

na razie,

b.

mam nadzieje ... (tortura)

Lang lang geleden ...

... ging ik op on-arrival training in Warschau. Waarvan de bedoeling was: pas gearriveerden op weg helpen met hun hele EVS-project in Polen. Twee maanden te laat maar desalmiettemin toch een beetje nuttig. Een hele hoop nieuwe mensen leren kennen - Italianen, Fransen, Hongaren, Moldaviers, Luksemburgers ... het hele zootje Europa en verder bijeen. We hebben een aantal interessante musea bezocht: Museum van de Warsaw Uprising (de moeite), het Etnografisch Museum (evenzeer de moeite, tentoonstelling van Afrika, Oceanie, Latijns-Amerika en - haha - Polen) en nog wat kunstmusea. En allemaal gratis ... We hebben een heerlijk Pools 4-gangenmenu voorgeschoteld gekregen, ondersteund door Poolse folklore. De laatste dag hebben we het Lazienki-park bezocht en besloten met een Chopin-concert. Mooooooi! Maar het belangrijkste was om te beseffen dat we (Gudrun en ik) het nog zo slecht niet hebben op ons werk, en dat ons sociaal leven het meest interessants was van al de vrijwilligers!

Op 21 mei kwam ik terug. Met goede moed begonnen aan een nieuwe werkweek maar al na een dag had ik dat alweer verloren. Erg, hoor, een hele dag moederdagskaarten maken. Maar, er is hoop! Elke donderdag kunnen Gudrun, Reyes en ik terecht in een andere organsiatie, te vergelijken met het Ateljee in het MPI. Volwassenen met een licht-matig mentale handicap begeleiden bij hun handvaardigheids- en zelfredzaamheidsactiviteiten: manden maken, glaswerk, knutselen, winkelen, verkopen, keuken, ... Al een stuk interessanter dan in OREW en ik heb tenminste klap! Het was fantastisch om weer tussen deze mensen te vertoeven en ik hoooooop dat ik gauw kan veranderen. Mam nadzieje ...

Vrijdag waren we gaan dansen in de Poolse Millenium, Poklad. OH MY GOD! Heet (het is hier zwoel en stormachtig) en oud volk! Eigenlijk trok het meer op de Lynx dan op de Millenium. Dus voor geinteresseerden in dat soort etablissementen: weest welkom.

Zaterdag zijn Maciek, Gudrun en ik gaan fietsen in de bossen. Zalig om nog eens goe te crossen, om tussen het groen te zitten maar ik heb er wel een paar joekels van muggenbeten aan overgehouden. En ik hoop geen teken ... 's Avonds was er een festival in Gdansk, Poolse bands. Gratis. Slecht bier. Teveel zatte Polen. Donderwolken boven onze kop. Maar speciaal sfeertje.

Hanna had pannenkoeken gebakken. EINDELIJK! Pannenkoeken met poepsiroop en bruine suiker!

En mijn Pools trekt op niks :-)

Verder: pfffff. De derde maand is de lastigste maand, zeggen ze. Nog even en de derde maand is voorbij.

pozdrawiam,

b.

spirytus

Czesc,

Weeral een week voorbij, hier in Gdynia, het is al half mei! Het gaat echt veeeeeeeeeel te snel.

Het was toch een behoorlijk lastige week, zo na mijn bezoekje aan Belgie. Ik had niet verwacht dat ik iedereen zo hard zou missen ;-)

Het werk is nog steeds saai. Reyes, Gudrun en ik zijn helemaal niet meer gemotiveerd, de onverschilligheid treedt op en als er nu iets is dat ik echt erg vindt, dan is het onverschilligheid. We zitten de hele tijd, of maken knutselwerkjes. Binnenkort hebben we een eigen programma af te werken - meer basale stimulatie en spelen dan onderwijzen - maar ik zie er echt tegenop. Erg, hoor. Dat het werk zo demotiverend is, hebben we alledrie nu een serieuze dip. Maar we zijn met drie, dat houdt ons sterk ;-)

En daarbuiten zijn er natuurlijk nog tal van andere activiteiten ;-) Zoals Gudrun en Maciek's verjaardagsfeestje dit weekend. Maciek had een huisje gehuurd aan de meren van Kaszubie (een heel mooie streek) en al zijn vrienden en vrijwilligers waren uitgenodigd. We hebben gezeild, gebarbequed en gedanst. Het was zowaar een herhaling van mijn allereerste echt feestje hier. En ook een behoorlijke zatte bedoening, uiteraard. Spirytus, de Poolse hymne en het onzelieveheersbeestje. Viva Polska! Pataaten met socissen!

Vanaf morgen vertrek ik op on-arrival training in Warszawa. Dus diegenen die ne e-mail verwachten: ge krijgt er (nog) gene!

Pa,

b.

do domu ...

Hallo (ik zal het nu maar eventjes in het Nederlands zetten, zeker),

Momenteel ben ik terug in Polen, na een weekje verlof in Belgie (of was het Tenerife???) Het was heel fijn om bijna iedereen terug te zien - mijn welgemeende excuses aan wie ik geen bezoekje meer heb kunnen brengen! Maar 7 dagen is echt veeeeeel te kort. In het begin deed het ook raar om terug in mijn eigen bed te slapen, de vertrouwde geuren op te snuiven, om met de katten te spelen, in het Nederlands te praten, op een azerty-bord te typen, met de auto te rijden, terug op het MPI rond te lopen ... Het was ook vreselijk om te zien hoeveel er werd gebouwd!!! Alles staat vol! Het cliche 'Een baksteen in de maag' klopt als een bus.

Wat ik gemerkt heb, is dat de Belgen boordevol vooroordelen en stereotypen zitten over Polen en de Polen. Neeeeeeen, Polen is niet langer het achterlijke boerengat (hoewel er zeker nog wel zo'n plaatsen zijn). En jaaaaaaa, ze hebben supermarkten dat het een aard heeft, de kleren en de auto's zijn zo goed als hetzelfde, ze hebben hier ook frieten en chocolade en bier. Ze zijn hun 'achterstand' - zoals wij dat noemen- goed aan het inhalen maar jammer genoeg verdwijnen stilletjesaan de tradities, de vriendelijkheid, de familiebanden, de natuur... net zoals in Belgie! ;-) Het is dus de vraag wat nu het belangrijkste is, he.

'En waarom komen de Polen nu allemaal naar hier?' is een vraag die ik vaak heb gehoord. Omdat het hier een heel hard leven kan zijn. Je verdient hier bijna niets, en de prijzen worden duurder. Een appartement is voor een jonge mens bijna niet te betalen. En dan is het nog maar een kruipkot. Daarom komen ze naar Nederland, Belgie, Ierland, Engeland ... En ik geef ze geen ongelijk. De meeste van de jonge mensen die ik al heb ontmoet hebben een tijdje in het buitenland gewerkt. Voor het geld dat ze daar verdienen op 5 maanden moeten ze in Polen anderhalf jaar werken. Wat zou u doen?

Zo, ik ga het hier bij laten. Ik moet nog inkopen doen in de supermarkt (dubbel zo groot als de Carrefour in Voortkapel: eer ik die uit ben, is er twee uur gepasseerd) en mijn huiswerk maken. Want daarvoor heb ik de voorbije week amper tijd voor gehad!

Hieronder kan je nog enkele foto's bewonderen van mij en de kindjes terwijl we aan het Sherbornen, tuinieren of wandelen zijn.

Tot ziens!

b.

Pawilon (bis)

Hej,

Een druk cultureel weekend gehad ...

Om te beginnen met het feestje van onze vrienden, de Oekrainers, de Wit-Russen en de Russen ... Een zeer geslaagd en beschaafd feestje! Deze mensen zijn twee weken in Gdynia om te proeven van de Poolse welvaart - en geloof mij, voor deze mensen is Polen idd een welvarend land! Een van hen vroeg zelfs of de straatlichten in Polen ook 's nachts blijven branden ...

Maar over het feestje: ze hadden allerlei hapjes voor ons klaargemaakt, sommigen al wat lekkerder dan het andere (proef maar eens ne keer brood met puur varkensvet ... brr). Elk land had iets voorbereid over hun land zoals spelletjes, quiz, liedjes zingen. Het was een beetje een chirokamp maar dan veel leuker ;-) En ik heb Oekrainse dansen geleerd. Helemaal mijn ding! Een beetje Ierse dans maar dan tien keer gemakkelijker. Als ik terug ben, zal ik er een paar tonen. Maar twas een heel fijn, leerrijk feestje. En vandaag komen ze terug voor onze wekelijkse movie night.

Vrijdag ben ik naar het optreden geweest van Pawilon - u weet wel, de nieuwe Poolse vrienden -  zeer geslaagd, ik ben fan! Het is een soort rock-pop achtig gedoe, maar het klinkt goed in de oren. Ik denk dat ik maar eens een demootje ga opsturen naar stubru. ( www.pawilon.art.pl )

Olga i ja

Zaterdag ben ik met Przemek en Rafal naar een fantastisch jazz-concert geweest. Hier in Polen is jazz heel populair, voornamelijk in de streek van Gdansk en Gdynia. Ze hebben hier ook uitstekende muzikanten. Daarna hebben we nog de culturele debiel uitgehangen op onze flat door Borat te zien, glaasje wijn gedronken. Verrrry nice ... Grrrreat succes! Het was in ieder geval een zeer gezellige avond.

Przemek

Rafal

Zondag ben ik met Hanna naar Frombork geweest, een uurtje reizen met de trein van Gdansk. Mijn eerste uitstapje sinds ik hier ben! Frombork is een dorp waar Copernicus gewoond heeft, lang lang geleden. Zijn planetarium is er te bezichtigen, een grote kathedraal, Middeleeuws burchtje ... heel mooi allemaal. Daarna verder rondgehost door het dorp - wat ik persoonlijk al een stuk interessanter vond. Kippen opt straat, oude mannetjes in 'traditionele' Oost-Europse klederdracht voor hun deur, een begrafeniswagen uit de jaren '70 ... pitoresk! Het was echt de moeite om eens in een dorp rond te wandelen maar zet me er niet in, of ik word zot! Je moet telkens wachten op de bus om ergens naartoe te gaan, het dichtsbijzijnde stadje is 30 km verder ... ik weet dat ik zaag over de overbebouwing in Belgie, maar het heeft ook zo zijn voordelen ...

goed, ik ga het hier bij laten. Over vier dagen sta ik terug op Belgische bodem - voor een week. Ik ben eens benieuwd ...

Do zobaczenia!

b.

nudny tygodzien

Witam!

Ik zal nog maar eens iets op m'n blog zetten, blijkbaar vinden veel mensen het nog wel interessant om te lezen. Niestety, deze week is er niet veel gebeurd...

We hebben vanaf heden ook internet maar ik kan geen foto's op de PC zetten. Dus 10 dagen wachten, want dan ben ik weer even thuis en kan ik zoveel computeren als ik wil. En er dus foto's opzetten.

Op het werk is er ondertussen een heel klein beetje verbetering gekomen. Ik ben (weer eens) van groep veranderd. Ik werk terug in de groep van Beata en Karolina. Het is ook wel saai, maar er wordt tenminste gewerkt. En Beata en Karolina zijn prachtmensen. Blijkbaar is er vanalles loos met het beleid van de organisatie: mensen kunnen er zomaar een dagje vrij nemen, zonder dat er iets van wordt gezegd. Er wordt nogal aan vriendjespolitiek gedaan. Lijkt Belgie wel ...

Patryk i ja

Gracjana i Gudrun

Vorige week vrijdag heb ik een evaluatiegesprek gehad met de mensen van 'the office' en ik heb mijn zegje kunnen doen. Er bestaat een kans dat ik van project kan veranderen of tenminste 1 of 2 dagen kan gaan werken op een ander, ook in een organisatie voor mensen met een verstandelijke beperking. Als't maar gehandicaptjes zijn! Maar ondertussen heb ik ondervonden dat de Polen veel zeggen, maar weinig doen :-)

Zoals ik al gezegd heb, zijn er geen spectaculaire dingen gebeurd deze week. Het weer was zalig - 24 graden (eat that, Belgium!) - en ik heb veel tijd doorgebracht op het strand met de andere vrijwilligers. Het is zo zalig om naar de zee te kunnen gaan wanneer je maar wilt!

Maar voor vandaag en de komende dagen verwacht ik wel 'spannende dingen'. Zo dadelijk is er een 'impreza' (feestje) in Kontrast met de vrijwilligers en de mentors en de nieuwe Poolse vrienden want er is er eentje jarig, hoera, hoera! Morgen hebben we in onze flat een Russisch feestje want Olga is reisleidster voor mensen uit Rusland, Wit-Rusland en Oekraine - ik verwacht dat er sloten wodka zullen vloeien - maar niet door mij, hoor! Dus pittige details zal je later nog wel te horen krijgen. NOT!!!

Magda

Kontrast: Maciek i Teresa

Do zobaczenia,

b.

smingusa dyngusa!

Dobry wieczor!

Ik zal maar zwijgen over het werk, zeker ... :-) Nog altijd geen verbetering, da`s het simpelste om uit te leggen.

Laten we dan maar hebben over het paasweekend. Ik heb enkele dagen verlof gehad en die heb ik voornamelijk ingevuld door sportief te zijn. Ik heb een aantal wandelingen gemaakt: eentje in het bos vlak bij ons, eentje met maite en Olga langs het strand van Gdynia naar Sopot - 7 km en onwaarschijnlijk de moeite door het prachtige water en de kliffen en als afsluiter `ne warme choco` in het Wedel-cafe en een stadswandeling in Gdansk.

Op Pasen zelf was ik een beetje ziek en heb me niet veel bewogen, als juist dan naar de kerk geweest, waar ze een of andere dansgelegenheid hadden voorzien. Het deed me vooral denken aan een sekte. Brrr ... Jammer genoeg heb ik Pasen niet echt gevierd zoals de Polen maar processies en kerken boezemen me een lichte angst in. Maar ach, er is nog altijd Smingus Dyngus, Paasmaandag. De Poolse heren vinden het namelijk zalig om op die dag de meisjes nat te spuiten. Ik heb mijn portie ook gehad. En ik heb zelf voor Paasklok gespeeld, bij gebrek aan de echte ;-)

Gisteren, dinsdag, was er een jazz concert in Teatr Miejski. We mochten in de VIP-ruimte zitten, dankzij Przemek. Gratis wijn, gratis eten ... en dan nog eens steengoede muziek. Het Polen dat ik hier ken heeft zowel zijn goede als minder goede kanten ...

Pozdrawiam,

b.

wesolych swiat Wielkanocnych!

Oftewel: een vrolijk Pasen!

Een zeer groot, belanrgrijk feest hier maar chocolade paaseieren rapen, dat kennen ze hier amper! Ben ik blij dat ons mama mij een heel pakket heeft opgestuurd ...

Over het Paasfeest kan ik misschien meer uitgebreid verslag brengen volgende week, maar zal ik nu maar eens eerst deze week beschrijven ...  want het was er me eentje!

In het weekend zijn de ouders van de Zweedse Hanna gekomen en hebben we enkele Zweedse dansen geleerd. Ik heb Borat gezien (aangezien mijn nieuwe vrienden daar hun hele cultus aan hebben toegewij(ei)d kan ik toch niet achterblijven zeker). Ik heb gevoetbald op het strand. Op het strand zag ik de hele cast van Star Wars voor me opdoemen. Darth Vader op het strand ... man man man. Ik heb een vuile onderbroek op straat zien liggen - je vind er ook echt alles. En we hebben een lange wandeling gemaakt op een eiland in de buurt van Gdansk. Prachtig!

Maar de werkweek ... miljaardenondedju! Volgens mij staat het werkwoord `werken` niet in het Pools woordenboekje ... Op het werk is het zeer saai. Ik ben van groep verandert die nog minder doen dan in de vorige. Ze epileren liever hun wenkbrauwen, dan zich met de kinderen bezig te houden. Er gebeurt echt niets. Zijn ze nu echt lui of hebben ze geen goede opleiding zoals ik genoten? Of zijn ze het communistisch regime nog gewoon? Of je nu werkt of niet, je geld krijg je. Maar het moet allesbehalve leuk zijn voor de kinderen. En zo kan ik nog uren blijven doorrazen. Volgende week heb ik mijn eerste evaluatie en hopelijk verandert er dan iets.

Maar eerst genieten van een paar dagen vakantie en de `sjokolatte aaren`!

pozdrawiam,

b.