El Camino

 

Manuthéa betekent "witte vogel" in de taal van Thaïti. De legende vertelt dat de "God van de zee en de Godin van de winden" haar hebben gevormd uit een windvlaag en een golf om de oceanen te beschermen en ook deze die de  oceanen bevaren.

Als extraatje heb ik tijdens de tocht al rijdend wat zitten overpeinzen ende mediteren. Erna heeft mij verteld dat ze in de klas Engels terug Godfried hebben als leraar dit jaar. Godfried deed de Santiagotocht te voet  vanuit Gent (Sint-Jakobuskerk).

 

In een anglofiele vlaag "some poetry" van een autodidact : 

 

To whom it might concern

 

Let me sing you a serenade

a serenade about me (myself).

Through my voice I'll talk to you

to try you'll undersstand more,

when I sing about my pain,

and your sorrow.

Let me sing about my happyness

and follow me.

 

Hear me and see me as I am

not as you think I should be.

I want you to understand

that what you think is not me.

I want you to understand my song

my innermost I want to share with you.

 

Once you understand my serenade

you'll sing my song together with me.

Plse, try to sing with me,

my serenade of love and life.

and some day  it might mingle

so that our serenades together

might become as one.

 

Hier ben ik terug.

 

Lekker geslapen, we vertrekken voor de volgende rit, en rijden door het dorp van mijn kleindochter :


"Amélie-sur-Mer". Stom, maar de foto's zijn overbelicht. Het geeft toch een "push" of een "kick" zoals je wil, en hopen op een rustige rit.

 

We ondervinden dat Les Landes de l'Atlantique meer golvend zijn dan de Landes waar we overmorgen zullen door rijden. In Montalivet rijden we voorbij een naturistenkamp van... 15 ha, gesitueerd in "la Forêt du Flamand" richting Hourtin.

Rechts van ons horen we de Atlantische Oceaan maar gedurende de ganse rit zien we de oceaan niet. Links van ons de "Lac du Hourtin", het grootste meer van Frankrijk, tot natuurgebied verklaard en het enig overgebleven leefgebied van de otter.

De fietspaden zijn uitstekend onderhouden, we zijn twee kleine nietige puntjes die zich door de oneindige dennenbossen bewegen, we plukken geregeld braambessen, en ontdekken een vrucht waarvan ik de vertaling niet heb gevonden in mijn woordenboek. Dus : een opdracht voor de kinderen van het 5e en 6e leerjaar, wat is de struik "l'arbusier" en de vrucht "l'arbouse" in het Nederlands (Chinese aardbei ?).

 

We stoppen even in Carcans om een mooi kerkje op  beeld te zetten en in de kerk vind ik een beeld van Maria Magdalena, voor de eerste keer op onze reis verschijnt haar personnage.


Lacanau wacht ons op, de rit was lastiger dan verwacht, misschien door de warmte (30°). We slapen vlug in want als het morgen even warm is, amaai mijne frak.

mijne frak niet echt, maar toch ne frak =

 

We hebben lekker geslapen, verlaten het stadje "à jeun" en vinden wel iets onderweg. De kar begint ons op de heupen te werken, het voelt echt niet veilig aan. We zitten onmiddellijk op het juiste parcours en... une légère colline (4°) de trois kilomètres nous invite à trouver le bon rythme.
Het eerste stadje Taillebourg, getuigt met zijn oude stadwallen uit de 10e 11e eeuw dat oorlogen van alle tijden zijn, we rijden naast een oude herlegde Romeinse weg van 3 km en onderweg gaat het op en neer, met fikse hellingen, maar dat deert ons niet, het leert ons te klimmen op een ritme van "randonneur".
We komen in Saintes, kopen fruit, tomaten, sardines in blik, une baguette en eten voor de ingang van de "refuge de pèlerins" .


Eens te meer moeten we "snijden" in ons programma want Saintes is mooi, mooi, mooi. De kerk Saint Eutrope heeft een zeer goed gerestaureerde crypte, we beperken ons met een foto van de toren van de kerk.


De Romaanse kerk maakte deel uit van een Benedictijnerabdij uit de 11e eeuw. We nemen prachtige foto's van de "Arc Germanicus"


 met op de achtergrond de kathedraal van Sint Petrus (laat gothisch) . Ondertussen doorkruisten we het centrum met prachtige patriciërswoningen uit de 16e / 18e eeuw. Naast de boog is een museum met overblijfselen(260, 261, 263) van wat toen (daterend van 18/19 jaar van onze tijdrekening) een authentieke Romeinse site was, het bouwwerk  controleerde het binnenkomen van de stad.


Rondneuzend in de oude willekeurig gestapelde stenen vindt ik deze afbeelding van Remus/Romulus, die worden gevoed door de wolvin.

In die periode bestond reeds de verering van de moeder met het kind, wat vermoedelijk ook invloed had op de ontwikkeling van het christendom, dat toen zelfs nog niet in zijn kinderschoenen stond.


We maken nog een kleine ommetoer, en... "panem et circences", brood en spelen. Ik zie voor mij de gladiatoren, de verhalen zoals ze mij voor de ogen kwamen in mijn kindertijd : een gigantisch amfitheater dat doet dromen van een wrede tijd, waar slaven en gladiatoren bloed lieten stromen om de mensen te vermaken.

Noot van de bloggende zoon en moderator (of moeial, zo u wil) : het gaat hier waarschijnlijk over een vredelievender "Theater" waar er klassieke voorstellingen en toneelstukken werden opgevoerd. Amfitheaters zoals bijvoorbeeld het colosseum in Rome, hadden wel deze bloeddorstige reputatie.
Zij zijn ook volledig rond (zodat de slaven, gladiatoren en wrede beesten niet konden weglopen )

 

We vertrekken, richting Royan de oversteek van de monding (l'estuaire) van de Gironde. Golvend parcours, omgeven door wijnvelden. De druiven kennen hun eigenn bestemming nog niet : we zitten in de Charente, of het wordt "Pineau des Charentes" of opgekochtd door de grote cognacproducenten zoals "Courvoisier", "Martell", "Hennessy".

De wijnbouwers zelf hebben de mogelijkheid om ware "Eau de Vie" te produceren, 72°. 

 

Royan verwelkomt ons, we doen de oversteek en dit is een welkome verpozing voor Patrick die een beetje last heeft van het zitvlak : 100 km en de zon blaakt, 32°. Nog enkele km scheiden ons van Soulac, onze tent is vlug opgesteld, we eten wat in een leuk klein restaurantje en zeer vlug slapen we de slaap der gelukzaligen.

 

een vlugge flits door La Rochelle, want we hebben nog onze tocht naar Saint-Jean-d'Angély voor de boeg.


Deze foto's zijn genomen in de kathedraal Saint-Louis, eens een protestantse tempel, op mysterieuze wijze platgebrand en herrezen als "cathédrale Saint-Louis". Spijtig deze foto een beetje scheef is, maar het geeft een duidelijk beeld van de "toiletten op het eerste verdiep".. .

Vroegere galerijen omgedoopt in winkelgalerijen. De stad heeft zeer veel te bieden aan geschiedenis maar... de tijd dringt.

 

De passage naar de oude haven : "la Tour de l'horloge" , twee van de drie overgebleven torens die de scheepvaart controleerden, in ogenschouw genomen door twee

tortelduiven... het afscheid is nabij.

 

Een drukke weg naar Saint-Jean-d'Angély, wat te veel problemen met het karretje onthouden mij van verder commentaar tijdens de rit, spijtig want er is veel moois te fotograferen.

 

Aangekomen in Saint-Jean-d'Angély zetten we eerst onze tent op en dan doen we een kleine touring in het stadje, een van de pleisterplaatsen voor de pelgrims en in het hart van de "Saintonges". We vinden zeer vlug een bekende waterput gebouwd rond 1500 in Renaissancestijl,


de winkelstraat en wat overblijft van de abdijkerk, drie maal verwoest door de Noormannen, heropgebouwd in 1750. De herbouwde abdij wordt nu gebruikt voor culturele stedelijke activiteiten  en is tevens het centrum voor de Europese cultuur van Santiago de Compostela.

 

In de 9e eeuw deed een pelgrim de omgekeerde weg, kwam vanuit Palestina met... de overblijfselen van het hoofd van Johannes de Doper (!) wat een grote toeloop van gelovigen met zich bracht naar de abdij. Saint-Jean-d'Angély werd, samen met Saintes, het centrum van de Saintonges.

 

Morgen staat een belangrijke rit op het programma, dwars door de Charente en de Cognacstreek. En nu "oogjes toe en snaveltjes dicht" (niet zo gemakkelijk voor mon copain Patrick);

 

l'église (1900-1904), œuvre de l'architecte Nau. Cette église remplace l'ancienne église Saint-Martin édifiée au XVIIème siècle. Les seigneurs de la Sicaudaye avaient jadis des prééminences dans l'église de Rouans. La rosace de l'église date de 1947. Les fonts baptismaux datent du XVIIIème siècle. La statue de saint Martin, en bois peint, date du XIXème siècle. Le reliquaire date de 1950 : il contient les reliques d'Anne Françoise Moreau, née le 9 avril 1866 à Rouans, martyrisée en Chine en 1900 et béatifiée le 24 novembre 1946 (Bienheureuse Marie de Saint-Juste) ;

Wij waren op het parcours van een in Frankrijk gedraaide film "Le Grand Chemin". Patrick wist er een mooie Sint Jacobus staan en wij zijn met de fiets onze "patroonheilige" van de reis gaan bezoeken.


Uitstap van 79 km, en pic nic in een mooi aangelegd park in de duinen.


Via een moeilijk te bewandelen en/of te berijden duinenpad hebben we overblijfselen gevonden van "dolmen".


De oversteek van de Loire had plaats in de gemeente "Le Pellerin".

 

Het ritme zit in de benen, het heeft geen zin om vlug te willen rijden, 15/16 km per uur. De mankementen aan de kar werken op de zenuwen, maar de oplossing is in het zicht. De oneindigheid van de Landes, ik geniet van de stilte. Hagedissen en adders zijn onze enige gezellen op de weg, we zijn vlugger in Cap Ferret dan gedacht : 14.30 uur  en op zijn Hollands eten we een broodje kaas en een frisse Pelforth , hhheerrrlijk ! ! ! Er was ook Heineken, maar.......

 

We steken de bassin d'Arcachon over, samen met een fietsend koppel uit Quebec op weg naar Carcassonne, en een einzelganger from the UK, richting "Picos de Europa". Patrick is de jongste van de fietsende meute, opa spant de kroon, alhoewel de Canadees mij dicht op de hielen zit. Hij heeft een betere kar en domineert een bagage van maar liefst 85 kg. Hij loopt rond met benen en kuiten à la Abdousjaparov.

Arcachon, we halen onze stempel en zoeken ons camping, aan de voet van de "Dune du Pyla". We krijgen nog een extra helling van 8° te verwerken, eten op de camping een kleinigheid en om de kers op de taart te zetten doen we de wandeling (?) of beter gezegd de marteling naar de top van hoogste duin van Europa (105 m). We wachten de ondergaande zon en zien de machtige rode vuurbol verdwijnen in de oceneaan. Tien minuten om naar boven te klimmen, op drie minuten ben ik beneden, recht naar de tent en morgen hebben we een verrassing voor de volgers op de blog, maar dat is morgen te lezen.

 

of voor de google earth fans =