Daddy G's zeatour

gewoon om practische redenen

Terug thuis, tegen mijn zin en het is ook gedaan met al dat gezever. Toch nog een paar foto's tussen de tekst nu. Misschien bewerk ik de voorgaande teksten en foto's nog wel eens als goede herinnering voor mezelf en voor degene die hebben zitten kwijlen.

Ik heb mijn boot maar eens op een andere plaats gelegd.

Mooie landschappen beginnen op den duur ook te vervelen om naar te kijken,  toch op foto denk ik.

Ik moest wel die twee duitsers erop laten om beter de groote  van deze mastodont van een kauriboom  te tonen

 Dank aan degenen die ook commentaar hebben gegeven, al vrees ik dat niet alles even goed is doorgekomen want bv van iemand wel een mail ontvangen maar de commentaar op het blog niet. Deze die wel gereageerd hebben mogen deze bloemen hebben al moet je ze wel zelf gaan halen maar wie zou dit niet willen doen?

Daddy G

nog een laatste filosofisch beschouwing

Ik kan nu weer met ze laten spelen , al zien ze er wel wat anders uit dan voorheen.

Mijn grootvader Willy stamt nog uit de tijd dat het nieuws verspreid werd via tambour. Hij kende dan ook zeer veel verhalen en liedjes en als benjamin van de familie Gernaey mocht ik dan dikwijls tussen grootmoe- en va inslapen.

Op een dag moest hij om een paar zaken te regelen naar Torhout per fiets. In die dagen wogen fietsen nog haast evenveel als de man erop. Hij had harde tegenwind en hoopte de ganse tijd dat de wind zou draaien. Toen hij een paar uur later terugkeerde naar huiswas de wind inderdaad gedraaid in de tegenovergestelde richting.

Ik tracht dit in gedachten te houden welke omstandigheden het hier ook zijn maar ja daarvoor is het ook vakantie.\

Kia Ora

zijn er dan geen moeilijke momenten geweest

Ja ik zat in Geraldine, het dorp, het kon ook Wahipara of Haikarururae geweest zijn maar het was Geraldine en ik zat want ik verzin niks. Het was de na de eertste week NZ en het was druilig, miezerig fris weer die ochtend. Ik had al moeten op zoek gaan na mijn eigen toiletpapier toen ik een cafee ben binnengestapt om een kop koffie te drinken. Een knappe maar niet al te vriendelijk jongedame hielp me eraan. Door de kwaliteitsgeluidsboxen hoorde ik sedert lang weer eens muziek. Op het ontstoken haardvuur waren twee blokjes gegooid om de ochtendkilte te verdrijven. En toen kwam het lied van John Denver gebracht door een plaatselijke niet melige zangeres. #I have packed my bags, I am ready to go because I am leaving on a jetplane, dont known when I will be back again, ooh I hate to go# Ja toen wist ik het al dat dit een wonderbaarlijke reis was en nog zou worden en nu twee dagen voor terugreis JAAAAAA I HATE TO GO.

Een andere keer was toen mijn australische buurvrouw, voor twee dagen, mij had uitgenodigd om wat te kletsen en fotos te kijken. Toen moest ze opeens nog eten. Wat ze toen at kan ik niet beschrijven maar ik heb kots gezien die er smakelijker uitzag. Ik ben HUDOS binnengegaan die niet al te proper waren  maar nooit heb ik zo een walging ervaren. Ik had moeite om mijn eigen eten binnen te houden. Ik heb dan maar het excuus der excuses gebruikt en gezegd dat ik hoofdpijn had en wilde gaan slapen.

De avond na de Tongariro crossing, de dagtocht over de vulkaan,die een van de mooiste dagen uit mijn leven bleek, dan had ik het ook moeilijk. Ik zat op de houten drempel van mijn hutje#uncle Tom# naar de skyline van de Tongariro te kijken. Toen besefte ik hoe gefortuneerd ik was en hoopte dat iedereen zijn dromen zou kunnen waarmaken maar laat ik egoistisch zijn vooral mijn kinderen Stefanie, Thomas en Jeroen. Ja het zal wel de inspanning geweest zijn en het onwerkelijke decor maar .... ik weet niet wat ik voelde.

Aanloop naar de Tongariro gezien vanop de drempel van mijn hutje.

Tot volgende week en nog een filosofische beschouwing die volgt.

op naar het uiterste noorden

Eindelijk heb ik na weken zoeken dan het strand voor mij alleen gevonden, een uurtje wandelen van Waihi beach. Na door bush en over kliffen te zijn getrokken lag het daar dan,  mijn strand. Met douche (zie foto) en Hubo voorzien(voor de scoutsonwetende #hou uw darmen open# oftewel een toiletbarak rond een put in de grond) . Ook nog wat bomen om een zeil tussen te spannen voor wat schaduw en een hangmat en ik was gesetteld. Ondekte ik daar wel geen twee verstekelingen zeker en dan nog Kiwis, nichtje Prune of zoiets of zeg maar gewoon nichtje pruimpje en Claire. Nu ja na wat onderhandelen en een uitnodiging bij hen thuis heb ik ze maar niet weggejaagd. Of dachten jullie dat ik fotos van mezelf kon maken terwijl ik in zee aan het douchen was?

Douche

Hudo

Mijn strand en voor mij alleen.

Na de volgende nacht bijna op zee te hebben geslapen (zie fotoalbum) ben ik dan aangeland in het uiterste noorden. Een dagtocht gemaakt naar Cape Reigna (zie fotos in album)  met een bus vol senioren, ja hier ook al. Voordeel dan weer is dat ze niet voor je voeten lopen als je het zandduin opstormt om te gaan tobogangen (als dat woord al zou bestaan). Boven op het duin was het net alsof je in de woestijn was beland, zeer eigenaardig. Gelukkig zijn we tot hier geraakt want 4 weken geleden heeft het hier zo hard en veel geregend dat er een brug was weggespoeld op de weg hierheen. Intussen al hersteld. Zot zijn ze de Kiwis en er nog trots op ook. Gen uitdaging is hen teveel.  Om aan de hoge duinen te raken rijdt de bus gewoon door een rivierbedding en wel degelijk met stromend water al is het peil na deze warme weken wel uiterst laag. Ik heb trouwens van de chauffeur-gids leren pipi eten. Ja dat kan hier ook. Het zijn schelpdieren die je een paar centimeter onder het zand van het strand vindt en rauw opeet. Lekker, lekker nog beter dan oesters.

Glijden maar

Pipi eten, gelukkig kon Richard er wat van.

Dit zal wel de laatste maal zijn geweest vanuit NZ buiten nog wat navolgende beschouwingen, see you.

terug naar vulkanenland

Na even terug aan zee te zijn geweest, terug in het nog actieve vulkanen land. Maar niet zonder slag of stoot. Het was nu al de tweede keer dat me dat overkwam. Ik weet niet of ze dat hier ook beschouwen als een sport maar ik speel dat spelletje niet altijd even graag. Nog de film #duel# gezien net Mc Cloud waarin een personenwagen achtervolgd wordt door een vrachtwagen? Hetzelfde is me nu al twee keren overkomen maar gisteren vreesde ik toch echt dat er iets ergs zou gebeuren. Ik reed al tamelijk hard om  een courierbusje van NZ te volgen. We mosten terug een bergpas over en het is handig als je degene voor je ziet hoe hij de bochten neemt. Zit er daar niet opeens een vrachtwagen op 5 meter achter mij met zo en  voordeur grote glimmende grillage op zijn neus. Nu het was me al een overkomen en ik wist bij het bergop dat hij toch zou moeten lossen en zo gebeurde. Maar eekes bij het een beetje vlakker worden was hij daar weer. De grillage vulde mijn ganse achteruitkijkspiegel. Hopelijk kon ik met mijn bezwete handen mijn stuur onder controle houden en druppelde de binnenkant van mijn bril niet vol door het zweet van mijn voorhoofd. 15 km heeft dit geduurd, nu eens wat lossen en door de bochten kon ik hem niet meer zien en plots was hij daar weer en ik maar op mijn topsnelheid rijden. En opeens stopte hij aan een baancafee, waarschijnlijk om tegen zijn vrienden te gaan pochen dat hij weer eens iemand doodsschrik heeft aangejaagd.

Ben al op bezoek geweest bij de pruttelende modderpoelen die door de dunne aardkorst hier constant aan het kook punt gehouden worden. Ook de spuitende geysers tot 15 m hoog heb ik al gezien. Het voordeel hiervan is dat er 15 m van mijn #blokhut# op de camping door moedertje aarde ook een paar thermale baden zijn voorzien. Twee dingen die je wel moet kunnen verdragen 40 graden heeft het water en de zwavelgeur die er bijhoort. Maar ja als je ,s avonds om 9 h vlak bij je deur nog zo een bad kunt nemen kan de geur er ook wel bij. Een normaal zwembad is er hier ook en tot 10 h open en ja je kunt dan nog in je zwembroek alleen rondlopen zonder kippenvel (!) te krijgen.

Puhu

Heb intussen de lekkerste croque monsieurs ooit gemaakt in een koekenpan (!)en ik heb er toch al veel gemaakt en ook zelf mosselen bereid maar daarover een volgende keer meer.

Groeten uit  het zonnige Roturoa of zeggen ze dat zo niet.

het is maar om jullie op te beuren

Dat het te warm was laatst kwam meer door een gevoelswarmte van mezelf en om jullie wat beter te laten voelen dat hitte ook niet altijd plezant is. In realiteit was het dus 28 graden in de schaduw, ik heb hier al warmer meegemaakt. Twee dagen geleden heeft het trouwens hevig geregend, ... ,s nachts. Dezelfde morgen was het weer ook niet bijster maar ik moest ook een paar bergpassen over. (fotos komen later want ik kan ze hier niet opladen).

Wat je hier natuurlijk overal tegenkomt zijn golfterreinen. Je hebt 3 huizen en een golfterrein. Het is net zoals bij ons als de seniorenclub gaat fietsen aan een snelheid dat ze net nog niet omvallen gaan ze hier gaan golfen. Het voordeel daarvan is natuurlijk dat ze altijd een stick hebben om op te leunen zodat ze niet kunnen omvallen.

Ook zie je hier in elke gemeente die naam waard een vestiging van het #leger des heils#, blijkbaar geven de mensen hier nog veel weg. Dus #when at Rome do as the Romans# heb ik ook maar iets weggeven. Er was namelijk van  iemand die bagage niet beschikbaar omdat de receptie vroegtijdig was gesloten. Ik heb dan maar mijn niet gebruikte reservetandeborstel, tandpasta en een T-shirt weggeschonken. Het hielp natuurlijk dat het een mooie braziliaanse wasa en trouwens ze zag er veel beter uit met mijn T-shirt als nachthemd dan dat ik het zelf zou dragen.

Na nogmaals enorm genoten te hebben van het onderweg te zijn en van alles te zien zoals mooie watervallen, bergen, spectaculaire gorge enz.. ben ik ook ook eens weg van de teoristenstroom getrokken. Op highway nr36 naar een meer op 850 m hoogte, vertrekkend van zeeniveau. Ja snelweg heeft hier toch een ander betekenis namelijk minumum tweevaks en daarmee is alles gezegd. De laatste 20 km van de 55 was het gewoon een gravelweg met nog eens de waarschuwing op stroken naast de rivier dat als het hoog water werd je best kon uitkijken naar een hoger gelegen plaats om jezelf te redden. Het meer was wel de moeite. Niets buiten natuur, kilometers groot, geen mens te zien maar enkel vogels en wilde zwanen en eenden.

Highway 36

t spijt me maar is hier zoveel te doen buiten voor een computer te zitten

Ja we hebben gewonnen met 23 tegen 22. Ik ben tenslotte op een groot scherm het rugby gaan volgende in een groot sportcafee maar ook ambiance. Daar heb ik trouwens die burger (3 kippeborsten, 2 groet plakken bacon, ei, groenten) en frieten gaan eten zie foto. Om op de vraag van mjn vriend Freddy te antwoorden neen geen eetcultuur maar veeleer een vreetcultuur al hebben ze hier zeer lekkere vis en schaaldieren maar ze paneren die liefst zelfs de st.jacobsvruchten. Dikke mensen genoeg te zien.

De volgende 1 1/5 dagen waren doorreizen naar de volgende bestemming al blijft het landschap afwisselend en soms zelfs zeer indrukwekkend. En het verkeer is hier inderdaad wat drukker zoals bij ons op zondagmorgen om 7 op de snelweg tussen Brugge en Gent. Ja jullie weten het natuurlijk niet hoe zich dit voor te stellen want enkel van Freddy kan ik me voorstellen dat hij ooit zo vroeg daar gereden heeft. De rest kan zich misschien nog half en half herinneren terugsukkelend naar huis om 5h hoe het is.

Dus op naar de Taranaki. Van 50 km ver zie je hem al liggen want het landschap errond is vrij vlak. Met de wagen dan de 16 km lange beklimming aangevat. In het begin niet erg steil maar de laatste 5 kms kunnne de vergelijking met de Ventoux wel doorstaan. En bloedheet dat het was. Het wegdek was aan het smelten zodat ik me helemaal in de provence waande alleen de wielertoeristen ontbraken en de hordes andere toeristen. In de 16 km lange terugweg geen 1, geen 1 tegenligger gehad.

Taranaki

Via mooie routes langs de Tasmanzee naar een volgend hoogtepunt> Best dat ik hier ook de weg niet hoef te vragen want dat heb ik tot nu toe 2x moeten doen, dan toch hoelang het zou duren. Aan twee vrouwen, niet doen. De eerste dacht dat het een halfuur zou duren wat in werkelijkheid anderhalf uur duurde. Zij reed waarschijnlijk nooit per auto en ligt als passagier altijd te slapen denk ik zodat het inderdaad korter duurt. De ander keer was de voorspelling twee en halfuur en was ik daar op 90 minuten. Zij reed waarschijnlijk zelf maar bij iedere snelheidsaanduiding halveerde ze misschien nog eens de snelheid en we moesten ook twee stadjes passeren. Ik zie het zo voor me  ,langs iedere winkelraam inhouden om te zien of er nog niets nieuws inlag.

Vergeet alles wat ik tot nu toe gezegd heb over hoogtepunten> Gisteren was die namelijk, de Tongariro-crossing en het heeft niets met het begin van de naam te maken. Vertrekkend op 1100 m in een lavalandschap met hier en daar nog wat begroeiing van mossen en kleine planten. Om daarna via een zeer steile klim te belanden in de krater van een nog actieve vulkaan. Onwezenlijk is dit landschap een zandvlakte van een paar honderden meter doorsnee omheven door de bergen of kratermond. Er liggen er hier zoe een paar naast elkaar. En overal lavarotsblokken, geen begroeiing meer en ook de kraters hebben verschillende kleuren. Voeg dan nog een paar onwezelijk gekleurde meren(zie foto) bij en je hebt een ander tafereel uit de #ring#. Het is wel beschermd werelderfgoed zodat hier geen helicopters of paarden mochten komen tijdens het filmen. Bovenaardse ervaring was dit en we zaten ook letterlijk boven de wolken. Dan nog een lastige afdaling tot op 700 meter en ik was kapot, zowel fysisch als geestelijk door hetgeen ik gezien had. De laatste twee kilometers waren dan nog door een oerbos waar je overstemd werd door het krekelgeluid van duizenden krekels> ja wat anders niet van vliegen natuurlijk.

Tongariro

Vandaag is het zo heet dat je zweet rapper opdroogt dan het kan ontsnappen aan je lichaam> Ik was van plan te gaan picnicken met mijn kippetje aan een meer met wilde zwanen, maar neen dus ik heb mijn kippetje mogen binnen opeten. Nu dat heeft me weer de gelegenheid om over de verschillen na te denken tussen NZ en ons. Wat me vooral opvalt dat de mensen hier zoveel lachen en zeker op straat. Of ook wel eens in de auto zoals een paar dagen geleden. In NZ is het verplicht als je parkeert om met je linker voor en achterwiel zo dicht mogelijk tegen de stoeprand te staan. En niet zoals er iemand in een niet al te drukke brede straat presteerde om met beide achterwielen tegen de stoeprand te parkeren. De enigste man in de auto in het gezelschap van vier keek mijn  kant op en toen ik meewarig neenknikte barsten we alletwee uit in lachbui.

Neen hun motto is hier eerder #keep it cool# #dont worry# en #chill out mate

Er zijn nog wel verschillen maar ik moet nu naar mijn was gaan kijken

Zondigen mag ook wel eens

Nog niet verteld maar de beste frieten dat ik ooit gegeten heb, was eens op de gordel. Toch benaderen op NZ-landse wijze klaargemaakte frieten deze van de gordel sterk. En neen ik eet er niet zoveel, driemaal tot nu toe, dat is niet eens 1 x per week. Mocht foto niet meer te zien zijn dan heb je die tegoed volgende keer.

gearriveerd op het noordeiland

Wat min of meer een cruise moest worden nl de overtocht met de boot naar het noordeiland ging wel de mist in, letterlijk dan. Vooral het eerste uur was er niet veel te zien van de fjord die we doorvoeren.

Waar je aanmeert in Wellington is nu niet de meest aantrekkelijkste plaats die ik al gezien heb, tussen de loodsen en petrobedrijven in. Mijn auto stond gelukkig wel klaar waarmee ik meteen de verkeerde richting ben opgegegaan. Wel links, want dat gaat voortreffelijk, jullie zouden dat ook eens een paar dagen moeten proberen, wel links dus maar de weg uit stad ipv naar het centrum. In het centrum geen parkeerplaats te vinden. Eindelijk #room#  voor mezelf gevonden en te voet de stad in. Het eerste dat opvalt in deze grootstad, 300 000 inwoners, is dat je hier vuiligheid op straat vindt. Nog nergens anders tegengekomen in NZ. Dan nog zeer moeten zoeken om mijn slaapplaats voor de nacht te vinden. Enfin een dag om snel te vergeten al maakte de  avond wel wat goed. Veel ambiance hier op de terrassen van de vele cafees. Wellington ligt op dezelfde breedtegraad als Madrid al heerst hier wel een zeeklimaat, veel wind en noagal frisjes ,s avonds. Al lijken de NZ-landers daar zelf geen last van te hebben. Ik heb al meermaals jonge gasten blootsvoets, short en T-shirt door de regen zien lopen maar je kunt hier na regen komt zonneschijn zeer letterlijk en direct opvatten. Na een van de buitjes die ik nu ook al heb meegemaakt is het meestal binnen een paar minuten weer zon. Terrassen vol dus met  licht geklede jongeren. Mijn tepels zouden hard opzwellen maar bij hen blijkbaar niet, wat soms te betreuren valt, toch bij sommigen.

Sommige zaken lijken hier ook wel op de USA ( voor degene die het niet mochten weten ik ben daar ook 2 X 2 maanden geweest)# A land of oppertunities# of zoals een NZ-landse zei van Honey and Bees ( tja misschien zeggen ze dat hier zo). Gisteren een advertentie gezien : Dansers wanted, earn up to 1 000 dollars a night.  Als dat zou kunnen want ik dans graag. Specefieke vereisten waren : Knap, groot, slank, goed met de heupen kunnen zwieren, graag dansen en wat vrouwelijke rondborstigheid hebben. Jammer dat ik aan 1 van de vereisten net niet kon voldoen want het was een mooie kans.

Vandaag mijn cultuur wat opgetrokken en het #te Papa# nationale museum bezocht. Ten zeerste meegevallen want ik ben er meer dan 5 uren in blijven rondhangen. Aan  kaartjes voor de rugbywedstrijd voor vanavond ben ik nog niet geraakt maar alternatief is op een groot scherm volgenin een van de vele sportcafees.

Probeer nog wat fotos op te laden te zien op http://www.bloghost.be/albums/geertgernaey007/

het is niet te doen

Elke dag val ik weer van de ene verbazing in de andere en ook bijna in een rivier, maar daar heb ik enkel een schram aan overgehouden. Iedere keer verbaas ik me erover dat er nog zoveel meer moois te zien is hier.

Na eerst het als een van de mooiste stranden van de wereld verkend te hebben (foto,s komen later) ben ik het Abel Tasman nationale park voor een ganse dag ingetrokken. Abel Tasman de ontdekker, na de Maori,s uiteraard ,van NZ. En weeral een hollander natuurlijk, die kom je toch overal tegen zoals ook Loesje of zeg maar Loes die op een van de vele bijna altijd lege paradijslijke stranden lag. Jammer dat die nederlandse ook kunnen praten. Ik vroeg me trouwens af als Tasman nu koffiepotje had geheten, wat bij nederlanders best kan, zou het nationale park hier dan ook zo genoemd zijn? Nu ja in de voormiddag de ganse tijd langs de kust via een mooi wandelpad, wegen zijn er hier niet in dit immens grote park, en tussen de palmbomen en andere subtropische vegitatie zicht op de lege goudgele stranden en het turquoise water. Samen met een toevallige medewandelaarster Patricia uit Zwitserland, Patsie voor de vrienden en Patrick voor de ingewijden maar dat laatste is maar een vaag vermoeden. Heerlijk gesprek gehad met iemand die weer controle over haar leven heeft genomen. Ja een meisje met haar op de tanden, je kon het zien al zat de bovenlip er wel tussen. Maar zoals zovelen die je hier tegenkomt, is ze hier voor vele maanden of jaren als het kan. Na de middag via kayaks terug naar de startplaats.

Patsie op 14 feb

Abel Tasman national park

Ja ik heb het zeer moeilijk hier. Telkens als ik denk nu heb ik het beste, mooiste al gehad dan komt er weer iets dat mijn mening doet veranderen. Niet gemakkelijk zo altijd in twijfel te moeten leven. Laat het me hier op houden er zijn vele dingen die op 1 kunnen staan zoals de Queen Charlotte driveway die vandaag overleefd is. Een slingerweg langs een Sound of fjord. Immens mooie uitzichten maar wat een bochten. Van de 30 km geloof ik niet dat er een stuk van 50 meter rechtdoor was. Nu dat scheelt weer een blikje bier als ik op mijn bestemming ben want dronken was ik nu al genoeg.

Langs Queen Charlotte

Er zijn natuurlijk nog wel tientallen dingen meer te vertellen maar wat moet ik anders nog zeggen als ik thuiskom? Toch nog dit, vandaag ondekt hoe een file kan onstaan. Je neemt een toerist die hier waarschijnlijk pas is beland. Hij moet zich nog een beetje orienteren in de nieuwe stad dus wat doet hij? Hij kijkt wat rond, kijkend naar de verkeersborden, leunend tegen een paal. Niet doen dus, niet doen  vooral niet als er een oranje bol aan vasthangt want dit wil zeggen dat voetgangers voorrang hebben om te mogen oversteken. Eerst had de argeloze toerist nog niks in de gaten maar de autobestuurster probeerde uit alle macht zijn aandacht te trekken door druk gesticulerend vanuit haar autoraam hem duidelijk te maken dat zij niet zou verder rijden. Toen hij dit opmerkte begon ook hij met zijn armen te zwaaien dat ze mocht doorrijden. Nu minuten heeft het geduurd voor dit cultuurveschil opgelost was met de file als gevolg natuurlijk.

Morgen de oversteek naar het noordeiland. Iedereen waarschuwt me voor de drukte daar. Ze hebben dan ook nog niet van vlaanderen gehoord uiteraard.

terwijl alles goed werkt nog een bericht, k heb de zon zien zakken in de zee

Kon ik het mijn zoon aandoen dat ik niet naar #middle earth# reisde? Niet dus. Ter informatie voor hem ben ik wel al door Springfield gepasseerd, in Homerlane overnacht, in Lisa,s bar geweest en mijn computer noemt Maggie. Allemaal verwijzingen naar #the Simpsons# , TV tekenreeks voor de ouderen onder jullie.

Ik wist vooraf niet dat ik hier iedere dag een hoogtepunt zou beleven, soms zelfs twee per dag. Vandaag dus een echte bergpas te doen. Allen al het meer onderweg in zo een fantastisch decor maakte het al de moeite om de rit te maken. Boven op de pas zie je een kilometers uitgesleten vlakte op 2200 m hoogte omheven door nog hogere bergtoppen. Jammer dat het niet stormde of onweerde want dat zou het nog griezeliger gemaakt hebben zoals in de #ring#.

Vanavond overnacht ik in een #cabin# aan de Tasman sea. Ik slaap dus niet in tent  zoals gepland maar in goedkope cabins, caravan, backpackersmotel en soms wel ook eens in mooie kamer met bubbelbad maar dit laatste in een in de zomer vergeten skioord zodat de prijs ook best meevalt.

Aan de tasmaanse zee dus. Vanuit mijn kamer hoor ik de branding. Het is ook eens wat anders dan helemaal niets te horen. Nog een zeezonsondergang (bestaat dit woord wel?) gezien want in de bergen waren er niet veel schapen dus ik was nog wakker. De volgende dag wellicht een van de mooiste kustroutes die er bestaan bereden. Hier is dan ook een subtropisch klimaat wat er me doet aan herinneren dat ik in een van de eerste klimoters een tropische zomerbui op mijn dak heb gekregen, autodak dus. Ja moeder moet er nog water zijn. Zelfs met de ruitenwissers op dubbele snelheid zag ik nog maar 30 meter ver. Dus vlug de #no panicbutton# zoeken want het is een gehuurde wagen en ik wist die #geen paniek toets# niet zitten. Tegen de tijd dat ik hem gevonden had was het ergste al voorbij al bleef het nog stevig regenen. Vijf minuten later stoomde het wegdek alweer en tussen de palmbomen, agaven en andere tropische planten door langs die schitterende kustbaan dus.

Stress dus ook wanner je rijdt  want waar moet je het eerst naar kijken? De omgeving, het strand of toch naar de weg want  zeker om de twee minuten een tegenligger. Ook de route vinden is zo een karwij. Er is dan wel maar 1 weg maar in welke richting moet ik die volgen? Noord of zuid, west of oost? Volgend middeltje heb ik daar op gevonden, vooraf kijken op de kaart wat het eerstvolgende dorp is op de route. Je kunt dan hoogstens 180 km verkeerd rijden ttz 90 km tot het eerste dorp en dan nog eens 90 terug. Ze waarschuwen trouwens vooraf dat je de volgende 90 km geen benzine kunt tanken, die vriendelijke Kiwis toch. #Next 220km no petrol# heb ik ook wel al gezien maar dat betrof een doodlopende weg , weliswaar naar een toerisctische attractie, maar die heb ik niet genomen.

Kijken naar de nieuwe fotos, hoe zie je op een van de vorige comments.

eindelijk deftig internet gevonden

Als je op reis bent dan moet je op alles voorzien zijn natuurlijk. Om me ervoor te behoeden dat een klein acciedentje een ramp zou worden heb ik allerlei middelen mee. Mijn vreugde kon bijna niet op toen ik krabde aan mijn elleboog en er een piepklein wondetje was. Onmiddellijk mijn pleisterspray genomen en spuiten maar want je wilt toch als je iets gekocht hebt het ook gebruiken natuurlijk.

Mijn tocht dan zelf. Via een caynon, moet je voorstellen als 50 meter breed 150 m hoog en 3 kilometer lang naar Aoraki, de heilige berg voor de Maori,s tevens ook de hoogste van NZ. Op tijd de afslag van de  zijweg gezien. Nog 55 km en ik ben er. Niet voor te stellen maar eerst 30 km langs een meer, dan 15 km langs de morene (is uitgesleten vlakte door de gletsjer )en laatste 10 km door de vlakte zelf tot bijna aan de voet van de grootste gletsjer van NZ. Van bewoning onderweg geen sprake. Jammer dat de wolken op 2500 m bleven hangen zodat ik de top niet kon zien> Maar ja je hebt dat van die hoge dingen of mensen ze leven meestal een beetje met hun hoofd in de wolken.

Via een mooi wandelpad tot practisch aan de voet van de gletsjer geweest. Op een aangelegd houten rustplatform in gesprek geraakt met een Texaan. Opeens verschenen er nog toeristen en het waren jawoll Duitsers. Ik verzin niets he.Als de eertste het platformpje betrad zei die# Make room the Germans are here#. Ik sping direct recht en zei#Jawoll herr Oberst, jawoll sofort herr Oberst#. Hij zal dat grapje ook geen tweede keer niet meer maken in zijn leven.

,s Avonds aan lake Tekapo overnacht in #a room with a vieuw# met zicht over het volledig meer dus. Tot nu toe ging ik iedere keer rond 9h slapen als het nog klaar is maar ja ,s avonds mijmer ik over wat ik overdag heb meegemaakt en probeer dan ook de schapen te tellen die ik heb gezien. Na een paar honderd lig ik dus altijd al in slaap. Die avond dus niet en aanschouwde ik voor de eerste maal samen met een Auclandese* de duizenden en twee fonkelende sterren die je hier kunt zien. Thomas, man (ik moet dit zeggen) van mijn dochter heeft gelijk, het zijn andere sterren die je ziet en door het ontbreken van enig kunstlicht ook zoveel meer.
*Auclandese=18 jarige, blonde, grote, slanke, sportieve, intieligente inwoonster van Aucland.

moeilijk internet te vinden aan deze kant van de wereld of betaalbare

Wawweeh Joooohooo

Na die hollandse meiden getemd te hebben met wat billenkoek (nu weet je ook hoe je pannenkoek moet schrijven) vandaag nu al vijf dagen geleden is een #boysdream# uitgekomen. Met zo een superflashy superdeluxe speedboat aan een snelheid van soms 80 km door caynons gevlogen. In het begin is het wel schrikken als de rotswanden recht op je afkomen maar we zijn er altijd gelukkig toch zeker 30 cm vanaf gebleven. Een adembenemeemde ervaring die ik al dikwijls op tv had gezien maar niet kon geloven dat het echt was maar die NZ landers durven alles.

Daarna met een echte goudzoeker gesproken en aan zijn blikken ros te zien (ik weet wel wat af van paarden sedert ik M,tje ken) had hij al heelwat nuggets opgedolven, jammer niet in dat  halfuurtje dat ik met hem heb gesproken.

Daarna via Arrowstown naar de brug, geen indianen gezien maar je kon je zo voorstellen dat Ben, Hoss, Liitle Joe of pa Cartwright (tv western voor de jongeren onder jullie) uit een van de huizen zou stappen. Zo westerns was het en zelfs de bediende van de Cartwright, Singh had er een plaats want er was een authentieke Chinese nederzetting van 1880.

De brug dus waar A.C. Hackett het bunjeejumping heeft uitgevonden. Bijna iedere minuut doet hem iemand dat nog na. Het is wel een fantastisch decor om dit te proberen maar zodra ik een betere internetverbinding heb stuur ik de fotos door.

Je vindt hier ook in het  allerkleinste  dorp openbare toiletten. Maar wat doe je als je te laat merkt dat er geen toiletpapier voorhanden is. ,k zou het niet weten maar mijn tante Alice zaliger, van wie de str...verhalen legendarisch zijn, heb ik altijd onthouden van nergens naar toe te gaan zonder toiletpapier bij.

Jammer ik heb nog zoveel verhalen maar dit voor later.

Vandaag, een dertig graden aan zee en weinig wind en het scheelt dat ik aan de westcoast ben want dan kun je ,s avonds de zon zien zakken in de zee. Hoef je 's morgens niet zo vroeg op te staan. Het strand is maar 100 meter van waar ik slaap en ik kan de branding tot hier horen.

bey

Als het nu niet lukt wel dan is dat jammer voor jullie

foto, s hopelijk te bekijken op http://www.bloghost.be/albums/geertgernaey007/ van die 007 achteraan kan ik ook niet helpen

Moet nu terug naar mijn twee hollandse meiden om te kijken wat ze aan het uitvreten zijn.

Misschien in de volgende weken nog wel wat commentaar als het zou regenen natuurlijk anders heb ik teveel te doen.

Geen foto,s wel regen en dit nu al de tweede keer voor een paar uur op mijn reis

Wat jammer voor al degene die de verslagen een beetje volgen dat de foto,s maar niet opgeladen geraken. Intussen is er wel een cd-rom met de eerste 400 foto,s via de post onderweg. Ja 400 en dan heb ik er nog duizend niet kunnen nemen om ofwel dat ik anders geen 6 weken maar 6 jaar zou nodig hebben als ik telkens wil stoppen bij wat mij de moeite waard lijkt ofwel omdat ik anders in een ravijn zou moeten parkeren. Schiterend onderweg dus zelfs spectaculair zou ik het willen noemen.

Bijvoorbeeld Five rivers staat op de kaart aangegeven als stad. Een kaart A4 groot van een gebied 5 x Belgie. Ja vijf rivieren vindt je er wel maar welgeteld, ja ik reed wat trager om het te kunnen tellen kwestie van in vakantie te zijn, 1 huis en een cafe. Maar ja na 30 km alleen maar schapen en bergen te hebben gezien ben je verrukt dat je achteraf toch niet alleen op de wereld bent. Je mag dan wel al eens over de Presidential highway  (zo heet dat hier) gescheurd hebben tussen de dorpen Clinton en Gore (echt kijk het zelf maar na) veel mensen schijnen hiervoor geen belangstelling te tonen. Om maar te zeggen dat het zuiden heel dun bevolkt is.

Ik heb gelogeerd in een schitterende locatie aan een immems meer aan het einde van de beschaving. Na dit heb je enkel nog het koude regenwoud en het volgende is Antartica. Je kon er ook schitternd eten maar zelfs hier is de opmars van de duitsers niet te stoppen. Ik zat pas neer aan de tuinterrastafel of ze waren daar al, of ze ook niet een stuk van mijn tafel konden inpalmen. Nu ja goed als het maar een stuk was en geen jaren lang. Trouwens Duitse #puffs#,  Pearl Harbor (ook weer niet gelogen) was maar op vijfhonderd meter afstand. Of hebben de jappen, ook alom tegenwoordig , of de amerikanen idem dito daar meer herinneringen aan.

Dan maar met de boot de fiorden ingevaren in het natuurdomein van 1,2 miljoen hectaren groot met op het einde, ik bedoel aan zee een welkomsgroet van de #seals#. Ja die toetsenborden hebben hier allerlei vreemde tekens. De tweede dag ben ik met een gids en groepje het koude regenwoud ingetrokken. Ja maagdelijk nog dit woud. We zijn opgetrokken op een van de meest beroemde wandelpaden ter wereld. Zelfs de wilde vogels komen hier aan je schoenen pikken omdat ze geen gevaar kennen. Maar een les in biologie verwacht je waarschijnlijk niet.

Nog kort wat gegevens want er zijn hier twee hollandse meiden, ja ik tref het wel 3 duitsers en 2 hollanders in de buurt, die ook op computer willen. Voordeel hebben die hollanders toch dat ze er nogal knap uitzien, vooral de deze.

Om 8h00 s avonds 24 graden, vriendelijke mensen, veel te doen, prachtige natuur, mooie wegen, lekker eten en vooral nog geen heimwee. Ik geloof dat ik me zal wegstoppen voor de terugreis.

foto,s

En ik heb nog veel meer

Lord of the ringswolken

Akurora ooit frans en nu nog te merken aan de straat- en winkelnamen

NZ met wagen

Ben dan het eigenlijke NZ ingetrokken zoals ik het me had voorgesteld. Op weg naar Akorora een schierland met een inhammen  van de zee, sorry  de passific ocean, kilometers lange wegen met onderweg euh... niets buiten af en toe een oprit naar een boerderij die meestal nog niet te zien is. Ook mijn eerste ervaring met mijn volautomatische wagen in de bergen/heuvels (476m hoogste punt). Gaat fantatisch en bij iedere bocht staat aangeduid hoeveel je mag rijden. De snelheid is wellicht door een ervaren chauffeur bepaald want als je de snelheid aanhoudt kun je net de bocht houden. Nauwelijks verkeer en om de 10 a 15 km een dorp zoals Mouzaive of een ietsje groter soms.

Een spetterende reis is het nog niet geworden, letterlijk dan (tourista) maar blijkbaar onvoldoende rekening gehouden met de zon en mijn zonneallergie steekt de kop op.

,s avonds geslapen op een boerderij aan de voet van het gebergte van "Lord of the rings". Blijkbaar heeft de streek toch iets speciaals want de lucht was onwerkelijk. De oversteek naar waar ze werkelijk gefilmd hebben heb ik wegens tijdsgebrek niet kunnen maken maar op de terugweg kan dit nog.

Ja dit zou dan een volgende hoogtepunt, toeristisch gezien, moeten worden. En inderdaad het zal wellicht "a once in lifetime experience" worden. Whalewatching. Met een grote catamaran de zee opgescheurd. De bemanning is zeer gespannen als ze er een kunnen spotten want wellicht werken ze op commissie. Als we geen walvis te zien krijgen we ons geld terug. Maar goed voor hen en ikzelf ineens zien we hem spuiten, de soort noemt dan ook de "sperm whale". Waarom vertel ik nog wel eens. We konden tot op 20m meter naderen van dit gootste aller zoogdieren. Je kan  de omvang niet merken omdat er telkens een deel van de walvis onderwater blijft maar hij is wel 15m lang. Formidabel als hij terug duikt en zijn hele staart boven water komt. Daarna zijn we nog een tweede op het spoor gekomen en ook zo dichbij kunnen komen. Trouwens fantastische Maorigids die ook nog de taal maories sprak al had ik daar weinig aan want mijn cursus ben ik pas begonnen.

,s avonds de beste kreeft ter wereld gegeten want die zijn hier in overvloed. En ja op de oceaandijk maar ja het was dan ook haar verjaardag, van M'tje.  

Uitzicht terwijl de kreeft naar binnen glijdt.

Volgende dag om 4h45 op. 4h45, 4h45 neen geen tikfout om tussen de dusky dolfijnen te gaan zwemmen. Deze dolfijnen zijn de meest speelse van alle. Voor de lol springen ze zomaar uit het water en maken daarbij salto,s.

Zonsopgang terwijl je vaart op de pacific, how  lucky can a guy get. Well ... maar ja dat is iets anders. Met duikerspak, flippers en snorkel werden we overboord gekieperd. In het begin weinig dol fijne dingen gezien buiten klotsend water maar dan ineens "out of the blue" 4 dolfijnen die op 1 meter afstand onder me door schoten. Geruisloos, majestieus, sierlijk maar ook razendsnel. Op een ander locatie had ik meer geluk. Tot een paar keer  waren er van die fantatisch mooie dieren die samen met mij rondjes draaiden tot opeens ze wegschoten als een pijl. Ja je kan niet voor iedereen even interessant zijn. Ik kon het werkelijk zien in hun ogen Daarna zijn er nog verschillende langsgepasseerd op armafstand. De eerste schrik als zouden ze je kunnen verwonden want het zijn toch totaal wilde dieren en even groot als mezelf, was totaal verdwenen, ze zijn enkel nieuwschierig van aard.  Uniek om te zien maar ook qua gevoel om samen met deze speelse wilde rakkers in de oceaan te zwemmen.

Volgende dagen worden overgangsdagen en genieten van het landschap vanuit mijn wagen.

Ps blij dat vandaag voor het eerst sinds mijn vertrek er bewolking is, gezien mijn zonneallergie. Gelukkig nog geen regen en ook niet voorspeld. Ik zit aan een houten bank en ik heb hem vast.

fotos zelf draaien of op je zijde gaan liggen

Enkel voor de show

De river Kwai of toch niet

t marktje in St. Michiels of toch niet 

New Zealand

De reis is wel zeer vermoeiend vooral als je acher een hollands gezin in het vliegtuig zit. Bijna was ik moeten veranderen van reisbestemming want na een langdurende file te hebben getotseerd moest ik dan nog als transitreiziger te worden gecleared door de australische autoriteiten en daar liep het mis op zo een halfuurtje voordat ik moest inchecken. Gelukkig bleek alles te herleiden tot het feit dat de deskgirl eigenlijk iedere keer dezelfde fout maakte. Zij heeft intussen wel vlug leren typen want ik zag het zweet van haar rug lopen.

Aangekomen in N Z weer anderhalf totdat alle controles voorbij waren. Gelukkig ben ik niet gestripped searched want het leken nogal potige mannen. Ze controleren hier namelijk ook op allerlei voedingswaren die je eventueel zou kunnen meehebben. Wel heb ik de zolen van mijn wandelschoenen aan een gondige inspectie moeten laten onderwerpen. Of er soms geem insecten in de aangekleefde modder zou kunnen zitten. Best dat mijn mama me geleerd heeft dat ik op reis altijd een propere jongen moet  zijn.

In Christchurch zelf valt onmiddellijk het relaxed en de layback manier van leven op zonder dat je indruk krijgt dat ze lanterfanten. Maar niemand maakt zich druk om iets, ook niet als ze je als voetganger voorrang verlenen en dan zoals ik om mijn dooie gemak oversteek. Vooral het vele groen, parken en de mooie rivier dwars door de stad zijn opvallend. Langs de rivieroevers die mooi met groen, bloemperken en bomen zijn aangelegd komen de bureauluitjes hun middag doorbrengen. Het is heel wat anders dan de Gistelsesteenweg, dat is zeker.
Al hadden ze nog niet genoeg groen dan is hier ook nog eens het tweede grootste stadspark ter wereld. Subliem gewoon. De rivier met zijn vele kano,s stroomt erdoor. Dan nog een zeer grote vijver, diverse waterpartijen, tropische serres en de diverse thematuinen (min 1 ha groot per tuin). Nu heb ik toch al een van N Z,s topattracties gezien nl. de Kauriboom. Met vijf mensen tesamen kun je hem armen uitgestrekt nog niet omarmen. Dikke pech voor de boomhuggers. Natuurlijk was ook het symbool van N Z (niet de kiwi, de vrucht of vogel) te bewonderen maar "de reuzevaren" die tot een van de oudste planten ter wereld gerekend wordt. Te zien bv op de shirts van ' The all blacks". (het nationale rugbyteam voor de onwetenden)

En ja het weer, wel het is zomer zonder verstikkend warm te zijn, suckers.

The fern oftewelles de varen, het nationale symbool

Probeer die maar eens te omhelzen "treehuggers"

De rivier de Avon midden in Christchurch om lekker te chillen

Intussen al mijn reservaties gemaakt tot en met 6 februari zodat ik daar niet meer aan hoef te denken.

Nextstop, whalewatching, swimming with dolphins en van het landschap genieten.